{"id":986,"date":"2006-03-28T11:49:29","date_gmt":"2006-03-28T09:49:29","guid":{"rendered":"http:\/\/www.podziemiezbrojne.pl\/2006\/03\/28\/ostatni-niezlomny-jozef-franczak-ps-lalek-czesc-3\/"},"modified":"2019-10-15T08:26:40","modified_gmt":"2019-10-15T06:26:40","slug":"ostatni-niezlomny-jozef-franczak-ps-lalek-czesc-3","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wcagowy.pl\/?p=986","title":{"rendered":"Ostatni niez\u0142omny – J\u00f3zef Franczak ps. "Lalek" – cz\u0119\u015b\u0107 3"},"content":{"rendered":"

Lista Franczaka<\/b>
\nW 1959 r. Danuta Mazur
\nurodzi\u0142a syna. Nie mog\u0142a si\u0119 przyzna\u0107, kim jest jego ojciec.
\nRodzina znalaz\u0142a kandydata na „tat\u0119” i trzyma\u0142a si\u0119
\nfa\u0142szywej wersji. Ale funkcjonariusze i agenci UB wiedzieli swoje.
\nTrzylatkowi milicjanci przywozili czekoladki i pytali o pewnego
\nmi\u0142ego pana z charakterystyczn\u0105 grzywk\u0105. Ma\u0142y go nie zna\u0142, bo
\n„Lalu\u015b” obserwowa\u0142 syna tylko z daleka i ca\u0142owa\u0142, tylko
\ngdy ten spa\u0142. Tylko raz wzi\u0105\u0142 go w ramiona, gdy brzd\u0105c mia\u0142
\nzaledwie miesi\u0105c.
\nSyn partyzanta pami\u0119ta
\ninne spotkanie z ojcem. – Akurat by\u0142y zbiory rzepaku. Jak
\nprzebiega\u0142em ko\u0142o du\u017cej ich kupy zobaczy\u0142em czyj\u0105\u015b r\u0119k\u0119.
\nPobieg\u0142em do mamy krzycz\u0105c, \u017ce tam le\u017cy jaki\u015b pan. Potem
\nwidzia\u0142em go tylko, jak idzie do lasu. – A pami\u0119ta pan jego twarz?
\n– pytam. – Zamazana.
\n– Brali mnie na cmentarz
\ni grozili, \u017ce zamorduj\u0105, je\u015bli J\u00f3zka nie wydam – m\u00f3wi
\nDanuta Mazur i opowiada, jak wygl\u0105da\u0142o \u015bledztwo. Jej wspomnienia
\noraz \u015bwiadectwa bliskich „Lalusia” uzupe\u0142niaj\u0105 materia\u0142y
\nz Instytutu Pami\u0119ci Narodowej. Kontrast jest straszny.
\nFormalne rozpracowanie
\nFranczaka ruszy\u0142o 16 listopada 1951 r. Referat III Powiatowego UBP w
\nLublinie nada\u0142 akcji kryptonim „Po\u017car”. Na pocz\u0105tku
\nwszystko sz\u0142o fatalnie. „Resort” pr\u00f3bowa\u0142 ustali\u0107
\nmiejsce jego pobytu za pomoc\u0105 siatki agent\u00f3w. Zanim jednak
\nniekt\u00f3rzy zd\u0105\u017cyli cokolwiek donie\u015b\u0107, jak spod ziemi
\nwyrasta\u0142 przed nimi „Lalu\u015b”.
\nDo wuja Wiktorii
\nOlszewskiej przyszed\u0142 w bia\u0142y dzie\u0144. Odci\u0105gn\u0105\u0142 go na stron\u0119 i
\nrozmawia\u0142 z 10 minut. – Wuj wr\u00f3ci\u0142 spocony i czerwony –
\nopowiada Olszewska. – Lalu\u015b nie chcia\u0142 go skrzywdzi\u0107, ale wy\u017cali\u0142
\nmu si\u0119, \u017ce niech tylko prze\u017cyje jak on w ukryciu jeden dzie\u0144, to
\nzrozumie, przez jakie piek\u0142o przechodzi. Poskutkowa\u0142o.<\/span>
\nInnym razem dosz\u0142o do
\n„Lalusia”, \u017ce po pijaku kto\u015b w okolicy grozi, \u017ce go
\nwyda. Nast\u0119pnego dnia na jego progu le\u017ca\u0142a kartka, \u017ce ma „stuli\u0107
\ndzi\u00f3b”, bo zginie. Wystarczy\u0142o. Innym za zbytnie
\ngadulstwo przystawia\u0142 bro\u0144 do brzucha i grozi\u0142. Raz nawet um\u00f3wi\u0142
\nsi\u0119 z informatorem bezpieki, podaj\u0105c si\u0119 za oficera kontaktowego.
\nTen zorientowa\u0142 si\u0119 jednak, \u017ce co\u015b jest nie tak, bo „Lalu\u015b”
\nwypytywa\u0142 go kr\u00f3tko, po czym od razu wr\u0119czy\u0142 pieni\u0105dze.
\nTymczasem UB tak nie robi\u0142o. Gdy prowokacja si\u0119 posypa\u0142a, „Lalu\u015b”
\npo prostu przystawi\u0142 mu pistolet do brzucha i powiedzia\u0142, \u017ce to
\nostatnie ostrze\u017cenie.
\nNie zawsze u\u017cywa\u0142 si\u0142y.
\nNie musia\u0142. Ukrywa\u0142 si\u0119 tak d\u0142ugo i skutecznie, bo by\u0142 w okolicy
\nbardzo szanowany. – Nigdy nikogo specjalnie nie nara\u017ca\u0142 –
\nwspominaj\u0105 nieujawniaj\u0105cy si\u0119 nawet dzi\u015b byli wsp\u00f3\u0142pracownicy.
\n– Bywa\u0142o, \u017ce nie jad\u0142 nic przez ca\u0142y dzie\u0144. Bywa\u0142o, \u017ce marz\u0142
\nw zimie na kamie\u0144. Mimo to nie zachodzi\u0142 do cha\u0142up. Je\u015bli m\u00f3g\u0142,
\nto sam pomaga\u0142. Cieszy\u0142 si\u0119 wielkim autorytetem. Mia\u0142 charyzm\u0119 i
\nbudzi\u0142 podziw za niez\u0142omny charakter. Czasami wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce
\nwie lepiej, co zamierzaj\u0105 w\u0142adze. Zacz\u0119li go docenia\u0107 nawet
\npracownicy aparatu represji.
\nW jednym z raport\u00f3w
\noficer SB napisa\u0142, \u017ce przez kilka lat organa nie otrzymywa\u0142y
\n\u017cadnych informacji o miejscu jego pobytu. A nawet, \u017ce „Lalu\u015b”
\nby\u0142 informowany na bie\u017c\u0105co o pojawieniu si\u0119 w terenie
\nfunkcjonariuszy MO. Prawdopodobnie dzi\u0119ki temu na pocz\u0105tku lat
\nsze\u015b\u0107dziesi\u0105tych dowiedzia\u0142, \u017ce para podaj\u0105ca si\u0119 w okolicach
\nWygnanowic za fotograf\u00f3w to podstawieni agenci. Z ustale\u0144 dr.
\nS\u0142awomira Poleszaka z lubelskiego IPN wynika, \u017ce siatka
\nwsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w „Lalusia”, kt\u00f3ra z
\nnara\u017ceniem siebie dawa\u0142a mu przez lata schronienie, liczy\u0142a 200
\ngospodarzy. Byli to koledzy ze szko\u0142y, znajomi rodziny, przyjaciele
\ni antykomunistycznie nastawieni rolnicy. Wiadomo, \u017ce znajdowali si\u0119
\nw\u015br\u00f3d nich r\u00f3wnie\u017c ksi\u0119\u017ca, nauczyciele, lokalna
\ninteligencja. Podobno byli te\u017c milicjanci, cz\u0142onkowie PZPR i
\nwojskowi.
\nLatem „Lalu\u015b”
\nukrywa\u0142 si\u0119 przewa\u017cnie w polu. Spa\u0142 w kamienio\u0142omach ko\u0142o
\nWygnanowic. Zim\u0105 korzysta\u0142 z kwater przyjaci\u00f3\u0142. Spa\u0142 w ich
\nmieszkaniach i stodo\u0142ach. Rewan\u017cowa\u0142 si\u0119 drobnymi pracami. To
\npomalowa\u0142 komu\u015b cha\u0142up\u0119, to skleci\u0142 go\u0142\u0119bnik albo naprawia\u0142
\nnarz\u0119dzia.
\nZ pocz\u0105tku przeciw
\nzorganizowanej siatce pomocnik\u00f3w „resort” m\u00f3g\u0142
\nwystawi\u0107 kilkudziesi\u0119ciu lokalnych oficer\u00f3w, ZOMO i oddzia\u0142y
\nwojska. W grudniu 1960 r. rozpracowanie nabra\u0142o jednak tempa. Spraw\u0119
\nagenturalno-poszukiwawcz\u0105 przekwalifikowano na rozpracowanie
\noperacyjne. Oznacza\u0142o to zwerbowanie kilkudziesi\u0119ciu tajnych
\nagent\u00f3w, zak\u0142adanie nowoczesnej aparatury pods\u0142uchowej i
\nrozpocz\u0119cie finezyjnej gry psychologicznej.
\nCelem nie by\u0142o ju\u017c nie
\naresztowanie, ale likwidacja „niezwykle gro\u017anego bandyty”.<\/p>\n

Zdrada bratanka<\/b>
\nNajpierw by\u0142y pods\u0142uchy.
\nPierwsz\u0105 aparatur\u0119 funkcjonariusze za\u0142o\u017cyli w cha\u0142upie siostry
\n„Lalusia” Czes\u0142awy Kasprzak. Po kilku dniach zepsu\u0142 si\u0119
\nmikrofon. Potem drugi aparat za\u0142o\u017cono w domu u drugiej jego siostry
\nCeliny Mazur. Po tygodniu, podczas prac gospodarskich jej syn wykopa\u0142
\nprzew\u00f3d z ziemi i wezwana z posterunku milicja musia\u0142a go
\nzwin\u0105\u0107, t\u0142umacz\u0105c, \u017ce to jakie\u015b pozosta\u0142o\u015bci po wojnie. Na
\npomys\u0142 za\u0142o\u017cenia pods\u0142uchu u Danuty Mazur warszawska centrala
\npocz\u0105tkowo nie chcia\u0142a si\u0119 zgodzi\u0107. Dopiero w 1960 r. – gdy
\nresort u\u015bwiadomi\u0142 sobie, \u017ce nawet sta\u0142a obserwacja nie daje
\nrezultatu – trzy aparaty zacz\u0119\u0142y dzia\u0142a\u0107 w jej domu. Dzi\u0119ki nim
\nfunkcjonariusze wiedzieli, \u017ce jaki\u015b tajemniczy m\u0119\u017cczyzna od czasu
\ndo czasu u niej przebywa. To jednak by\u0142o za ma\u0142o.
\nMizerne efekty da\u0142a
\nr\u00f3wnie\u017c obserwacja bezpo\u015brednia innych cz\u0142onk\u00f3w
\nrodziny. Jeden z takich punk\u00f3w obserwacyjnych musia\u0142 zosta\u0107
\nzwini\u0119ty, bo w zimie funkcjonariusze i agenci potwornie pomarzli.
\nInni mimo wielotygodniowej pracy nie zauwa\u017cyli nikogo. Za to strach
\npad\u0142 na mieszka\u0144c\u00f3w obserwowanych siedzisk. S\u0105siedzi
\nznajomych Franczaka zaskoczyli agent\u00f3w na nadawaniu meldunk\u00f3w
\ndrog\u0105 radiow\u0105 w le\u015bnym uroczysku, innym razem spotkali
\nfunkcjonariuszy po cywilu pods\u0142uchuj\u0105cych pod oknami.
\nJesieni\u0105 1960 r.
\npojawi\u0142a si\u0119 wreszcie szansa na sukces. Te\u015b\u0107 jednej z si\u00f3str
\nFranczaka pope\u0142ni\u0142 samob\u00f3jstwo. Przyczyn\u0105 tragedii mia\u0142y
\nby\u0107 spi\u0119cia wewn\u0105trz rodziny z powodu ukrywaj\u0105cego si\u0119 brata. „W
\ncelu wytworzenia antagonizmu do bandyty i jego siostry”
\nfunkcjonariusze SB przeprowadzili szereg rozm\u00f3w. W kwietniu
\n1962 r. naczelnik wydzia\u0142u III SB mjr. Stanis\u0142aw Lipiec pisa\u0142
\njednak zrezygnowany: „ludzie ci z uwagi na brak mo\u017cliwo\u015bci ich
\nrozpracowania stanowi\u0105 dla nas pewien problem”.
\nNie powiod\u0142a si\u0119 tak\u017ce
\nakcja r\u00f3wnoczesnego zapraszania na przes\u0142uchania znajomych
\n„Lalusia”. W ci\u0105gu kilku kwietniowych dni 1963 r. do
\nsiedziby lubelskiej MO wezwano 62 osoby w czteroosobowych grupach.
\nFunkcjonariusze liczyli, \u017ce wezwani w poczekalni b\u0119d\u0105 ustala\u0107
\ntre\u015b\u0107 zezna\u0144. Ale zainstalowana tam aparatura pods\u0142uchowa niczego
\nnie nagra\u0142a. \u0141\u0105cznie w trakcie dzia\u0142a\u0144 przeciwko Franczakowi
\n„rozpracowaniem” obj\u0119to kilkaset os\u00f3b. Na pr\u00f3\u017cno.
\nA\u017c wreszcie w kwietniu
\n1963 r. zosta\u0142 wezwany na przes\u0142uchanie bratanek ojca Danuty Mazur
\n\u2013 Stanis\u0142aw Mazur. Oficer SB zaproponowa\u0142 mu wsp\u00f3\u0142prac\u0119
\ni zapewni\u0142 o dyskrecji. Obieca\u0142 wynagrodzenie finansowe, a ten nie
\nodm\u00f3wi\u0142. Z czasem przej\u0105\u0142 inicjatyw\u0119 we wsp\u00f3\u0142pracy
\nz bezpiek\u0105. Stanis\u0142aw Mazur w teczkach figuruje jako agent
\n„Micha\u0142”.
\nTymczasem pocz\u0105tek lat
\nsze\u015b\u0107dziesi\u0105tych to dla „Lalusia” trudny okres.
\nPrzyjaciele czuli, \u017ce ci\u0105g\u0142e ukrywanie si\u0119 zostawia na jego
\npsychice trwa\u0142e \u015blady. By\u0142 przygn\u0119biony i zm\u0119czony, przez co
\nmniej uwa\u017cny. Danucie Mazur mia\u0142 si\u0119 zwierzy\u0107, \u017ce brakuje mu ju\u017c
\nsi\u0142y, by ci\u0105gle si\u0119 ukrywa\u0107. Ale innego zdania jest siostra
\nCzes\u0142awa Kasprzak. Wed\u0142ug niej J\u00f3zek by\u0142 wtedy w doskona\u0142ej
\nformie. Twierdzi\u0142, \u017ce sytuacja mi\u0119dzynarodowa dojrzewa do wybuchu.
\n\u017be b\u0119dzie konflikt, jaka\u015b wojna, \u017ce los wreszcie si\u0119 odmieni. –
\nNa ka\u017cde zawo\u0142anie m\u00f3g\u0142 mie\u0107 tysi\u0105c ch\u0142opak\u00f3w pod
\nbroni\u0105. – m\u00f3wi. – W 1963? – pytam. – W\u0142a\u015bnie wtedy!
\n– W nocy \u015bni\u0142 mi si\u0119
\nnasz syn <\/span>– tak Danuta Mazur wspomina dzie\u0144 \u015bmierci „Lalusia”.
\nGdy to m\u00f3wi, nie potrafi ukry\u0107 \u0142ez. – \u015ani\u0142o mi si\u0119, \u017ce
\nm\u00f3j syn Marek topi\u0142 si\u0119, a J\u00f3zka nie by\u0142o. Zawsze
\nmog\u0142am liczy\u0107 na jego pomoc, a wtedy, w tym \u015bnie – nie pom\u00f3g\u0142
\nmi.<\/span>
\n21 pa\u017adziernika 1963 –
\n35 funkcjonariuszy ZOMO i SB czeka\u0142o tylko na um\u00f3wiony sygna\u0142
\nod „Micha\u0142a”. Ten dok\u0142adnie informowa\u0142, co robi\u0142
\n„Lalu\u015b”. A on by\u0142 w Majdanie Kozic G\u00f3rnych, w
\nobej\u015bciu swych przyjaci\u00f3\u0142 i wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w
\nJana i Wac\u0142awa Beci\u00f3w.<\/p>\n

Strzelanina jak na
\nfroncie<\/b>
\nDok\u0142adny opis
\n\u015bmiertelnej strzelaniny znamy dzi\u0119ki raportowi rozpracowuj\u0105cego go
\nprzez lata funkcjonariusza por. Ludwika Tarachy. W przesz\u0142o\u015bci
\npanowie widzieli si\u0119 przez kilkana\u015bcie sekund. Taracha, kt\u00f3ry
\nbardzo sumiennie podszed\u0142 do powierzonego mu zadania, sp\u0119dzi\u0142 w
\nokolicy, gdzie ukrywa\u0142 si\u0119 „Lalu\u015b” wiele miesi\u0119cy.
\nPrzypadkowo natkn\u0119li si\u0119 nawet na siebie na jakiej\u015b le\u015bnej
\npolanie. Obaj przeszli wtedy ko\u0142o siebie jak dwaj wracaj\u0105cy z pola
\nnieznajomi. – J\u00f3zek wiedzia\u0142, \u017ce to ten ubek. Trzyma\u0142 palec
\nna cynglu, tamten pewnie te\u017c – m\u00f3wi Danuta Mazur. Ale do
\nstrzelaniny nie dosz\u0142o. Kto si\u0119 zawaha\u0142? Nie wiadomo…
\n21 pa\u017adziernika 1963 r.
\no godz. 14.30 ca\u0142a wie\u015b by\u0142a ju\u017c otoczona. Gdy „Lalu\u015b”
\nwychodzi\u0142 z obej\u015bcia rodziny Beci\u00f3w, natkn\u0105\u0142 si\u0119 na
\nmilicjant\u00f3w. – Cofn\u0105\u0142 si\u0119 do stodo\u0142y i wyszed\u0142 z grabiami
\nna ramieniu. Udawa\u0142 jakiego\u015b parobka – m\u00f3wi Olszewska.
\n\u201ePo sylwetce i
\nzachowaniu domy\u015bli\u0142em si\u0119, \u017ce to mo\u017ce by\u0107 Franczak”<\/span> –
\nrelacjonowa\u0142 potem Taracha. – \u201eFranczaka usi\u0142owa\u0142 zatrzyma\u0107
\n\u00bbprzewodnik psa \u00ab, jednak Franczak zacz\u0105\u0142 ucieka\u0107 do
\nstodo\u0142y. Po dw\u00f3ch minutach wypad\u0142 z innej strony i zacz\u0105\u0142
\nstrzela\u0107”.<\/span>
\nTo by\u0142 koniec. Osaczony,
\npostanowi\u0142 walczy\u0107 do ko\u0144ca. Mimo \u017ce z karabin\u00f3w strzela\u0142o
\ndo niego kilku zomowc\u00f3w, kluczy\u0142 po wsi i odpowiada\u0142 ogniem.
\n– To by\u0142 front.
\nStrzelanina jak na wojnie, kule \u015bwista\u0142y w powietrzu. Wojsko
\nzatrzymywa\u0142o ludzi wracaj\u0105cych z pola i k\u0142ad\u0142o na ziemi\u0119. Ba\u0142am
\nsi\u0119 o krowy, nie wiedzia\u0142am, co si\u0119 dzieje<\/span> – wspomina 14-letnia
\nw\u00f3wczas Janina Wilko\u0142ek. – Jego granaty nie wybuch\u0142y,
\npistolet si\u0119 zacina\u0142 – dodaje Anna Kasprzak, s\u0105siadka Wilko\u0142ek.
\nWspomnieniom przys\u0142uchuje si\u0119 Wiktoria Olszewska. – Byli\u015bmy
\nprzera\u017ceni, on nie.<\/span>
\nNa stole w mieszkaniu
\nsiostry „Lalusia” le\u017cy protok\u00f3\u0142 sekcji zw\u0142ok
\nbrata. Na schematycznym rysunku zaznaczone \u015blady po kulach. Franczak
\ndosta\u0142 seri\u0105 w klatk\u0119 piersiow\u0105, w brzuch i nog\u0119. Nie m\u00f3g\u0142
\nprze\u017cy\u0107.
\nCzes\u0142awa Kasprzak: –
\nGdyby tylko dobieg\u0142 do lasu, to mo\u017ce…<\/span>
\nDanuta Mazur: – Zdradzi\u0142a
\ngo najbli\u017csza rodzina.<\/span>
\nAnna Kasprzak: – Nie mia\u0142
\nszans.<\/span><\/p>\n

G\u0142ow\u0119 zabrali ubecy<\/b>
\nDzi\u015b w miejscu, gdzie
\npad\u0142 \u015bmiertelnie ranny, stoi zrujnowana cha\u0142upa. Kilka metr\u00f3w
\nobok nowy dom pa\u0144stwa Olszewskich. Prawnuki kole\u017canki ze szko\u0142y
\n„Lalusia” bawi\u0105 si\u0119 w kuchni. Starsza dziewczynka boi si\u0119
\npokrzyw i nie wejdzie za cioci\u0105, by pokaza\u0107, gdzie rozegra\u0142a si\u0119
\ntragedia.
\nWsp\u00f3\u0142pracownicy
\nFranczaka mieli du\u017co szcz\u0119\u015bcia. Tylko Kazimierz Mazur i przyjaciel
\n„Lalusia” Wac\u0142aw Be\u0107 trafili po zako\u0144czeniu \u015bledztwa za
\nkraty. Pierwszy na pi\u0119\u0107 lat, drugi na trzy.
\nSyn Danuty Mazur i J\u00f3zefa
\nFranczaka dowiedzia\u0142 si\u0119, kim by\u0142 jego ojciec, gdy mia\u0142 oko\u0142o
\ndziesi\u0119ciu lat. – W szkole historii uczy\u0142 mnie partyjniak –
\nwspomina lata siedemdziesi\u0105te. – Gdy powiedzia\u0142em, \u017ce 17 wrze\u015bnia
\n1939 r. Polsk\u0119 napadli Ruscy, prawie rzuci\u0142 si\u0119 na mnie z
\npi\u0119\u015bciami. O ojca nie musia\u0142 pyta\u0107, wszystko wiedzia\u0142.
\nGdy Marek mia\u0142
\nkilkana\u015bcie lat i zacz\u0105\u0142 si\u0119 ugania\u0107 po s\u0105siedzkich wsiach za
\ndziewczynami, starsi ludzie zatrzymywali go i wspominali ojca. – To
\nby\u0142y serdeczne spotkania.
\nMarek Franczak dopiero w
\n1992 r. dosta\u0142 od s\u0105du zgod\u0119 na noszenie nazwiska ojca.
\nGr\u00f3b „Lalusia”
\nznajduje si\u0119 na cmentarzu w Piaskach. Ostatni partyzant le\u017cy w
\nmogile bez g\u0142owy. Ta zosta\u0142a odr\u0105bana w prosektorium zaraz po
\nsekcji zw\u0142ok i nigdy nie zosta\u0142a zwr\u00f3cona rodzinie. – Gdzie
\njest m\u00f3j J\u00f3zef? – pyta szeptem pani Danuta.<\/p>\n

Ostatni niez\u0142omny – J\u00f3zef Franczak ps. „Lalek” – cz\u0119\u015b\u0107 1><\/span><\/a><\/p>\n

Micha\u0142 W\u00f3jcik
\nwsp\u00f3\u0142praca
\nS\u0142awomir Poleszak (IPN Lublin)
\n<\/span><\/p>\n

Cytaty za:<\/span>
\nZdzis\u0142aw Bro\u0144ski
\n\u201eUskok\u201d, \u201ePami\u0119tniki (1941 – maj 1949)”. Wst\u0119p redakcja
\nnaukowa, opracowanie dokument\u00f3w S\u0142awomir Poleszak<\/span><\/p>\n

S\u0142awomir Poleszak
\n\u201eKryptonim \u00bbPo\u017car \u00ab. Rozpracowanie i likwidacja
\nostatniego \u017co\u0142nierza polskiego podziemia niepodleg\u0142o\u015bciowego
\nJ\u00f3zefa Franczaka \u00bbLalka \u00ab, \u00bbLalusia \u00ab
\n(1956-1963)”. Publikacja uka\u017ce si\u0119 w grudniu 2005 w periodyku
\nIPN \u201ePami\u0119\u0107 i Sprawiedliwo\u015b\u0107\u201d nr 8.<\/span><\/p>\n

Micha\u0142 W\u00f3jcik,
\ndziennikarz, historyk, felietonista w \u201eM\u00f3wi\u0105 Wieki” i
\nRadiu PIN, autor wydanego w zesz\u0142ym roku opracowania o Powstaniu
\nWarszawskim
\n<\/span><\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"