{"id":922,"date":"2006-09-25T18:17:31","date_gmt":"2006-09-25T16:17:31","guid":{"rendered":"http:\/\/www.podziemiezbrojne.pl\/2006\/09\/25\/zbrodnia-w-majestacie-prawa-czesc-1\/"},"modified":"2006-09-25T18:17:31","modified_gmt":"2006-09-25T16:17:31","slug":"zbrodnia-w-majestacie-prawa-czesc-1","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wcagowy.pl\/?p=922","title":{"rendered":"Zbrodnia w majestacie prawa – cz\u0119\u015b\u0107 1"},"content":{"rendered":"
\nDzi\u0119ki uprzejmo\u015bci autora, Pana dr Jaros\u0142awa Kopi\u0144skiego z lubelskiego Instytutu Pami\u0119ci Narodowej, publikuj\u0119 kolejny artyku\u0142 dotycz\u0105cy ppor. Edwarda Taraszkiewicza "\u017belaznego" i jego wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w. Artyku\u0142 ukaza\u0142 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c w Gazecie Polskiej Nr 41 (690) z 11 pa\u017adziernika 2006 r. Bardzo dzi\u0119kuj\u0119 autorowi za wyra\u017cenie zgody na publikacj\u0119.<\/font><\/p>\n

Sprawa Janiny i Romana Dobrowolskich – „meliniarzy” grupy Edwarda Taraszkiewicza „\u017belaznego”<\/font><\/p>\n

Dzisiaj w trakcie prac nad ustaw\u0105 o lustracji jej przeciwnicy zapominaj\u0105 o ofiarach systemu komunistycznego. O ludziach, kt\u00f3rzy wtedy bez wahania pomagali innym ryzykuj\u0105c karami finansowymi, d\u0142ugoletnim wi\u0119zieniem, konfiskat\u0105 maj\u0105tku, pozbawieniem praw publicznych, a nawet \u015bmierci\u0105.<\/p>\n

W tym roku mija 55 lat od \u015bmierci Edwarda Taraszkiewicza „\u017belaznego” dow\u00f3dcy grupy partyzanckiej WiN operuj\u0105cej w latach 1947-1951 na terenie wschodniej Lubelszczyzny. Do likwidacji tej 4 osobowej grupy powo\u0142ano w czerwcu 1951 roku specjaln\u0105 grup\u0119 operacyjn\u0105 „W\u0142odawa”, z\u0142o\u017con\u0105 z dw\u00f3ch batalion\u00f3w KBW, s\u0142uchaczy szko\u0142y oficerskiej MBP oraz wytypowanych z Urz\u0119d\u00f3w Wojew\u00f3dzkich UB i Departamentu III MBP funkcjonariuszy zwalczaj\u0105cych podziemie. Jednocze\u015bnie, co jest ewenementem w skali Polski, wszystkich funkcjonariuszy PUBP we W\u0142odawie przeniesiono do r\u00f3\u017cnych PUBP na terenie ca\u0142ego kraju. MBP obawia\u0142o si\u0119, \u017ce „\u017belazny” m\u00f3g\u0142 posiada\u0107 swoich informator\u00f3w w PUBP W\u0142odawa. Dzia\u0142ania UB przynios\u0142y efekt dopiero w pi\u0105tym miesi\u0105cu dzia\u0142alno\u015bci grupy operacyjnej „W\u0142odawa”.
Dzisiaj wiadomo ju\u017c, w jaki spos\u00f3b grupa „\u017belaznego” zosta\u0142a namierzona, jak j\u0105 zlikwidowano, ale dopiero teraz mo\u017cna dotrze\u0107 do akt ludzi, kt\u00f3rzy jej pomagali. Do najbardziej zas\u0142u\u017conych z pewno\u015bci\u0105 nale\u017cy rodze\u0144stwo Dobrowolskich z miejscowo\u015bci Urszulin na Lubelszczy\u017anie.<\/p>\n

Rodze\u0144stwo Dobrowolskich. Aresztowanie i \u015bledztwo.<\/span><\/p>\n

Dzie\u0144 po likwidacji grupy „\u017belaznego”, si\u00f3dmego pa\u017adziernika 1951 roku, funkcjonariusze WUBP w Lublinie kierowani przez Aleksandra Lejaka przeszukali zabudowania Romana Dobrowolskiego w Urszulinie znajduj\u0105c w domu bunkier, a w nim 1263 sztuk legitymacji WiN, 78 piecz\u0119ci, powielacz, matryce, tusz, suche ogniwo do baterii, 2 odbiorniki oraz 78 zeszyt\u00f3w z danymi aktywist\u00f3w komunistycznych i szpicl\u00f3w UB. Aresztowano gospodarza – Romana Dobrowolskiego oraz jego siostr\u0119 Janin\u0119, kt\u00f3rych przewieziono do aresztu PUBP we W\u0142odawie. Nast\u0119pnego dnia oficer \u015bledczy UB Bogdan Jele\u0144 przes\u0142ucha\u0142 zatrzymanego Dobrowolskiego. W pierwszym zeznaniu Dobrowolski m\u00f3wi\u0142 zdawkowo o pobycie partyzant\u00f3w. Powiedzia\u0142, \u017ce latem 1949 roku do jego domu we wsi Jagodno przyszed\u0142 ranny J\u00f3zef Doma\u0144ski „Znicz”, kt\u00f3remu z siostr\u0105 udzielili pomocy. P\u00f3\u017aniej Doma\u0144ski pojawi\u0142 si\u0119 w jego domu wraz z dwoma partyzantami WiN: Edwardem Taraszkiewczem „\u017belaznym” i Stanis\u0142awem Torbiczem "Kazikiem”. Zezna\u0142 te\u017c, \u017ce po rozmowie z „\u017belaznym” zgodzi\u0142 si\u0119 na wykopanie bunkra w swoim nowym domu w Urszulinie. Partyzanci kwaterowali w nim przez ca\u0142\u0105 zim\u0119 1950\/1951. Ponownie przyszli dopiero na pocz\u0105tku czerwca 1951 roku, byli oko\u0142o 2 godzin i odeszli. Zostawili jedynie jakie\u015b dokumenty w kufrze i odeszli. Zapytany przez \u015bledczego, dlaczego nie poinformowa\u0142 o pobycie partyzant\u00f3w odpowiedzia\u0142: „przyznaj\u0119 si\u0119 do tego, \u017ce mia\u0142em wszelkie mo\u017cliwo\u015bci, aby zameldowa\u0107 do w\u0142adz powo\u0142anym do \u015bcigania przest\u0119pc\u00f3w o tym, \u017ce u mnie w domu kwateruje banda „\u017belaznego”, powodem nie zameldowania do w\u0142adz jest to, \u017ce z\u0142o\u017cy\u0142em przysi\u0119g\u0119 przed samym „\u017belaznym”, \u017ce nikomu nie powiem o pobycie w mym domu (…). oraz mia\u0142em zagro\u017cone kar\u0105 \u015bmierci. Wiem, \u017ce nie wype\u0142ni\u0142em obowi\u0105zku obywatelskiego i tym samym przynios\u0142em ca\u0142emu spo\u0142ecze\u0144stwu ogromne straty”.<\/span>
10 pa\u017adziernika Wojskowy Prokurator w Lublinie zatwierdzi\u0142 postanowienie o aresztowaniu Romana i Janiny Dobrowolskich powo\u0142uj\u0105c si\u0119 na art 14 par.1 Dekretu z dnia 13 czerwca 1946 roku.<\/p>\n

Koronny dow\u00f3d – Za\u015bwiadczenie<\/span><\/p>\n

W kolejnym przes\u0142uchaniu prowadzonym przez oficera \u015bledczego Tadeusza Korzeniewskiego Dobrowolski przyzna\u0142 si\u0119, \u017ce otrzyma\u0142 od „\u017belaznego” legitymacj\u0119 cz\u0142onka nielegalnej organizacji WiN oraz za\u015bwiadczenie o pomaganiu partyzantom. Oba dokumenty ukry\u0142 w pobli\u017cu swoich zabudowa\u0144.
W aktach sprawy zachowa\u0142y si\u0119, zarekwirowane podczas drugiej rewizji w zabudowaniach rodziny Dobrowolskich dwa za\u015bwiadczenia o podobnej tre\u015bci wystawione 4 kwietnia 1951 roku przez ukrywaj\u0105cych si\u0119 w ich domu partyzant\u00f3w. Oto tre\u015b\u0107 jednego z ich:<\/p>\n

„(….) Niniejszym za\u015bwiadczam, \u017ce Dobrowolski Roman pseudonim „Ostro\u017cny” urodzony 10.II.1906 roku, imi\u0119 matki Jadwiga, imi\u0119 ojca Stanis\u0142aw, zamieszka\u0142y w Urszulinie powiatu W\u0142odawskiego z chwil\u0105 okupacji sowieckiej z pe\u0142nym po\u015bwi\u0119ceniem dla sprawy Polski Podziemnej udziela\u0142 zawsze pomocy dla cz\u0142onk\u00f3w podziemia oraz oddzia\u0142\u00f3w zbrojnych. Dom jego s\u0142u\u017cy\u0142 cz\u0119sto za kwater\u0119 oddzia\u0142u \u015bp. „Ordona” oraz punkt opatrunkowy dla rannych cz\u0142onk\u00f3w oddzia\u0142u. W chwilach najbardziej krytycznych, gdy UB przeprowadza\u0142o akcje na oddzia\u0142y podziemne Dobrowolski Roman z nara\u017ceniem swego \u017cycia oraz ca\u0142ej rodziny, robi\u0142 u siebie kryj\u00f3wki, by ratowa\u0107 \u017co\u0142nierzy podziemia. W roku 1947-48, gdy fala teroru re\u017cimowego wzros\u0142a do najwy\u017cszego stopnia i gdy wielu cz\u0142onk\u00f3w oddzia\u0142\u00f3w zbrojnych poleg\u0142o ( mog\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce zosta\u0142y tylko jednostki) Dobrowolski Roman i tym razem nie zawaha\u0142 si\u0119 i nie odm\u00f3wi\u0142 pomocy dla cz\u0142onk\u00f3w oddzia\u0142\u00f3w podziemnych. W 1948 roku w jesieni, gdy naprawd\u0119 straci\u0142em nadziej\u0119, czy zdo\u0142am przetrwa\u0107 zim\u0119, kt\u00f3ra si\u0119 zbli\u017ca\u0142a ( tym bardziej, poniewa\u017c by\u0142em rannym w lecie tego\u017c roku i ze zdrowiem szwankowa\u0142em do\u015b\u0107 powa\u017cnie) Dobrowolski Roman nie odm\u00f3wi\u0142 mi pomocy robi\u0105c w swych budynkach kryj\u00f3wk\u0119, gdzie do listopada 1949 roku szcz\u0119\u015bliwie u niego prze\u017cy\u0142em. W listopadzie tego\u017c roku spotka\u0142em si\u0119 z kol. „\u017belaznym”. Kol. „\u017belazny” tak\u017ce dozna\u0142 od Dobrowolskiego Romana wprost rodzinnego wsp\u00f3\u0142czucia i pomocy. Wieksz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 zimy 1950-1951r. razem z kol. „\u017belaznym” i kol. „Kazikiem” prze\u017cyli\u015bmy u Dobrowolskiego Romana, doda\u0107 jeszcze musz\u0119, \u017ce pomoc jakiej nam udziela\u0142 by\u0142a zawsze szczera i bezinteresowna. Du\u017co mo\u017cna by wyliczy\u0107 szczeg\u00f3\u0142\u00f3w i szlachetnego po\u015bwiecenia dla Polski Podziemnej przez tyle lat.(….)”<\/span>

<\/div>\n


Pierwsza strona za\u015bwiadczenia o udzielaniu pomocy partyzantom, wydanego Romanowi Dobrowolskiemu przez Edwarda Taraszkiewicza "\u017belaznego".
<\/span><\/font>
Druga strona za\u015bwiadczenia Romana Dobrowolskiego, z piecz\u0119ciami i podpisem "\u017belaznego"
<\/span>
"Zbrodnia w majestacie prawa" – cz\u0119\u015b\u0107 2<\/font> <\/a>
<\/span><\/font><\/p>\n

\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"