{"id":925,"date":"2006-09-11T18:35:43","date_gmt":"2006-09-11T16:35:43","guid":{"rendered":"http:\/\/www.podziemiezbrojne.pl\/2006\/09\/11\/por-aleksander-mlynski-dragal-1925-1950-czesc-2\/"},"modified":"2006-09-11T18:35:43","modified_gmt":"2006-09-11T16:35:43","slug":"por-aleksander-mlynski-dragal-1925-1950-czesc-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wcagowy.pl\/?p=925","title":{"rendered":"Por. Aleksander M\u0142y\u0144ski "Dr\u0105gal" (1925 – 1950) – cz\u0119\u015b\u0107 2"},"content":{"rendered":"

Z\u0142amany „Zbych”<\/p>\n

<\/span>Zebrane przez Instytut Pami\u0119ci Narodowej materia\u0142y UB obszernie dokumentuj\u0105 histori\u0119 zdrady „Zbycha”.
Jak si\u0119 okazuje, tu\u017c po wojnie, kt\u00f3rej ko\u0144c\u00f3wk\u0119 sp\u0119dzi\u0142 w s\u0142ynnym I batalionie 2.pp AK mjr. Eugeniusza Kaszy\u0144skiego „Nurta” (mieszka\u0142 w\u00f3wczas z rodzicami i o\u015bmiorgiem rodze\u0144stwa w ma\u0142ej wsi pod Siennem) wyjecha\u0142 na Ziemie Zachodnie i wst\u0105pi\u0142 do Milicji Obywatelskiej. Po kilku miesi\u0105cach dosta\u0142 przepustk\u0119, wr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony, gdzie czeka\u0142 ju\u017c na niego UB z nakazem aresztowania. Odsiadka nie trwa\u0142a d\u0142ugo, jednak dla m\u0142odego ch\u0142opaka stanowi\u0142a nauczk\u0119, \u017ce ze spokojnym \u017cyciem mo\u017ce si\u0119 po\u017cegna\u0107. Par\u0119 lat p\u00f3\u017aniej napisze do prezydenta Bieruta: „Pod wp\u0142ywem namowy koleg\u00f3w wst\u0119puj\u0119 do bandy terrorystyczno – rabunkowej”.<\/span> <\/p>\n

By\u0142y to kolejno oddzia\u0142y chor. Antoniego Owczarka „Zegad\u0142y”, Czes\u0142awa \u0141epeckiego „Ostoi”, Aleksandra M\u0142y\u0144skiego „Dr\u0105gala”. W ich szeregach walczy a\u017c do 1948 r. Bezpieka skwituje potem t\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 czternastoma zarzutami, g\u0142\u00f3wnie o napady na gminne sp\u00f3\u0142dzielnie oraz funkcjonariuszy MO i UB.
W 1948 r. „Zbych” wyje\u017cd\u017ca na Dolny \u015al\u0105sk. Zmienia to\u017csamo\u015b\u0107, przyjmuje posad\u0119 w PGR ko\u0142o Kostrzynia nad Odr\u0105. Ale UB nadal go tropi. W po\u0142owie roku przechwytuje korespondencj\u0119 wys\u0142an\u0105 z Sienna przez narzeczon\u0105. W Kostrzyniu zjawiaj\u0105 si\u0119 funkcjonariusze UB i dokonuj\u0105 aresztowania. Wed\u0142ug relacji D\u017abika „Zbych” \u0142amie si\u0119 ju\u017c podczas transportu do wi\u0119zienia. „Zapyta\u0142 ubeka, co z nim b\u0119dzie. Us\u0142ysza\u0142: – Sam wiesz, zas\u0142u\u017cy\u0142e\u015b na stryczek. No chyba, \u017ce nam pomo\u017cesz z\u0142apa\u0107 «Dr\u0105gala»”.<\/p>\n

<\/span>Z zachowanych dokument\u00f3w wynika, \u017ce do wsp\u00f3\u0142pracy nak\u0142oni\u0142 go funkcjonariusz o nazwisku Siudeja, a oficerem prowadz\u0105cym by\u0142 J\u00f3zef Remsak. Z kolei plan likwidacji „Dr\u0105gala” opracowali wy\u017csi oficerowie UB w Kielcach. Przewidywa\u0142 on, \u017ce „Zbych” otrzyma do pomocy trzech do\u015bwiadczonych funkcjonariuszy, z kt\u00f3rymi stworzy pozorowany oddzia\u0142 partyzancki. Oddzia\u0142 dokona kilku napad\u00f3w, by uwiarygodni\u0107 si\u0119 w oczach „Dr\u0105gala”. <\/p>\n

Jak zabito „Dr\u0105gala”<\/p>\n

<\/span>Nieco inaczej wygl\u0105da\u0142a likwidacja grupy por. Aleksandra M\u0142y\u0144skiego „Dr\u0105gala” w wersji funkcjonariuszy Urz\u0119du Bezpiecze\u0144stwa. Grupa pozorowana rozpocz\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 20 sierpnia. Tak jak zaplanowano rozbi\u0142a sp\u00f3\u0142dzielni\u0119 w Cerekwi. Po napadzie „Zbych” odwiedzi\u0142 wszystkie znane sobie meliny i rozg\u0142asza\u0142, \u017ce chce si\u0119 spotka\u0107 z M\u0142y\u0144skim. 24 sierpnia zatrzyma\u0142 si\u0119 w Laskowej Woli. O godzinie 1:00 w nocy przyby\u0142 tam i „Dr\u0105gal”. Co by\u0142o dalej, przedstawi\u0142 w raporcie kpt. Kozik (pisownia oryginalna):
„Wszyscy serdecznie poca\u0142owali si\u0119, po kr\u00f3tkiej rozmowie po\u0142o\u017cyli si\u0119 spa\u0107. Rano przygotowano \u015bniadanie, wypito litr w\u00f3dki, «Dr\u0105gal» ze «Zbychem» wspominali prze\u017cycia wsp\u00f3lne i w mi\u0142ej pogaw\u0119dce udali si\u0119 na skraj lasu, w lesie spo\u017cyli po raz drugi \u015bniadanie, kt\u00f3re zosta\u0142o przyniesione przez kobiety i w dalszym ci\u0105gu przyjemnie gaw\u0119dzili, \u017ce teraz im b\u0119dzie dobrze, bo jest ich wi\u0119cej itp., mocowali si\u0119 na r\u0119ce, co «Dr\u0105gala» ju\u017c wyczerpa\u0142o z si\u0142. Wszyscy znu\u017ceni pok\u0142adli si\u0119 spa\u0107. Wtedy na um\u00f3wiony znak otworzono do bandyt\u00f3w ogie\u0144 z pistolet\u00f3w, zabijaj\u0105c ich na miejscu, m.in. bandyta «Zbych» r\u00f3wnie\u017c celnie strzela\u0142 do swoich koleg\u00f3w”.<\/p>\n

<\/span>Plastyczniej opisa\u0142 t\u0119 akcj\u0119 jeden z jej uczestnik\u00f3w (cytat za: „Tygodnik Radomski” z 1984 r.):
„Odczeka\u0142em i jeszcze raz spr\u00f3bowa\u0142em da\u0107 zna\u0107 Sieroniowi <\/span>(kolejny funkcjonariusz UB), leciutko dotykaj\u0105c jego stopy. Wystarczy\u0142o. On strzeli\u0142 do «Powsta\u0144czyka» – bandyta nie zd\u0105\u017cy\u0142 nawet j\u0119kn\u0105\u0107. Ja wzi\u0105\u0142em na cel przepe\u0142nione mi\u0142o\u015bci\u0105 do bli\u017aniego serce «Dr\u0105gala». Bekn\u0105\u0142 tylko niesamowicie”. <\/span>
Tyle wersja ubecka…
\"\"
Por. Aleksander M\u0142y\u0144ski "Dr\u0105gal" (na pierwszym planie)<\/span><\/font><\/p>\n

Ukarana rodzina<\/span><\/p>\n

Adolf D\u017abik nigdy nie wierzy\u0142 w UB-eck\u0105 wersj\u0119 zab\u00f3jstwa „Dr\u0105gala”. W te wszystkie opowie\u015bci o strzelaniu do \u015bpi\u0105cych i o „bekaniu”. „Strzelali z zaskoczenia, w czasie obiadu. Siostra zanosi\u0142a im posi\u0142ek i kiedy wraca\u0142a, rozleg\u0142y si\u0119 strza\u0142y. Wi\u0119c co: przez par\u0119 minut ch\u0142opcy pousypiali?”<\/span> – irytuje si\u0119 D\u017abik.
D\u017abik pami\u0119ta doskonale, co si\u0119 dzia\u0142o ju\u017c po akcji. Ubecy posadzili cia\u0142o M\u0142y\u0144skiego na furmance, wsadzili mu na g\u0142ow\u0119 garnek i pojechali w stron\u0119 szosy radomskiej, strzelaj\u0105c po drodze z pepeszy. Tak okazywali rado\u015b\u0107 z zabicia „czo\u0142owego bandyty”. W Wawrzyszowie wrzucili zw\u0142oki na ci\u0119\u017car\u00f3wk\u0119 i przewie\u017ali do Radomia. Tam ubecy obmyli je z krwi i w\u0142o\u017cyli do zbitej z desek gabloty ze szklanymi szybami. Gablota sta\u0142a przez 16 godzin przed budynkiem prezydium. Potem pojecha\u0142a do Warszawy, do Ministerstwa Bezpiecze\u0144stwa Publicznego. Gdzie zosta\u0142y pochowane szcz\u0105tki „Dr\u0105gala”, nie wiadomo do dzi\u015b. Ka\u017cdy z ubek\u00f3w bior\u0105cych udzia\u0142 w zab\u00f3jstwie otrzyma\u0142 potem nagrody po 3000 z\u0142 i awanse s\u0142u\u017cbowe. <\/p>\n

Rodzina D\u017abik\u00f3w zap\u0142aci\u0142a straszn\u0105 cen\u0119 za zdrad\u0119 „Zbycha”. Kilka dni po potyczce w Kolonii Wawrzysz\u00f3w zjawili si\u0119 milicjanci. Aresztowali trzy siostry i matk\u0119, zostawiaj\u0105c chorego na astm\u0119 ojca i m\u0142odego Adolfa. A potem przeprowadzili rewizj\u0119. – „Rozbili szaf\u0119, \u0142\u00f3\u017cko, zerwali pod\u0142og\u0119 i dach. Poszed\u0142 deszcz i ca\u0142y dom szlag trafi\u0142”<\/span> – macha r\u0119k\u0105 D\u017cbik.
Siostry otrzyma\u0142y wyroki od o\u015bmiu do 12 lat wi\u0119zienia. Wysz\u0142y wcze\u015bniej, bo – jak m\u00f3wi D\u017cbik – pom\u00f3g\u0142 dobry adwokat. Nazywa\u0142 si\u0119 Hryckowian, by\u0142 \u017co\u0142nierzem, kt\u00f3ry przeby\u0142 szlak bojowy z Rosji do Berlina i nawet UB czu\u0142 do niego szacunek.
Najgorsz\u0105 katowni\u0119 przesz\u0142a siostra Marianna, narzeczona „Dr\u0105gala”. Jak m\u00f3wi D\u017abik, UB-ecy chcieli j\u0105 zabi\u0107, i swoje by osi\u0105gn\u0119li, gdyby nie interwencja sowieckiego oficera. Wszed\u0142 w czasie przes\u0142uchania, zobaczy\u0142 zmaltretowan\u0105, ledwie \u017cyw\u0105 dziewczyn\u0105 i rykn\u0105\u0142 na ubek\u00f3w: – „Paszli, sobaki! – dorzucaj\u0105c kilka przekle\u0144stw po rosyjsku”.<\/span>

Wdzi\u0119czno\u015b\u0107 ludowej w\u0142adzy<\/p>\n

<\/span>Po akcji w Kolonii Wawrzysz\u00f3w „Zbych” czyli agent „15” szykowa\u0142 si\u0119 do rozprawy z rozsianymi w kilku powiatach ko\u0142o Radomia wsp\u00f3\u0142pracownikami „Dr\u0105gala”. Liczy\u0142, \u017ce odzyska przyrzeczon\u0105 mu wolno\u015b\u0107. Ale czeka\u0142a go bardzo przykra niespodzianka. W\u0142adza ludowa wcale nie mia\u0142a zamiaru wywi\u0105zywa\u0107 si\u0119 z danego s\u0142owa. Ju\u017c w po\u0142owie wrze\u015bnia zostaje aresztowany i postawiony przed s\u0105dem wojskowym. Prokurator stawia mu czterna\u015bcie zarzut\u00f3w, w tym najci\u0119\u017csze: o udzia\u0142 w potyczce, podczas kt\u00f3rej zgin\u0119\u0142o dw\u00f3ch milicjant\u00f3w. 29 wrze\u015bnia 1951 r. s\u0105d pod przewodnictwem por. Tadeusza Piaseckiego og\u0142asza wyrok: do\u017cywotnie pozbawienie wolno\u015bci.<\/p>\n

Roz\u017calony „Zbych” wysy\u0142a list z pro\u015bb\u0105 o u\u0142askawienie do prezydenta Bieruta. Przypomina swoje zas\u0142ugi w walce z „Dr\u0105galem”. Pisze:
\n„Mam pewne plusy, z kt\u00f3rych nie mog\u0142em skorzysta\u0107 w czasie rozprawy s\u0105dowej ze wzgl\u0119du na poufne pertraktacje z UB”<\/span>. Obiecuje te\u017c: „Nie b\u0119d\u0119 s\u0142ucha\u0142 obcej i wrogiej propagandy, kt\u00f3ra mnie i wielu innych pchn\u0119\u0142a na drog\u0119 zbrodni”.<\/span>
Wszystko nadaremnie. Pro\u015bba pozostaje bez odpowiedzi. „Zbych” zaczyna odsiadk\u0119. W jednym z wi\u0119zie\u0144 spotyka Pelagi\u0119 D\u017abik, tak\u017ce skazan\u0105 w zwi\u0105zku ze spraw\u0105 „Dr\u0105gala”.
Powiedzia\u0142am do niego: „Tu jeste\u015b \u0142obuzie. Zameldowa\u0142 i 48 godzin musia\u0142am sp\u0119dzi\u0107 w karcerze w wodzie i ze szczurami”<\/span> – opowiada\u0142a wiele lat p\u00f3\u017aniej.
Po 10 latach „Zbych” zn\u00f3w pisze o \u0142ask\u0119, do przewodnicz\u0105cego Rady Pa\u0144stwa, Aleksandra Zawadzkiego. Nie owija ju\u017c sprawy w bawe\u0142n\u0119. Informuje o szczeg\u00f3\u0142ach swojego kontraktu z UB w 1950 r. „By\u0142 szef KBW w Kielcach, kt\u00f3ry powiedzia\u0142 mi, \u017ce je\u017celi zlikwiduj\u0119 Dr\u0105gala, b\u0119d\u0119 wolnym cz\u0142owiekiem, daj\u0105c mi s\u0142owo honoru oficera. Aby mnie upewni\u0107, \u017ce s\u0142owa honoru nie daje nadaremnie, powiedzia\u0142 szef Wojew\u00f3dzkiego Urz\u0119du Bezpiecze\u0144stwa, \u017ce sam minister Radkiewicz gwarantuje mi wolno\u015b\u0107. Czy\u017c mia\u0142em nie uwierzy\u0107? Uwierzy\u0142em!”.<\/span>
Tym razem pro\u015bb\u0119 pozytywnie opiniuje S\u0105d Wojew\u00f3dzki w Kielcach. Rada Pa\u0144stwa korzysta z prawa laski i 14 kwietnia 1962 roku, po 12 latach wi\u0119zienia, „Zbych” wychodzi na wolno\u015b\u0107.<\/p>\n

Spotkanie ze „Zbychem”<\/span><\/p>\n

Co si\u0119 dzia\u0142o ze „Zbychem” po uwolnieniu, dok\u0142adnie nie wiadomo. Z akt MSW wynika, \u017ce osiad\u0142 pod Ostrowcem i pracowa\u0142 jako urz\u0119dnik. S\u0142u\u017cba Bezpiecze\u0144stwa (dok\u0142adnie: Wydzia\u0142 „C” KW MO w Kielcach) mia\u0142o go na celowniku jeszcze w 1974 r. W latach 70. interesowa\u0142 si\u0119 nim tak\u017ce peerelowski historyk, by\u0142y oficer UB\/SB Stefan Skwarek, kt\u00f3ry uzyska\u0142 dost\u0119p do tajnych archiw\u00f3w MSW i przedstawi\u0142 oficjaln\u0105 wersj\u0119 rozprawy z M\u0142y\u0144skim w jednym z rozdzia\u0142\u00f3w swojej ksi\u0105\u017cki „Na wysuni\u0119tych posterunkach”. Tak\u017ce on nie mia\u0142 w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce „Zbych” zdradzi\u0142 swoich wsp\u00f3\u0142towarzyszy i szczeg\u00f3\u0142owo opisa\u0142, jak do tego dosz\u0142o.<\/p>\n

Natomiast jeszcze pod koniec lat 60. zacz\u0105\u0142 go poszukiwa\u0107 D\u017abik. Jak dzi\u015b m\u00f3wi, z\u0142apa\u0142 kontakt z krewnymi „Dr\u0105gala” i wsp\u00f3lnie chcieli spojrze\u0107 w twarz zdrajcy. Wiedzieli, \u017ce mieszka gdzie\u015b w Ostrowcu. Chodzili, pytali – bez rezultatu. A\u017c pewnego dnia zobaczyli go id\u0105cego przez Plac Wolno\u015bci.
„Nawet si\u0119 specjalnie nie zmieni\u0142. Twarz ta sama, tylko w\u0142osy troch\u0119 przerzedzone. Ubrany by\u0142 w zielony fartuch. Wszed\u0142 do sklepu z cz\u0119\u015bciami samochodowymi i stan\u0105\u0142 za lad\u0105. Wszed\u0142em za nim. Oniemia\u0142, zblad\u0142, jako\u015b zapad\u0142 si\u0119 w siebie. Krzykn\u0105\u0142: „Ja nie jestem winien. Nie mia\u0142em broni” – i uciek\u0142 na zaplecze. Tyle go widzieli\u015bmy”<\/span> – relacjonuje D\u017abik.
Kilka lat p\u00f3\u017aniej spotkali si\u0119 znowu, tak\u017ce w Ostrowcu. „Zbych” nie by\u0142 ju\u017c taki przera\u017cony. Pr\u00f3bowa\u0142 zaprasza\u0107 na piwo, t\u0142umaczy\u0142, \u017ce zosta\u0142 przez UB „wrobiony” i w czasie akcji w Kolonii Wawrzysz\u00f3w nie posiada\u0142 prawdziwej broni, tylko atrap\u0119, ze \u015blepymi nabojami. D\u017abik u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 tylko, bo pami\u0119ta\u0142 jeszcze scen\u0119 z Laskowej Woli w 1950 roku. Na podw\u00f3rku, przy kieracie „Zbych” poprawia\u0142 spr\u0119\u017cyn\u0119 w karabinie i musia\u0142 go najpierw roz\u0142adowa\u0107. Z lufy wysypa\u0142y si\u0119 ostra amunicja, nie \u017cadne \u015blepaki. Rozstali si\u0119 bez po\u017cegnania.<\/p>\n

„K\u0142ama\u0142 wtedy”<\/span> – m\u00f3wi D\u017abik i pokazuje fragment „doniesienia agenturalnego” z 31 sierpnia 1950 roku od agenta „15” przyj\u0119tego przez J\u00f3zefa Remsaka: „W czasie tej rozmowy ja po\u0142o\u017cy\u0142em si\u0119 spa\u0107, a „Dr\u0105gal” z moimi kolegami jeszcze rozmawiali. Obudzi\u0142y mnie strza\u0142y pierwsze, gdy si\u0119 zerwa\u0142em, chwyci\u0142em za pistolet i zacz\u0105\u0142em strzela\u0107 do „Dr\u0105gala” wsp\u00f3lnie z kolegami”.<\/span>
Czy wtedy, w Ostrowcu, nikt nie my\u015bla\u0142 o wymierzeniu sprawiedliwo\u015bci? O kulce w \u0142eb dla zdrajcy? – „To ju\u017c by\u0142 dziad. Zosta\u0142o mu par\u0119 lat \u017cycia. Nie op\u0142aca\u0142o si\u0119” <\/span>– kr\u0119ci g\u0142ow\u0105 D\u017abik.<\/p>\n

Epilog po latach<\/span><\/p>\n

„Zbych” zmar\u0142 w 1985 roku. Z pozosta\u0142ych trzech uczestnik\u00f3w tamtej akcji (Stanis\u0142aw B., Marian S. i Zygmunt \u0141.) do dzi\u015b \u017cyje tylko jeden: Zygmunt \u0141. I to on zosta\u0142 oskar\u017cony o wsp\u00f3\u0142udzia\u0142 w zbrodni. Ma za to odpowiedzie\u0107 przed s\u0105dem. Prokuratura IPN zarzuca mu przekroczenie uprawnie\u0144 i spowodowanie \u015bmierci trzech cz\u0142onk\u00f3w oddzia\u0142u WiN. – „Nawet \u00f3wczesne, PRL-owskie prawo nie pozwala\u0142o strzela\u0107 do \u015bpi\u0105cych ludzi. Zbrodni\u0119 t\u0119 \u015bcigamy, bo przedawnia si\u0119 dopiero w 2020 r.”<\/span> – t\u0142umaczy Andrzej Martyniuk, prokurator z delegatury IPN w Radomiu. „Oskar\u017conemu grozi kara co najmniej 12 lat wi\u0119zienia” <\/span>– poinformowa\u0142 naczelnik Jacek Nowakowski z lubelskiego IPN. Zygmunt \u0141. nie przyznaje si\u0119 do winy. Twierdzi, \u017ce jego grupa mia\u0142a nam\u00f3wi\u0107 „Dr\u0105gala” do ujawnienia si\u0119, a gdy dosz\u0142o do strzelaniny, to przestraszy\u0142 si\u0119 i uciek\u0142. <\/p>\n

Niestety, zaplanowany na 28 grudnia 2005 r. w S\u0105dzie Rejonowym w Radomiu proces, rozpocz\u0105\u0142 wprawdzie punktualnie o godz. 9.30 s\u0119dzia Jacek Michalski, ale od razu musia\u0142 go odroczy\u0107, bo oskar\u017cony nie stawi\u0142 si\u0119 na spraw\u0119. Adwokatka przedstawi\u0142a za\u015bwiadczenie z Polikliniki MSWiA w Kielcach, \u017ce Zygmunt \u0141. zachorowa\u0142, i jego leczenie potrwa do 27 stycznia, a prawdopodobnie i d\u0142u\u017cej. S\u0105d postanowi\u0142 wyst\u0105pi\u0107 do szpitala o szczeg\u00f3\u0142ow\u0105 informacj\u0119 na temat zdrowia oskar\u017conego i sprecyzowanie, w jakim terminie b\u0119dzie m\u00f3g\u0142 si\u0119 stawi\u0107 na rozpraw\u0119.
„Czuli\u015bmy, \u017ce tak b\u0119dzie” <\/span>– m\u00f3wili zebrani w\u015br\u00f3d obecnych rozczarowani cz\u0142onkowie „Zwi\u0105zku Pi\u0142sudczyk\u00f3w”. Rozczarowania nie kryli te\u017c kombatanci, dawni towarzysze broni „Dr\u0105gala”, a w\u015br\u00f3d nich Henryk D\u017abik. Na terenie gospodarstwa jego ojca zosta\u0142 zastrzelony Aleksander M\u0142y\u0144ski, a na rodzin\u0119 spad\u0142y represje za pomoc udzielan\u0105 partyzantom. – „Bez konwoju i zakucia w kajdanki taki ubek sam nie przyjedzie. Szkoda czasu na uprzejmo\u015bci” <\/span>– kr\u0119ci\u0142 g\u0142ow\u0105 pan D\u017abik. <\/p>\n

W miejscu \u015bmierci por. Aleksandra M\u0142y\u0144skiego „Dr\u0105gala” i jego \u017co\u0142nierzy w Kolonii Wawrzysz\u00f3w stoi dzi\u015b ma\u0142y, metalowy krzy\u017c, ustawiony w dow\u00f3d pami\u0119ci przez dzia\u0142aczy Ligi Republika\u0144skiej, ale dopiero czas poka\u017ce, czy po latach, prawdziwej sprawiedliwo\u015bci w pe\u0142ni stanie si\u0119 zado\u015b\u0107.
\"\"
Krzy\u017c w Kolonii Wawrzysz\u00f3w, w miejscu \u015bmierci Aleksandra M\u0142y\u0144skiego i jego partyzant\u00f3w. Na zdj\u0119ciu Krzysztof K\u0119pka, jeden z inicjator\u00f3w ustawienia krzy\u017ca.<\/p>\n

\"\"<\/a>
<\/font><\/p>\n

W 2018 roku Pan Rafa\u0142 St\u0119pie\u0144 oraz jego synowie Jacek i Tomasz, ufundowali przy drodze w miejscowo\u015bci Gulin (gm.Zakrzew, pow.radomski) obelisk w ho\u0142dzie \u017co\u0142nierzom antykomunistycznego podziemia Ziemi Radomskiej. w tym r\u00f3wnie\u017c por. Aleksandrowi M\u0142y\u0144skiemu "Dr\u0105galowi". <\/font><\/div>\n

Opracowano na podstawie:<\/span>
Ryszard \u015amietanka-Kruszelnicki, Podziemie poakowskie na Kielecczy\u017anie w latach 1945 – 1948<\/span>, Krak\u00f3w 2002;
Ryszard \u015amietanka-Kruszelnicki, Komendant Zago\u0144czyk<\/span>, Warszawa 2000;
Praca zbiorowa pod red. Tomasza \u0141abuszewskiego – „Ostatni le\u015bni 1948 – 1953”, Warszawa 2003;
Arkadiusz Kutkowski, Historia pewnej zdrady<\/span><\/a>, Radomska Gazeta Codzienna „S\u0142owo”;
Praca zbiorowa, \u017bo\u0142nierze Wykl\u0119ci – Antykomunistyczne Podziemie Zbrojne po 1944 roku<\/span>, Warszawa 2002 <\/font><\/p>\n

\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[6],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/925"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=925"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/925\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=925"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=925"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=925"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}