{"id":924,"date":"2006-09-11T18:36:06","date_gmt":"2006-09-11T16:36:06","guid":{"rendered":"http:\/\/www.podziemiezbrojne.pl\/2006\/09\/11\/por-aleksander-mlynski-dragal-1925-1950-czesc-1\/"},"modified":"2006-09-11T18:36:06","modified_gmt":"2006-09-11T16:36:06","slug":"por-aleksander-mlynski-dragal-1925-1950-czesc-1","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wcagowy.pl\/?p=924","title":{"rendered":"Por. Aleksander M\u0142y\u0144ski "Dr\u0105gal" (1925 – 1950) – cz\u0119\u015b\u0107 1"},"content":{"rendered":"

Por. Aleksander M\u0142y\u0144ski „Dr\u0105gal” <\/font><\/p>\n

„W czasie amnestii <\/span>[1947 r.] (…) przyszed\u0142 do naszego domu sam „Dr\u0105gal” i powiedzia\u0142, do mnie jak i do moich si\u00f3str i rodzic\u00f3w, \u017ce ju\u017c si\u0119 ujawni\u0142 i b\u0119dzie spokojnie \u017cy\u0142. A\u017c w maju 1947 r., b\u0119d\u0105c w polu przy pracy <\/span>(…), zobaczy\u0142am na \u0142\u0105ce przy \u017ar\u00f3dle trzech <\/span>(…), pozna\u0142am wtedy „Dr\u0105gala”, kt\u00f3ry <\/span>(…) podszed\u0142 do mnie i powiedzia\u0142, \u017ce z jego oddzia\u0142u zosta\u0142o aresztowanych pi\u0119ciu i \u017ce on zmuszony jest z powrotem i\u015b\u0107 w teren…”.<\/span><\/font><\/div>\n
Fragment protoko\u0142u przes\u0142uchania Marii D\u017abik z 12 I 1951 r.
<\/span><\/font><\/div>\n

<\/p>\n

Porucznik Aleksander M\u0142y\u0144ski „Dr\u0105gal” to jeden z najs\u0142ynniejszych \u017co\u0142nierzy antykomunistycznej partyzantki. \u017bo\u0142nierz wile\u0144skiej Armii Krajowej, Powstaniec Warszawski, stworzy\u0142 po wojnie odzia\u0142 Zrzeszenia Wolno\u015b\u0107 i Niezawis\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3ry wyj\u0105tkowo bezwzgl\u0119dnie walczy\u0142 z w\u0142adzami komunistycznymi. Bi\u0142 si\u0119 a\u017c do 25 sierpnia 1950 r., gdy zosta\u0142 zastrzelony wraz z dwoma towarzyszami: Zbigniewem Ejnenbergiem ps. „Powsta\u0144czyk” i Zygmuntem Chmielewskim ps. „Lew” w Kolonii Wawrzysz\u00f3w pod Wolanowem. Do likwidacji Aleksandra M\u0142y\u0144skiego i jego partyzant\u00f3w doprowadzi\u0142 agent o pseudonimie „15”. Dzi\u015b ju\u017c wiadomo, kim by\u0142 i jak dosz\u0142o do zdrady.
<\/span>\"\"
Por. Aleksander M\u0142y\u0144ski ps. "Dr\u0105gal"<\/p>\n

<\/span><\/font>Aleksander M\u0142y\u0144ski urodzi\u0142 si\u0119 w 1925 r., pochodzi\u0142 zza Buga. W 1945 r. osiedli\u0142 si\u0119 w miejscowo\u015bci Kad\u0142ubek w gminie Sienno (pow. i\u0142\u017cecki). W 1946 r. wst\u0105pi\u0142 do oddzia\u0142u partyzanckiego chor. Antoniego Owczarka ps. „Zygad\u0142o”, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cego z Inspektoratem Zwi\u0105zku Zbrojnej Konspiracji mjr. Franciszka Jaskulskiego „Zago\u0144czyka”. Pe\u0142ni\u0142 tam funkcj\u0119 dru\u017cynowego. Nast\u0119pnie dowodzi\u0142 patrolem w oddziale ppor. Tadeusza Zieli\u0144skiego „Ig\u0142y”, tak\u017ce podleg\u0142emu ZZK. 22 X 1946 r. patrol dowodzony przez „Dr\u0105gala” zastrzeli\u0142, ko\u0142o wsi Rajec (niedaleko Radomia), kpt. Wasyla Le\u015bnikowa, sowieckiego doradc\u0119 PUBP w Kozienicach.
\"\"
Chor. Antoni Owczarek ps. „Zygad\u0142o”, d-ca oddzia\u0142u partyzanckiego ZZK, w kt\u00f3rym s\u0142u\u017cy\u0142 Aleksander M\u0142y\u0144ski "Dr\u0105gal".<\/span><\/font><\/p>\n

W lutym 1947 r., jak wi\u0119kszo\u015b\u0107 \u017co\u0142nierzy podziemia, Aleksander M\u0142y\u0144ski „Dr\u0105gal” ujawni\u0142 si\u0119 podczas lutowej amnestii. Jednak prze\u015bladowany przez UB, po kilku miesi\u0105cach wr\u00f3ci\u0142 do podziemia. W 1947 r. wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z oddzia\u0142em Antoniego Szeligi ps. „Wicher” oraz ponownie z ppor. Tadeuszem Zieli\u0144skim „Ig\u0142\u0105”. Po okresie wsp\u00f3\u0142pracy z ppor. „Ig\u0142\u0105”, kt\u00f3rego oddzia\u0142 wywodz\u0105cy si\u0119 bezpo\u015brednio z Inspektoratu ZZK, zosta\u0142 rozbity w czerwcu 1948 r. („Ig\u0142a”otoczony i ranny, rozerwa\u0142 si\u0119 granatem), na prze\u0142omie 1947 i 1948 r. Aleksander M\u0142y\u0144ski podj\u0105\u0142 samodzieln\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107. Mi\u0119dzy latem 1947 r. a sierpniem 1950 r. (w r\u00f3\u017cnych okresach) do grupy nale\u017celi: Janusz Durski, Jan Gregorczyk „Jastrz\u0105b”, Roman Sobolewski „Daszko”, Zygmunt W\u00f3jcicki „Kawka”, ppor. Antoni Sobol „Do\u0142\u0119ga”, Jerzy Sobol „Gil”, Marian Buka\u0142a „Zbych”, J\u00f3zef Oko „Kat”, Czes\u0142aw Gomu\u0142a „Bejok”, Zbigniew Ejnenberg „Powsta\u0144czyk” oraz Zygmunt Chmielewski „Lew”. W 1950 r. przy „Dr\u0105galu” byli ju\u017c tylko dwaj ostatni z wymienionych. Pozostali zgin\u0119li albo zostali aresztowani przez UB.
\"\"
Chor. Antoni Owczarek "Zygad\u0142o" (pierwszy z lewej) ze swoimi \u017co\u0142nierzami.<\/span><\/font>
\"\"
Chor. Antoni Owczarek ps. „Zygad\u0142o” (siedzi drugi od lewej).<\/span><\/font><\/p>\n

Pod koniec lat 40. grupa dowodzona przez por. Aleksandra M\u0142y\u0144skiego ps. "Dr\u0105gal” prowadzi\u0142a najintensywniejsze dzia\u0142ania przeciwko komunistom na Kielecczy\u017anie. Skupia\u0142a ona osoby, kt\u00f3re podobnie jak „Dr\u0105gal”, by\u0142y zagro\u017cone aresztowaniem. Prawie wszyscy cz\u0142onkowie oddzia\u0142u mieli du\u017ce do\u015bwiadczenie partyzanckie nabyte w wyniku dotychczasowej powojennej dzia\u0142alno\u015bci w podziemiu antykomunistycznym. Przez kilka lat operowali na tych samych terenach (m.in. powiaty: radomski, kozienicki, opoczy\u0144ski) i znani byli okolicznej ludno\u015bci. Wielu mieszka\u0144c\u00f3w p\u00f3\u0142nocnej Kielecczyzny udziela\u0142o im pomocy, p\u0142ac\u0105c p\u00f3\u017aniej za to pobytem w aresztach UBP i wi\u0119zieniach. Oficerowie \u015bledczy z UB, sporz\u0105dzaj\u0105cy akty oskar\u017cenia przeciwko osobom wspieraj\u0105cym grup\u0119 „Dr\u0105gala”, potwierdzili zjawisko „poparcia u cz\u0119\u015bci spo\u0142ecze\u0144stwa polskiego”<\/span> wyra\u017caj\u0105ce si\u0119 m.in. udzielaniem „w r\u00f3\u017cny spos\u00f3b (…) pomocy tym\u017ce bandytom”.<\/p>\n

<\/span>Wed\u0142ug dokument\u00f3w i historyk\u00f3w resortowych od pocz\u0105tku 1948 r. do sierpnia 1950 r. grupa „Dr\u0105gala” dokona\u0142a 106 „napad\u00f3w terrorystyczno – rabunkowych”<\/span>, z czego 53 na „sklepy sp\u00f3\u0142dzielcze”<\/span>. Przypisano jej r\u00f3wnie\u017c „16 zab\u00f3jstw”<\/span>, w tym: „3 funkcjonariuszy MO, 3 \u017co\u0142nierzy KBW i kilku cz\u0142onk\u00f3w PPR i PZPR”.<\/span>
D\u0142ugotrwa\u0142a aktywno\u015b\u0107 partyzant\u00f3w „Dr\u0105gala” sprawi\u0142a, \u017ce lokalni dzia\u0142acze polityczni w p\u00f3\u0142nocnej Kielecczy\u017anie „czuli l\u0119k przed propagowaniem sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci”. <\/p>\n

\"\"
Prawdopodobnie 1948 r. Pierwszy z lewej Aleksander M\u0142y\u0144ski "Dr\u0105gal", trzeci – Antoni Szeliga "Wicher".
<\/font>
<\/span>Janusz Durski, przebywaj\u0105cy w grupie „Dr\u0105gala” przez kilka tygodni jesieni\u0105 1947 r., w trakcie przes\u0142uchania zezna\u0142: „Dr\u0105gal” m\u00f3wi\u0142 nam, by\u015bmy si\u0119 jak najwi\u0119cej pokazywali ludziom z broni\u0105 w celu podtrzymania ducha (…), \u017ce jeszcze s\u0105 partyzanci i nied\u0142ugo wszystko si\u0119 zmieni (…), dokonywali\u015bmy akt\u00f3w dywersji, rabuj\u0105c sp\u00f3\u0142dzielnie jako sklepy pa\u0144stwowe i rozdaj\u0105c zrabowane towary ludziom po wsiach, mieli\u015bmy na celu zdoby\u0107 zaufanie ludzi do nas, by\u015bmy mogli korzysta\u0107 z ich poparcia i pomocy w razie potrzeby (…). Natomiast nie rabowali\u015bmy towar\u00f3w w prywatnych, nawet sklepowym sp\u00f3\u0142dzielni, w celu wykazania (…), i\u017c nie jeste\u015bmy band\u0105 rabunkow\u0105, tylko le\u015bn\u0105 grupa partyzanck\u0105”. <\/p>\n

<\/span>Pomimo usilnych d\u0105\u017ce\u0144 aparatowi bezpiecze\u0144stwa przez kilka lat nie udawa\u0142o si\u0119 ca\u0142kowicie rozbi\u0107 grupy, a wok\u00f3\u0142 samego „Dr\u0105gala” wytworzy\u0142 si\u0119 „mit cz\u0142owieka niezwyci\u0119\u017conego”<\/span>. Dopiero 25 sierpnia 1950 r. w pobli\u017cu Kolonii Wawrzysz\u00f3w w pow. radomskim, specjalna „grupa pozorowana”, z\u0142o\u017cona ze zdrajcy i trzech funkcjonarius
\nzy UB, przeprowadzi\u0142a udan\u0105 akcj\u0119 likwidacyjn\u0105. Zdradzi\u0142 „Dr\u0105gala” jego by\u0142y wsp\u00f3\u0142towarzysz Marian Buka\u0142a ps. „Zbych”<\/span>, przedstawiaj\u0105c mu funkcjonariuszy UB jako dzia\u0142aczy podziemia niepodleg\u0142o\u015bciowego z Lubelszczyzny.<\/p>\n

Cel: zabi\u0107 „Dr\u0105gala”<\/p>\n

<\/span>Jest lato 1950 r. W\u0142adza ludowa rozprawi\u0142a si\u0119 z wi\u0119kszo\u015bci\u0105 antykomunistycznego podziemia. Ale na ziemi radomskiej jest wci\u0105\u017c niespokojnie. Po lasach ukrywaj\u0105 si\u0119 resztki oddzia\u0142\u00f3w Czes\u0142awa \u0141epeckiego ps. „Ostoja”-„B\u00f3br”, Romana Sobolewskiego ps. „Daszko” i por. Aleksandra M\u0142y\u0144skiego ps. „Dr\u0105gal”. K\u0142opoty sprawia zw\u0142aszcza ten ostatni. Dowodzony przez odwa\u017cnego i do\u015bwiadczonego \u017co\u0142nierza, liczy wprawdzie tylko trzy osoby, ale ma w terenie dziesi\u0105tki „u\u015bpionych” wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w. W gminach Przytyk, Radzan\u00f3w i Wolan\u00f3w nikt z partyjnych dzia\u0142aczy nie mo\u017ce by\u0107 pewny dnia ani godziny.<\/p>\n

UB dwoi si\u0119 i troi, by zlikwidowa\u0107 oddzia\u0142. Pr\u00f3buje go osaczy\u0107 sieci\u0105 tajnych wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w. W 1948 r. by\u0142o ich 34, dwa lata p\u00f3\u017aniej ju\u017c 255. Na ob\u0142awy wysy\u0142a kilkusetosobowe oddzia\u0142y Korpusu Bezpiecze\u0144stwa Wewn\u0119trznego. Powstaj\u0105 wci\u0105\u017c nowe strategie operacyjne o wdzi\u0119cznych nazwach: „Pogoda”, „Deszcz”, „Grom”, „B\u0142yskawica”. Wszystko na nic. M\u0142y\u0144ski potrafi uciec z ka\u017cdej zasadzki, i potem jeszcze zaatakowa\u0107. Sprzyja mu szcz\u0119\u015bcie i miejscowa ludno\u015b\u0107. Jak raportuje roz\u017calony szef sztabu 7 Pu\u0142ku KBW kpt. Szela-Kozik: „ludno\u015b\u0107 ta udziela mu \u017cywno\u015bci i nocleg\u00f3w, szczeg\u00f3lnie w gminie Przytyk i Radzan\u00f3w, gdzie jest mniej u\u015bwiadomiona i bardziej reakcyjnie nastawiona”.<\/p>\n

<\/span>Prze\u0142om nast\u0119puje dopiero 23 lipca 1950 r. Tego dnia wpada w r\u0119ce UB Marian Buka\u0142a ps. „Zbych”, by\u0142y towarzysz broni M\u0142y\u0144skiego. Po aresztowaniu sk\u0142ada bardzo obszerne wyja\u015bnienia, zdradza m.in. a\u017c 163 „meliny”, gdzie ukrywali si\u0119 le\u015bni. Ale, co dla UB najwa\u017cniejsze, zgadza si\u0119 na wsp\u00f3\u0142prac\u0119. Otrzymuje pseudonim „15” i przyjmuje uk\u0142ad: ja likwiduj\u0119 w ci\u0105gu miesi\u0105ca „Dr\u0105gala” i jego ludzi, wy darujecie mi \u017cycie i wolno\u015b\u0107. Jak depeszuje kpt. Kozik-Szela: „nie by\u0142o \u017cadnego wyj\u015bcia na „Dr\u0105gala”, wi\u0119c zwr\u00f3cono si\u0119 do ministerstwa o zgod\u0119 na puszczenie „Zbycha”<\/span>. Zgoda przysz\u0142a… cztery dni p\u00f3\u017aniej M\u0142y\u0144ski ju\u017c nie \u017cy\u0142.
\"\"
Por. Aleksander M\u0142y\u0144ski "Dr\u0105gal" (siedzi pierwszy z prawej) z grup\u0105 swoich \u017co\u0142nierzy. Nad nim (z prawej strony) stoi Marian Baku\u0142a "Zbych", zdrajca, kt\u00f3ry bezpo\u015brednio przyczyni\u0142 si\u0119 do \u015bmierci "Dr\u0105gala" i jego ludzi.
<\/font>
Jak to si\u0119 sta\u0142o…<\/p>\n

<\/span>Adolf D\u017abik mia\u0142 wtedy 15 lat. Mieszka\u0142 z rodzicami i trzema siostrami w Kolonii Wawrzysz\u00f3w ko\u0142o Wolanowa. Jego siostra Marianna by\u0142a narzeczon\u0105 „Dr\u0105gala”, wi\u0119c w zagrodzie cz\u0119sto go\u015bcili le\u015bni. W\u015br\u00f3d nich „Zbych”. D\u017abik – mimo up\u0142ywu lat – pami\u0119ta go doskonale: m\u0142ody, \u015bredniego wzrostu, ubrany w „olimpijk\u0119”. Prawdziwy partyzant.
„Da\u0142 si\u0119 we znaki komunistom. W jednej z bitew zosta\u0142 ranny. M\u0142y\u0144ski wynosi\u0142 go spod kul. Ryzykowa\u0142 \u017cycie”<\/span> – opowiada D\u017abik.<\/p>\n

W 1948 r. „Zbych” znikn\u0105\u0142 z oddzia\u0142u. Jak m\u00f3wiono po wsiach, musia\u0142 ucieka\u0107, bo pod Dobieszynem, \u015bcigany przez KBW, zgubi\u0142 bro\u0144 poplamion\u0105 krwi\u0105, a wi\u0119c i z odciskami palc\u00f3w. Wr\u00f3ci\u0142 dwa lata p\u00f3\u017aniej z trzema drabami, zn\u00f3w ubrany w „olimpijk\u0119”. Chodzi\u0142 po wsiach i rozpowiada\u0142, \u017ce szuka „Dr\u0105gala”. Zapuka\u0142 mi\u0119dzy innymi do D\u017abik\u00f3w. Mia\u0142 z sob\u0105 p\u00f3\u0142 litra spirytusu i szuka\u0142 noclegu. Siostra, narzeczona Dr\u0105gala, odm\u00f3wi\u0142a, bo obawia\u0142a si\u0119 prowokacji. „Zbych” znalaz\u0142 wi\u0119c kwater\u0119 kilkaset metr\u00f3w dalej, u rodziny Ko\u0142acz\u00f3w.
Adolf D\u017abik: „Mia\u0142em 15 lat, gdy do naszego domu w Kolonii Wawrzysz\u00f3w przyszed\u0142 zdrajca "Zbych" w towarzystwie trzech ludzi. M\u00f3wi\u0142, \u017ce to cichociemni, ale nam od razu wydali si\u0119 podejrzani. Byli pewni siebie, niby mieli si\u0119 ukrywa\u0107, a otwarcie chodzili po obej\u015bciu. I wypytywali o "Dr\u0105gala": czy przychodzi, gdzie mo\u017cna go spotka\u0107”.<\/span><\/p>\n

Nazajutrz jeden z drab\u00f3w kaza\u0142 D\u017abikowi i\u015b\u0107 do Mniszka po piwo. By\u0142 \u015bwietnie zorientowany w terenie, pewny siebie, wci\u0105\u017c rozpytywa\u0142 o M\u0142y\u0144skiego. Sta\u0142 na \u015brodku podw\u00f3rka, razem z kolegami, i wcale nie zamierza\u0142 si\u0119 ukrywa\u0107.
„Co\u015b by\u0142o nie tak”<\/span> – opowiada D\u017abik. – „W rozmowie z nim kluczy\u0142em, zmy\u015bla\u0142em. I on nagle si\u0119 zdenerwowa\u0142. Z\u0142apa\u0142 mnie za ramiona, wcisn\u0105\u0142 kolano w brzuch i wybuchn\u0105\u0142: „Zobaczysz, kto b\u0119dzie celnie strzela\u0142, jak spotkamy si\u0119 z „«Dr\u0105galem»”. Wtedy ju\u017c by\u0142em pewien. „Zbych” zdradzi\u0142. Rozmawiam z ubekiem”.<\/p>\n

<\/span>Dwa dni p\u00f3\u017aniej do Kolonii Wawrzysz\u00f3w przyby\u0142 „Dr\u0105gal” ze swoimi partyzantami: „Powsta\u0144czykiem” – Zbigniewem Ejnenbergiem i Zygmuntem Chmielewskim „Lwem”. Nie wst\u0105pi\u0142, jak mia\u0142 w zwyczaju, do narzeczonej. Nie zajrza\u0142 do skrytki przy drodze, gdzie w pude\u0142ku od zapa\u0142ek D\u017abik ukry\u0142 kartk\u0119 z ostrze\u017ceniem. Poszed\u0142 od razu na spotkanie ze „Zbychem”. I to go zgubi\u0142o.
Adolf D\u017abik: "Dr\u0105gal" wraz z "Powsta\u0144cem" i Chmielewskim poszli z tamtymi gada\u0107 do stodo\u0142y. Przygotowali\u015bmy dla nich obiad. Moje dwie siostry zanios\u0142y im jedzenie, ja w tym czasie pracowa\u0142em w polu w odleg\u0142o\u015bci jakich\u015b 80 m od zabudowa\u0144. Siostry zauwa\u017cy\u0142y, \u017ce pomi\u0119dzy nimi jest jakie\u015b du\u017ce nieporozumienie. Ledwo wysz\u0142y ze stodo\u0142y, gdy us\u0142yszeli\u015bmy trzy serie z karabinu, granat i pojedyncze strza\u0142y. Jedna z si\u00f3str chcia\u0142a zawr\u00f3ci\u0107, ale wtedy ze stodo\u0142y wybieg\u0142 ubek i zagrozi\u0142 jej, \u017ce jak si\u0119 ruszy, to j\u0105 te\u017c zastrzeli. "Bo ci wywal\u0119 prosto w \u0142eb, wy\u015bcie obie ju\u017c tam powinny legn\u0105\u0107" – krzykn\u0105\u0142 do niej. Nikomu z nas nie pozwolili si\u0119 zbli\u017cy\u0107 do stodo\u0142y. Drugi ubek wsiad\u0142 na rower i gdzie\u015b odjecha\u0142. To by\u0142o mi\u0119dzy 14.30 a 15.30. Jaki\u015b czas potem wie\u015b otoczyli ubecy i zainscenizowali atak. Szli polami i strzelali w ziemi\u0119, a\u017c kurz lecia\u0142. Chodzi\u0142o o to, aby ci ubecy, kt\u00f3rzy u nas byli, mogli si\u0119 wycofa\u0107, \u017ce niby "Dr\u0105gala" kto inny zastrzeli\u0142. Ale ja widzia\u0142em ich cia\u0142a. Le\u017ca\u0142y ko\u0142o naszej stodo\u0142y. Wiem, \u017ce ubecy zamierzali ich zabi\u0107 wcze\u015bniej, w nocy podczas snu, ale "Dr\u0105gal" si\u0119 przebudzi\u0142. On by\u0142 bardzo czujny, m\u00f3g\u0142 nawet trzy noce wytrzyma\u0107 bez spania. Miejsce, w kt\u00f3rym go zabito, oznaczyli\u015bmy kamieniami”.<\/p>\n

\"\"
Por. Aleksander M\u0142y\u0144ski "Dr\u0105gal" (pierwszy z lewej) ze swoimi \u017co\u0142nierzami. Drugi z lewej – Antoni Szeliga "Wicher". Prawdopodobnie 1948 r.<\/p>\n

<\/font><\/span>Por. Aleksander M\u0142y\u0144ski "Dr\u0105gal" – cz\u0119\u015b\u0107 2><\/font><\/a>
<\/font><\/span>Strona g\u0142\u00f3wna><\/span><\/font><\/a>
<\/font><\/span><\/div>\n

\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[6],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/924"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=924"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/924\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=924"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=924"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=924"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}