{"id":928,"date":"2006-08-04T10:47:10","date_gmt":"2006-08-04T08:47:10","guid":{"rendered":"http:\/\/www.podziemiezbrojne.pl\/2006\/08\/04\/por-jan-leonowicz-8222burta8221-1912-1951-czesc-1-2\/"},"modified":"2006-08-04T10:47:10","modified_gmt":"2006-08-04T08:47:10","slug":"por-jan-leonowicz-8222burta8221-1912-1951-czesc-1-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wcagowy.pl\/?p=928","title":{"rendered":"Por. Jan Leonowicz „Burta” (1912-1951) – cz\u0119\u015b\u0107 1\/2"},"content":{"rendered":"
Por. Jan Leonowicz "Burta"<\/span><\/font><\/p>\n

\"\"<\/span><\/font>
<\/span> Jan Leonowicz "Burta"<\/font><\/font>
<\/span><\/font>
Jan Bogus\u0142aw Ziemowit Leonowicz urodzi\u0142 si\u0119 15 stycznia 1912 r. w maj\u0105tku \u017babcze, gm. Poturzyn, pow. Tomasz\u00f3w Lubelski, w rodzinie ziemia\u0144skiej Mariana i Anastazji z d. Jurczak, jako jeden z dziesi\u0119ciorga rodze\u0144stwa. Ojciec by\u0142 le\u015bniczym, dziadek powsta\u0144cem styczniowym. Rodzina Leonowicz\u00f3w – po konfiskacie dw\u00f3ch maj\u0105tk\u00f3w – Leonowicze i Konstantyn\u00f3wka, znajduj\u0105cych si\u0119 w 1863 roku mi\u0119dzy Nie\u015bwie\u017cem a Kleckiem, bardzo zubo\u017ca\u0142a i w poszukiwaniu pracy rozproszy\u0142a si\u0119 po Polsce, by w ko\u0144cu osi\u0105\u015b\u0107 na sta\u0142e w gminie Poturzyn. Tradycje niepodleg\u0142o\u015bciowe i patriotyczne kultywowane by\u0142y i przekazywane nast\u0119pnemu pokoleniu przez ca\u0142y ten trudny okres. Mi\u0119dzy rokiem 1918 a 1920 przemie\u015bci\u0142o si\u0119 przez Poturzyn moc legionist\u00f3w, a dom Leonowicz\u00f3w go\u015bci\u0142, mi\u0119dzy wielu innymi, p\u0142k. Pra\u017cmowskiego-Belin\u0119, mjr. Orlicz-Dreszera, kpt. Leopolda Lis-Kul\u0119. W takiej to patriotycznej atmosferze wychowywany by\u0142 przysz\u0142y „Burta”.
Po uko\u0144czeniu szko\u0142y powszechnej rozpocz\u0105\u0142 nauk\u0119 w gimnazjum, a po jego uko\u0144czeniu odbywa\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w 2. Pu\u0142ku Strzelc\u00f3w Konnych w Hrubieszowie.
\"\"
Jan Leonowicz z \u017con\u0105 Ludwik\u0105 z Lancma\u0144skich, 1939 r.<\/p>\n

<\/span><\/font>We wrze\u015bniu 1939 r. walczy\u0142 w szeregach macierzystej jednostki, ranny przez szrapnel w nogi i twarz, powr\u00f3ci\u0142 z frontu w pa\u017adzierniku 1939 r.
20 listopada 1939 r. Jan Leonowicz o\u017ceni\u0142 si\u0119 z Ludwik\u0105 z Lancma\u0144skich. \u015alub odby\u0142 si\u0119\u00a0 w Oszczowie (w parafii pana m\u0142odego)*<\/b>.
Od jesieni 1939 r. cz\u0142onek SZP. 25 XII 1939 r. wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w rozbiciu posterunku granatowej policji w okolicach \u0141aszczowa. W 1940 r. aresztowany przez policj\u0119 ukrai\u0144sk\u0105 w Poturzynie, zosta\u0142 zwolniony dzi\u0119ki staraniom ojca. Prawdopodobnie od 1942 r. dow\u00f3dca sekcji szturmowej „Poturzyn” (jednej z dziewi\u0119ciu grup bojowych) odcinka „Wsch\u00f3d” Obwodu AK Tomasz\u00f3w Lubelski. 1 marca 1943 r. wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w akcji na posterunek policji ukrai\u0144skiej w Poturzynie, w trakcie kt\u00f3rej plac\u00f3wk\u0119 t\u0119 rozbito, zabijaj\u0105c sze\u015bciu Ukrai\u0144c\u00f3w (w tym dw\u00f3ch komendant\u00f3w posterunk\u00f3w w Telatynie i Poturzynie) oraz komisarycznego w\u00f3jta gminy Poturzyn. Na prze\u0142omie 1943\/1944 przebywa\u0142 w sztabie obwodu znajduj\u0105cym si\u0119 na skraju Puszczy Solskiej, w pobli\u017cu le\u015bnicz\u00f3wki Rebizanty nad Tanwi\u0105. W 1944 r. \u017co\u0142nierz „Kompanii Le\u015bnej” ppor. rez. Witolda Kopcia, a tak\u017ce dow\u00f3dca jednego z patroli plutonu lotnego \u017candarmerii polowej sier\u017c. rez. Wac\u0142awa Kaszuckiego. W ostatnich dniach lutego w Poturzynie oraz 5 i 9 IV 1944 r. na odcinku Podlod\u00f3w – \u017berniki – Rokitno, w rejonie Sieniatynia i Posadowa, bra\u0142 udzia\u0142 w walkach przeciwko Ukrai\u0144skiej Narodowej Samoobronie i UPA. Od wiosny 1944 s\u0142u\u017cy\u0142 jako zwiadowca w dowodzonej przez sier\u017c. Andrzeja D\u017cyga\u0142\u0119 „Kompanii \u017belaznej”. Podczas operacji „Sturmwind II” razem z kilkoma partyzantami przebi\u0142 si\u0119 przez trzy pier\u015bcienie niemieckiej ob\u0142awy. W ramach akcji „Burza” znalaz\u0142 si\u0119 w szeregach odtwarzanego przez Inspektorat Zamo\u015b\u0107 9. pp AK. Rozkazem Personalnym Nr 12, na podstawie upowa\u017cnienia Komendanta Si\u0142 Zbrojnych w Kraju, z dniem 1 VIII 1944 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia plutonowego.
<\/span><\/font>\"\"
Rozkaz Personalny, na podstawie upowa\u017cnienia Komendanta Si\u0142
\nZbrojnych w Kraju, awansuj\u0105cy z dniem 1 VIII 1944 r. Jana Leonowicza "Burt\u0119" do stopnia
\nplutonowego.<\/i><\/font>
<\/span><\/font>
<\/span><\/font>Po wkroczeniu sowiet\u00f3w nie z\u0142o\u017cy\u0142 broni. Na prze\u0142omie maja i czerwca 1945 zosta\u0142 awansowany do stopnia chor\u0105\u017cego. Dzia\u0142a\u0142 jako oficer broni w strukturach Obwodu Tomasz\u00f3w Lubelski, Inspektoratu Zamo\u015b\u0107 AK-DSZ-WiN. Wiosn\u0105 1945 r. zorganizowa\u0142 grup\u0119 lotn\u0105 w sile ok. 20-30 \u017co\u0142nierzy, kt\u00f3ra operowa\u0142a w p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci pow. Tomasz\u00f3w. W tym czasie stoczy\u0142 m.in. potyczk\u0119 ze 120-osobowym oddzia\u0142em NKWD, z kt\u00f3rego wyszed\u0142 bez wi\u0119kszych strat (jeden zabity), zmuszaj\u0105c sowiet\u00f3w do wycofania. Oddzia\u0142 przetrwa\u0142 do ko\u0144ca czerwca 1945 r.
Latem po og\u0142oszeniu tzw. ma\u0142ej amnestii cz\u0119\u015b\u0107 \u017co\u0142nierzy ujawni\u0142a si\u0119, natomiast ci, kt\u00f3rzy tego nie uczynili, ukryli si\u0119. Przy Janie Leonowiczu pozosta\u0142o jedynie dw\u00f3ch ludzi. Ich g\u0142\u00f3wnym zadaniem w tym czasie by\u0142o rozbrajanie funkcjonariuszy MO i ORMO oraz rozp\u0119dzanie zebra\u0144 agitacyjnych organizowanych przez PPR. Od pocz\u0105tku 1946 r. „Burta” zacz\u0105\u0142 ponownie rozbudowywa\u0107 swoj\u0105 grup\u0119, kt\u00f3ra ws\u0142awi\u0142a sie m.in. wykonaniem 31 VI 1946 r. w Komiczynie wyroku \u015bmierci na wiceprzewodnicz\u0105cym Powiatowej Rady Narodowej Wincentym Umerze (Humerze), ojcu, ponurej s\u0142awy oprawcy z MBP, p\u0142k. Adama Humera. Powi\u0119kszanie oddzia\u0142u trwa\u0142o do pocz\u0105tku 1947 r. W okresie przedwyborczym oddzia\u0142 „Burty” zaniecha\u0142 wszelkich akcji zbrojnych, ograniczaj\u0105c si\u0119 jedynie do przeciwdzia\u0142ania wyborczej propagandzie i agitacji. Po og\u0142oszeniu 22 II 1947 r. amnestii niemal wszyscy cz\u0142onkowie oddzia\u0142u si\u0119 ujawnili.
W kwietniu lub maju 1947 r. „Burta” nawi\u0105za\u0142 kontakt z komendantem oddzia\u0142\u00f3w le\u015bnych Inspektoratu Lublin mjr.cc Hieronimem Dekutowskim „Zapor\u0105” i postanowi\u0142 pozosta\u0107 w konspiracji. <\/p>\n

W latach 1947–1951 dzia\u0142a\u0142 w strukturach samodzielnego obwodu WiN Tomasz\u00f3w Lubelski. W tym czasie komendantem obwodu by\u0142 por. Stefan Kobos „Wrzos”, kt\u00f3ry nie podporz\u0105dkowa\u0142 si\u0119 strukturom tzw. drugiego Inspektoratu Zamo\u015b\u0107, dowodzonego przez kpt. Mariana Pilarskiego „Jara”, przez co jego obw\u00f3d wyszed\u0142 bez najmniejszego uszczerbku podczas wielkiej wpadki, kt\u00f3ra rozbi\u0142a Inspektorat „Jara”.
Jan Leonowicz w stopniu porucznika pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dow\u00f3dcy patrolu le\u015bnego, kt\u00f3ry w latach 1947 – 1949 liczy\u0142 3 -7 ludzi, a w ko\u0144cu 1950 r. rozr\u00f3s\u0142 si\u0119 do rozmiar\u00f3w kompanii szkieletowej (ok. 30 – 40 \u017co\u0142nierzy). Jednocze\u015bnie rozbudowywa\u0142a si\u0119 siatka terenowa, wg informacji UB liczy\u0142a ona ok. 200 wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w i obejmowa\u0142a pi\u0119\u0107 powiat\u00f3w: Bi\u0142goraj, Hrubiesz\u00f3w, Lubacz\u00f3w, Tomasz\u00f3w i Zamo\u015b\u0107. Do lata 1948 r. „Burta” utrzymywa\u0142 kontakty z grup\u0105 OUN dowodzon\u0105 przez Jana Niewiadomskiego ps. „Jurko”.
Oddzia\u0142 „Burty” rozbraja\u0142 milicjant\u00f3w i ormowc\u00f3w, wykonywa\u0142 egzekucje na agentach UB, dzia\u0142aczach PPR i PZPR, aktywnych zwolennikach „nowej w\u0142adzy”, a tak\u017ce na pospolitych bandytach, m.in. 13 IX 1947 r. zlikwidowano dzia\u0142acza PPR w Mazi\u0142ach, J\u00f3zefa Petryn\u0119, 25 IX 47 r., w Majdanie Sopockim, przeprowadzono rekwizycj\u0119 w domu komendanta powiatowego MO, a 5 XII 47 r. zabrano 230 tys. z\u0142otych z kasy gminnej w Telatynie.
10 marca 1948 roku partyzanci zlikwidowali komendanta posterunku MO w Rachaniach, w kwietniu, w Witkowie, zastrzelili aktywist\u0119 komunistycznego, a przed 1 maja rozp\u0119dzili kilka zebra\u0144 organizuj\u0105cych obchody robotniczego \u015bwi\u0119ta. Podczas takich rozp\u0119dze\u0144 aktywi\u015bci otrzymywali kar\u0119 ch\u0142osty. 1 maja patrol kwaterowa\u0142 w Telatynie i zlikwidowa\u0142 wyj\u0105tkowo pod\u0142ego w\u00f3jta tej\u017ce wsi. W\u00f3jt znany by\u0142 z tego, \u017ce nosi\u0142 przy sobie pepesz\u0119, a gdy by\u0142 pijany wyprowadza\u0142 ch\u0142op\u00f3w na szos\u0119 i kaza\u0142 im skaka\u0107 \u017cabk\u0105. 6 maja 1948 r., w Rudzie \u017belaznej, partyzanci zlikwidowali cz\u0142onka ORMO, Edwarda Marci\u0144skiego. Latem 1948 r. „Burta” zastrzeli\u0142 by\u0142ego \u017co\u0142nierza swojego oddzia\u0142u – morderc\u0119 (cz\u0142owieka, kt\u00f3ry zabi\u0142 siekier\u0105 rolnika i zabra\u0142 mu pieni\u0105dze) i konfidenta, Adama Forunca. Dla nadania wi\u0119kszego rozg\u0142osu ca\u0142ej sprawie, partyzanci nie pochowali cia\u0142a, tylko pozostawili je w miejscu egzekucji – na le\u015bnej drodze ko\u0142o Su\u015bca. Mniej wi\u0119cej w tym samym czasie, 11 lipca, \u017co\u0142nierze „Burty” zabili komendanta posterunku MO Rachanie, Zygmunta Bielaka. 3 sierpnia trzej ludzie z oddzia\u0142u „Burty” zabrali z dom\u00f3w le\u015bniczego Juliana Szka\u0142uby i Stefana Skowrona jedzenie i ubrania. Miesi\u0105c p\u00f3\u017aniej 31 sierpnia, partyzanci zlikwidowali kolejnego „asa” komunistycznego – wicestarost\u0119 z Cze\u015bnik, Franciszka Kaw\u0119ckiego. Na pocz\u0105tku wrze\u015bnia 1948 r. oddzia\u0142 przeprowadzi\u0142 rekwizycj\u0119 w Urz\u0119dzie Gminy w Poturzynie. 23 pa\u017adziernika \u017co\u0142nierze „Burty” wykonali du\u017c\u0105, jak na tamte czasy, akcj\u0119 na Susiec. Najpierw przeci\u0119li przewody telefoniczne, a potem weszli do sp\u00f3\u0142dzielni, na poczt\u0119 i na stacj\u0119 kolejow\u0105. Na poczcie zniszczyli \u0142\u0105cznic\u0119 mi\u0119dzymiastow\u0105, z kasy PKP zabrali pieni\u0105dze, a ze sp\u00f3\u0142dzielni pieni\u0105dze i towary. Tak zaopatrzony oddzia\u0142 wycofa\u0142 sie do lasu. Wraz z nadej\u015bciem zimy zamar\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 oddzia\u0142u le\u015bnego, a rozlokowani po wsiach partyzanci czekali na nadej\u015bcie wiosny.<\/p>\n

Jednak ju\u017c w styczniu 1949 r. w lesie ko\u0142o Majdanu Sopockiego partyzanci zlikwidowali aktywistk\u0119 komunistyczn\u0105 Eufrozyn\u0119 Czarn\u0105, a tak\u017ce przeprowadzono rekwizycj\u0119 w Sp\u00f3\u0142dzielni Ch\u0142opskiej w Ruskich Piaskach. W kwietniu „Burta”, Jan Turzyniecki „Mogi\u0142ka” Stanis\u0142aw Samiec „Pasek”, Czes\u0142aw Skrobanowski „Ma\u0142y”, Edward P\u0119piak i Boles\u0142aw O\u017c\u00f3g „Orze\u0142” rozbroili w Dyniskach posterunek ORMO, a potem poszli do dyrektorki PGR, Ukrainki, kt\u00f3rej „Pasek” i „Orze\u0142” obci\u0119li w\u0142osy. Kilka dni p\u00f3\u017aniej, 30 kwietnia 1949 r., zlikwidowany zosta\u0142 aktywista PPR, w\u00f3jt gminy Telatyn, J\u00f3zef \u015al\u0119zak.
W 1949 roku podw\u0142adni „Burty” przeprowadzili jeszcze kilka likwidacji:
26 czerwca zastrzelony zosta\u0142 funkcjonariusz MO z Kotlic, Tadeusz Skrzypczuk,
12 lipca zlikwidowano sprzyjaj\u0105cego „nowej w\u0142adzy” w\u00f3jta gminy Majdan Sopocki, Andrzeja Wr\u0119biaka,
7 wrze\u015bnia, we wsi Nowiny, zabici zostali dwaj cz\u0142onkowie ORMO, Leon Rogowski i Wawrzyniec Suski.
Wraz z up\u0142ywem czasu oddzia\u0142 rozrasta\u0142 si\u0119, obok ju\u017c wymienionych, byli w nim: Jan Gor\u0105czka „Lont”, Franciszek Lal „S\u0142owik”, Edward Skalny „Skalski”. Zast\u0119pc\u0105 dow\u00f3dcy zosta\u0142 „Pasek”.
W tym czasie nad rozpracowaniem oddzia\u0142u „Burty” pracowa\u0142o ju\u017c pi\u0119\u0107 Powiatowych Urz\u0119d\u00f3w Bezpiecze\u0144stwa Publicznego. By\u0142y to urz\u0119dy z Tomaszowa Lubelskiego, Bi\u0142goraja, Hrubieszowa, Zamo\u015bcia i Lubaczowa.
UB, MO i KBW zorganizowa\u0142y szereg du\u017cych operacji przeciwko oddzia\u0142owi Jana Leonowicza „Burty”. Kilka razy uda\u0142o im si\u0119 nawet okr\u0105\u017cy\u0107 oddzia\u0142, lecz znajomo\u015b\u0107 terenu, spryt i odwaga pomog\u0142y partyzantom wyj\u015b\u0107 ca\u0142o z opresji. W 1949 r. oddzia\u0142 straci\u0142 tylko jednego \u017co\u0142nierza – Franciszka Lala „S\u0142owika”, kt\u00f3ry zosta\u0142 zabity w zasadzce 15 grudnia.<\/p>\n

W 1950 r. oddzia\u0142 rozr\u00f3s\u0142 si\u0119 tak, \u017ce zosta\u0142 podzielony na cztery plutony. Pierwszym dowodzi\u0142 „Pasek”, drugim „Mogi\u0142ka”, trzecim „Orze\u0142”, za\u015b czwartym, zapasowym, w kt\u00f3rym szkolono kandydat\u00f3w do oddzia\u0142u, Antoni Marynczak „Motylewski”. Pluton zapasowy zorganizowany by\u0142 z ludzi z plac\u00f3wki Wereszczyca i nosi\u0142 kryptonim „Przedszkole”.
Rok 1950 by\u0142 bogaty w wydarzenia. Ju\u017c 25 lutego partyzanci przyszli do Posadowa (gmina Telatyn), i zabrali tamtejszemu ormowcowi pepesz\u0119 i naboje. Na pocz\u0105tku maja oddzia\u0142 „Burty” przeprowadzi\u0142 rekwizycj\u0119 w sp\u00f3\u0142dzielni w Rudzie, sk\u0105d zabrano pieni\u0105dze, buty, p\u0142aszcze i ubrania. Partyzanci odjechali furman
\nk\u0105 ze \u015bpiewem – „Sz\u0142a dzieweczka do laseczka” – i rozdali po drodze niemal wszystkie skonfiskowane artyku\u0142y mieszka\u0144com okolicznych wiosek. Dzi\u0119ki takim akcjom popularno\u015b\u0107 „Burty” by\u0142a bardzo du\u017ca. Po tej rekwizycji oddzia\u0142 podzieli\u0142 si\u0119 na ma\u0142e grupki i ukry\u0142 w terenie. 14 V jeden z ukrywaj\u0105cych si\u0119, „Orze\u0142”, zastrzeli\u0142 w Paw\u0142\u00f3wce szpicluj\u0105cego go Jana G\u0142u\u017cka. 17 VI „Burta” pod\u0142o\u017cy\u0142 min\u0119 pod budynek szkolny, w kt\u00f3rym mia\u0142a si\u0119 odby\u0107 konferencja nauczycieli. Zrobi\u0142 to po to, by w ten spos\u00f3b przestraszy\u0107 nauczycielki i nauczycieli, aby opami\u0119tali si\u0119 i nie uczyli dzieci po stalinowsku. O tym, \u017ce celem przedsi\u0119wzi\u0119cia nie by\u0142o likwidowanie nauczycieli, lecz jedynie przestraszenie pedagog\u00f3w, \u015bwiadczy to, \u017ce gdy po pod\u0142o\u017ceniu \u0142adunku i zapaleniu lontu zbli\u017cy\u0142 si\u0119 jeden z nauczycieli, „Burta” chwyci\u0142 pistolet i zacz\u0105\u0142 go odgania\u0107. W tym czasie nast\u0105pi\u0142a eksplozja, kt\u00f3ra wyrwa\u0142a kawa\u0142ek muru, ale nikogo nie zabi\u0142a. Jedynym poszkodowanym by\u0142 „Burta”, kt\u00f3ry uratowa\u0142 \u017cycie nauczyciela, ale przy okazji zosta\u0142 og\u0142uszony i poturbowany. Po tym wydarzeniu partyzant d\u0142u\u017cszy czas wraca\u0142 do zdrowia.
7 wrze\u015bnia 1950 r. partyzanci ostrzygli sekretarza POP PZPR w Gr\u00f3dku, Zofi\u0119 \u0106wik, 26 wrze\u015bnia przeprowadzili rekwizycj\u0119 w sp\u00f3\u0142dzielni w Majdanie Sopockim, a trzy dni p\u00f3\u017aniej, 29 wrze\u015bnia, rozbroili posterunek ORMO w Tarnawatce.
\"\"
Por. Jan Leonowicz "Burta" na kilka tygodni przed \u015bmierci\u0105.<\/font><\/span> Zima 1950\/1951.<\/i><\/font>
<\/span><\/font>
<\/span><\/font>Z up\u0142ywem czasu nasili\u0142y si\u0119 dzia\u0142ania, kt\u00f3rych celem by\u0142a likwidacja oddzia\u0142u „Burty”. Sier\u017cant Ryszard Tr\u0105bka, kierownik Referatu III zajmuj\u0105cego si\u0119 zwalczaniem zbrojnego podziemia, opracowa\u0142 we wsp\u00f3\u0142pracy z sowieckim doradc\u0105 WUBP w Lublinie mjr. Wo\u0142kowem i szefem PUBP w Tomaszowie Lubelskim kpt. Mozgaw\u0105 plan likwidacji Jana Leonowicza „Burty”. P\u0119tla zacz\u0119\u0142a si\u0119 zaciska\u0107…<\/p>\n

W listopadzie 1950 roku, ko\u0142o Be\u0142\u017cca , zgina\u0142, osaczony przez UB, Edward P\u0119piak. Pierwsza ni\u0107 wiod\u0105ca do ustalenia miejsca pobytu „Burty” prowadzi\u0142a do Oseredka, gdzie 15 grudnia 1950 r. mia\u0142a miejsce zasadzka UB na trzech partyzant\u00f3w „Burty” – Czes\u0142awa Skrobana „Ma\u0142ego”, Stanis\u0142awa Samca „Paska” i Edwarda Skalnego „Skalskiego”. O pobytach partyzant\u00f3w u nauczycielek w Oseredku doni\u00f3s\u0142 do UB szpicel Jan Koper „Jancio”, kt\u00f3ry tak\u017ce bywa\u0142 u tych nauczycielek ze wspomnianymi partyzantami, jako ich zaufany wsp\u00f3\u0142pracownik. Po wyj\u015bciu z mieszkania nauczycielek – Bartosiewicz\u00f3wny i Pyd\u00f3wny, zostali ostrzelani z broni automatycznej. Na miejscu zgina\u0142 Edward Skalny „Skalski”, a ranny „Pasek” zdo\u0142a\u0142 zbiec ze Skrobanem. Po tym ubeckim sukcesie, obie nauczycielki zosta\u0142y zabrane do tomaszowskiego PUBP i poddane tam bestialskiemu przes\u0142uchaniu, zezna\u0142y, i\u017c „Burta” spotyka si\u0119 w szkole w Nowinach z ich kole\u017cank\u0105 P\u0142oszaj\u00f3wn\u0105. Aresztowano P\u0142oszaj\u00f3wn\u0105, kt\u00f3ra r\u00f3wnie\u017c poddana brutalnemu \u015bledztwu zezna\u0142a, \u017ce „Burta” ma j\u0105 odwiedzi\u0107 3 lutego 1951 roku. Funkcjonariusze UB, kt\u00f3rzy mieli do\u015b\u0107 czasu na zorganizowanie ob\u0142awy, przygotowali wraz z grup\u0105 operacyjn\u0105 zasadzk\u0119 przy szkole w Nowinach. Czatowa\u0142y na „Burt\u0119” dwie grupy. Jedna w budynku szko\u0142y, gdzie miano go obezw\u0142adni\u0107 i wzi\u0105\u0107 \u017cywcem. Druga czuwa\u0142a w pobliskiej szopie, oddalonej od szko\u0142y zaledwie o kilka metr\u00f3w. Ta grupa r\u00f3wnie\u017c mia\u0142a podj\u0105\u0107 pr\u00f3b\u0119 uj\u0119cia „Burty” \u017cywego, a strzela\u0107 dopiero w konieczno\u015bci, przy pr\u00f3bie ucieczki. Grup\u0119 w szopie stanowili sier\u017cant Ryszard Tr\u0105bka, dwaj cz\u0142onkowie grupy operacyjnej tomaszowskiego UB – Marian W\u00f3jcik i J\u00f3zef Bednarz oraz by\u0142y partyzant I plutonu„Burty”, zdrajca i konfident UB Antoni Dziuba, kt\u00f3ry mia\u0142 rozpozna\u0107 zbli\u017caj\u0105cego si\u0119 „Burt\u0119”, znanego pozosta\u0142ym ubekom tylko z fotografii na listach go\u0144czych.<\/p>\n

*<\/b> Informacje dzi\u0119ki uprzejmo\u015bci Pani Krystyny Marii Barbary Leonowicz – Babiak, c\u00f3rki Jana Leonowicza "Burty".<\/font><\/b><\/p>\n

Por. Jan Leonowicz „Burta” (1912–1951) – cz\u0119\u015b\u0107 2\/2><\/a>
Strona g\u0142\u00f3wna><\/a><\/b><\/font><\/div>\n

\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"