Po bitwie partyzanci u\u0142o\u017cyli rannych partyzant\u00f3w: mam\u0119 i tat\u0119 na jednej furmance i odwie\u017ali do szpitala w Jaros\u0142awiu. I tak sie zacz\u0119\u0142a ich partyzancka mi\u0142o\u015b\u0107, czego efektem jestem Ja.<\/span>
![\"\"](\"resources\/Garbaty18Aleksander_Pitynski.jpg\")
![\"\"](\"resources\/Garbaty20Stefania_KrupaPitynska.jpg\")
Aleksander Pity\u0144ski "Kula", "Olek" – ojciec Andrzeja Pity\u0144skiego, \u017co\u0142nierz oddzia\u0142u J\u00f3zefa Zadzierskiego "Wo\u0142yniaka" i Stefania Krupa-Pity\u0144ska "Pere\u0142ka" – matka Andrzeja Pity\u0144skiego, sanitariuszka w oddziale "Wo\u0142yniaka".<\/font>
<\/span>M\u00f3j Ojciec ujawni\u0142 si\u0119 miesi\u0105c po moim urodzeniu, w kwietniu 1947 roku i w cztery miesi\u0105ce po samob\u00f3jczej \u015bmierci swojego dow\u00f3dcy „Wo\u0142yniaka”. „Wo\u0142yniak” (kpt. J\u00f3zef Zadzierski), ranny w r\u0119k\u0119 w potyczce z UB, schorowany, nieuleczalna gangrena prawej r\u0119ki, w ci\u0105g\u0142ych potyczkach z NKWD, UB, KBW, nie chc\u0105c nara\u017ca\u0107 oddzia\u0142u na kl\u0119sk\u0119 swoim ci\u0119\u017ckim stanem zdrowia , op\u00f3\u017anionymi marszami, pope\u0142ni\u0142 samob\u00f3jstwo.<\/span>
28 Grudnia 1946 roku, w Szegdach, ma\u0142ej osadzie ukrytej w g\u0142\u0119bokich lasach, […] po ostatniej wieczerzy ze swoimi partyzantami, wyszed\u0142 samotnie w las, w g\u0142\u0119boki \u015bnieg i strza\u0142em w otwarte usta ze swojego polskiego Vis-a, kt\u00f3rego tak lubi\u0142 (bo by\u0142 niezawodny), odebra\u0142 sobie \u017cycie. Godzin\u0119 potem KBW i UB b\u0119d\u0105ce na ich tropie tyralier\u0105 przeczesywa\u0142o ju\u017c Szegdy.<\/span>
Gr\u00f3b Wo\u0142yniaka przez 50 lat by\u0142 okryty tajemnic\u0105. Micha\u0142 Krupa pochowa\u0142 Go obok nieoznakowanego grobu swojego ojca, w Tarnawcu ko\u0142o Kury\u0142\u00f3wki. W 1998 roku ufundowa\u0142em pomnik „Wo\u0142yniaka”, kt\u00f3ry stoi wynio\u015ble w centrum cmentarza w Tarnawcu. Pomnik uroczy\u015bcie ods\u0142oni\u0142a siostra „Wo\u0142yniaka”, \u017co\u0142nierz AK-NOW, Powstaniec Warszawski: Alina Gli\u0144ska z Warszawy, w obecno\u015bci kilkutysi\u0119cznej grupy weteran\u00f3w z AK, NOW, NSZ, NZW, kt\u00f3rzy zjechali w tym celu z ca\u0142ej Polski i zza granicy.<\/span>
M\u00f3j Ojciec Aleksander Pity\u0144ski-”Kula” […] ujawni\u0142 si\u0119 w kwietniu 1947 roku. W tydzie\u0144 po ujawnieniu zosta\u0142 aresztowany, by\u0142 torturowany przez UB w Nisku, osobi\u015bcie pastwi\u0142 sie nad Nim porucznik UB, Roman Krawczy\u0144ski. Potem by\u0142 wielokrotnie wi\u0119ziony na Zamku w Rzeszowie. B\u0119d\u0105c ich dzieckiem – dzieckiem bandyt\u00f3w z NOW-AK, wyrzuconych za margines „komunistycznej cywilizacji”, przechodzi\u0142em wraz z Nimi gehenn\u0119 tych, kt\u00f3rzy walczyli z czerwon\u0105 zaraz\u0105.<\/span>
Rewizje by\u0142y cz\u0119ste i brutalne, rwali pod\u0142ogi, rozbijali wszystko, nawet piec kaflowy rozbili. Jednak jedna zimowa noc tu\u017c po Bo\u017cym Narodzeniu utkwi\u0142a mi na zawsze w pami\u0119ci. W nocy o 4 godzinie nad ranem wy\u0142amali drzwi, wpadli do mieszkania z pepeszami wymierzonymi w nas, wywlekli nas w pi\u017camach na boso, na za\u015bnie\u017cone podw\u00f3rko. Ca\u0142y dom by\u0142 obstawiony przez UB, MO, ORMO, uzbrojeni w pepesze.<\/span>
Sta\u0142em z dziadziem boso w \u015bniegu na \u015brodku podw\u00f3rka, mama z cicha szlocha\u0142a, po dziadzia milcz\u0105cej twarzy p\u0142yn\u0119\u0142y \u0142zy, a ja z b\u00f3lu p\u0142aka\u0107 nie mog\u0142em jak zobaczy\u0142em mojego ojca, tylko w kalesonach, p\u00f3\u0142nagi, bosy ze skutymi do tylu r\u0119koma, z zaci\u015bni\u0119tymi pi\u0119\u015bciami, bity przez sze\u015bciu UB-owskich zbir\u00f3w, palkami, kolbami pepesz, po g\u0142owie po ca\u0142ym ciele, krew bryzga\u0142a na wszystkie strony, bia\u0142e kalesony by\u0142y czerwone, i \u015bnieg by\u0142 ju\u017c nie bia\u0142y ale czerwony.<\/span>
Ksi\u0119\u017cyc by\u0142 w pe\u0142ni i widno by\u0142o jak w dzie\u0144. Na koniec wrzucili sponiewieranego, ca\u0142ego we krwi Tat\u0119 do milicyjnej suki i d\u0142ugo Go nie widzia\u0142em. Potem rano zbiera\u0142em z Dziadziem zakrzep\u0142\u0105 krew mojego Ojca ze \u015bniegu do s\u0142oika i wtedy po raz ostatni w moim \u017cyciu p\u0142aka\u0142em. Przez ca\u0142e moje dzieci\u0144stwo by\u0142o prze\u015bladowanie, rewizje, pods\u0142uchy, ci\u0105g\u0142e prowokacje i zastraszenie.<\/span>
Aleksander Pity\u0144ski w czasie Stanu Wojennego by\u0142 internowany w Za\u0142\u0119\u017cu. Rok przed \u015bmierci\u0105 zosta\u0142 awansowany do stopnia porucznika Wojska Polskiego. Otrzyma\u0142 Krzy\u017c Partyzancki, Krzy\u017c AK, Odznak\u0119 Burza. Wiele lat wcze\u015bniej by\u0142 odznaczony przez Polski Rz\u0105d w Londynie, Krzy\u017cem AK, Medalem Wojska Polskiego (trzykrotnie). Przez dow\u00f3dc\u0119 Okr\u0119gu Rzesz\u00f3w NOW-AK, majora "\u017bmud\u0119" (Kazimierz Mirecki), awansowany do stopnia kapitana z Krzy\u017cem Walecznych za bitw\u0119 z Armi\u0105 Czerwon\u0105 pod Kury\u0142\u00f3wk\u0105, w kt\u00f3rej by\u0142 ranny. <\/span>
![\"\"](\"resources\/Garbaty15__Michal_Krupa__Wierzba.jpg\")
Micha\u0142 Krupa ps. "Wierzba", "Pu\u0142kownik". Zdj\u0119cie wykonane przez UB po aresztowaniu.<\/span><\/font>
Micha\u0142 Krupa „Wierzba”, „Pu\u0142kownik” by\u0142 najstarszym bratem mojej mamy, \u017co\u0142nierzem oddzia\u0142\u00f3w „Ojca Jana”, „Wo\u0142yniaka” i Adam Kusza „Garbatego”, walczy\u0142 z komun\u0105 do 1959 roku.<\/span>
Micha\u0142 odsiedzia\u0142 w Strzelcach Opolskich 10 lat. Po wyj\u015bciu z wi\u0119zienia nied\u0142ugo zmar\u0142. Micha\u0142 zosta\u0142 zdradzony, zdrajca zosta\u0142 zlikwidowany. Micha\u0142 Krupa – „Pu\u0142kownik” jest pochowany na cmentarzu w Ulanowie, blisko pomnika Powsta\u0144c\u00f3w Styczniowych.
![\"\"](\"resources\/Garbaty05.jpg\")
Uj\u0119cie Micha\u0142a Krupy "Wierzby" 11 lutego 1959 r. w Kulnie.
![\"\"](\"resources\/Garbaty09.jpg\")
Uj\u0119cie Micha\u0142a Krupy "Wierzby" 11 lutego 1959 r. w Kulnie.
<\/font>
<\/span>B\u0119d\u0105c ch\u0142opcem odwiedza\u0142em Go w jego le\u015bnych bunkrach. Maj\u0105c jedena\u015bcie lat widzia\u0142em go wolnym Partyzantem, by\u0142a to zima 1958, razem z ojcem konno w siod\u0142ach, przez skut\u0105 lodem Tanew dostarczyli\u015bmy Micha\u0142owi zaopatrzenie, lekarstwa, odprowadzi\u0142 nas z dwoma partyzantami konno.<\/span>
Jad\u0105c razem strzemi\u0119 przy strzemieniu wzd\u0142u\u017c srebrzysto – bia\u0142ego koryta Tanwi, s\u0142o\u0144ce rzuca\u0142o d\u0142ugie nasze cienie na tafle lodu rzeki. Godzinami wpatrywa\u0142em si\u0119 w t\u0105 poruszaj\u0105c\u0105 mas\u0119 ko\u0144skich n\u00f3g, szyi, g\u0142\u00f3w, sylwetek w siod\u0142ach z erkaemami stercz\u0105cych luf zawieszonymi na ramionach, z granatami przy pasach, z bagnetami w cholewach kawaleryjskich but\u00f3w, wyd\u0142u\u017cone przez s\u0142o\u0144ce sylwetki cieni je\u017ad\u017ac\u00f3w, partyzant\u00f3w, ostatnich polskich bohater\u00f3w.<\/span>
I wtedy poczu\u0142em si\u0119 jednym z nich. Obraz ten zapad\u0142 mi g\u0142\u0119boko w sercu, i da\u0142 ide\u0119 na monumentalna rze\u017ab\u0119 „Partyzanci”.”
![\"\"](\"resources\/Garbaty10.jpg\")
![\"\"\n](\"resources\/Garbaty06.jpg\")
Uj\u0119cie Micha\u0142a Krupy "Wierzby" 11 lutego 1959 r. w Kulnie. Zdj\u0119cia wykonane przez UB.<\/font>
<\/span>
Na zako\u0144czenie, jako epilog tej smutnej historii, oddajmy g\u0142os jednemu z \u017co\u0142nierzy oddzia\u0142u Adama Kusza „Garbatego”, Andrzejowi Kiszce ps. „Leszczyna”, „D\u0105b”, \u017co\u0142nierzowi NSZ, samoobrony AK-WiN i NZW. Dopiero w 1961 uda\u0142o si\u0119 funkcjonariuszom SB i MO osaczy\u0107 go w bunkrze. Skazany na do\u017cywocie jako zwyk\u0142y bandyta, wyszed\u0142 na wolno\u015b\u0107 w 1971. W\u0142adze s\u0105dowe III Rzeczypospolitej odm\u00f3wi\u0142y mu prawa do rehabilitacji… na kt\u00f3r\u0105 czeka do dzi\u015b.
Rozmow\u0119 przeprowadzi\u0142 Piotr Niemiec z Tygodnika Nadwi\u015bla\u0144skiego, nr 31 (1316).
![\"\"](\"resources\/GArbaty16__Andrzej_Kiszka.jpg\")
Uj\u0119cie Andrzeja Kiszki "D\u0119ba" 30 grudnia 1961 r. w lasach niedaleko Huty Krzeszowskiej.<\/span><\/font><\/p>\n
Rozmowa z ANDRZEJEM KISZK\u0104, \u017co\u0142nierzem AK-NOW, wi\u0119\u017aniem politycznym, kt\u00f3ry wci\u0105\u017c walczy o pe\u0142n\u0105 rehabilitacj\u0119.<\/font><\/div>\n
Kiedy i w jakich okoliczno\u015bciach wst\u0105pi\u0142 Pan do najwi\u0119kszego w naszym regionie oddzia\u0142u AK-NOW Franciszka Przysi\u0119\u017cniaka ps. „Ojciec Jan”?<\/span><\/p>\n – Do konspiracji wst\u0105pi\u0142em w 1941 r. Pocz\u0105tkowo by\u0142em w BCh, p\u00f3\u017aniej (od pa\u017adziernika 1942 r.) w AK-NOW. Moim komendantem na plac\u00f3wce w Maziarni by\u0142 Bednarski, u niego z\u0142o\u017cy\u0142em przysi\u0119g\u0119 na krzy\u017c i flag\u0119 bia\u0142o-czerwon\u0105. Wtedy postanowi\u0142em, \u017ce b\u0119d\u0119 jej wierny a\u017c do \u015bmierci. Tak nakazywa\u0142a mi moja wiara i mi\u0142o\u015b\u0107 do ojczyzny. P\u00f3\u017aniej wst\u0105pi\u0142 Pan w szeregi Milicji Obywatelskiej…<\/span><\/p>\n – Po wej\u015bciu sowiet\u00f3w powr\u00f3ci\u0142em na swoj\u0105 plac\u00f3wk\u0119 i zameldowa\u0142em si\u0119 u komendanta Bednarskiego, od kt\u00f3rego otrzyma\u0142em rozkaz wst\u0105pienia do milicji. Mia\u0142em przekazywa\u0107 mu wszystkie otrzymywane meldunki z Komendy Powiatowej MO. P\u00f3\u017aniej byl w Pan w Oddziale Le\u015bnym NZW J\u00f3zefa Zadzierskiego ps. Wo\u0142yniak. Po jego tragicznej \u015bmierci w grudniu 1946 r. nie z\u0142o\u017cy\u0142 Pan broni i walczy\u0142 dalej w grupie Adama Kusza ps. „Garbaty”.<\/span>
Pocz\u0105tkowo wraz z kolegami z NOW odkopywali\u015bmy bro\u0144 z 1939 r. i przekazywali\u015bmy j\u0105 do oddzia\u0142u „Ojca Jana”. Po pacyfikacjach niemieckich w 1943 r. przeszed\u0142em do oddzia\u0142u Przysi\u0119\u017cniaka i tam uczestniczy\u0142em we wszystkich akcjach, a\u017c do przyj\u015bcia sowiet\u00f3w w lipcu 1944 r.<\/p>\n
W listopadzie 1944 r. przyszed\u0142 rozkaz z Bi\u0142goraja, \u017ce maj\u0105 by\u0107 przygotowane listy wysy\u0142ki na Sybir, bo przyje\u017cd\u017ca kompania NKWD celem wsp\u00f3lnego z MO dokonania aresztowa\u0144. By\u0142a to tajemnica, ale jeden z milicjant\u00f3w (z PPR) mi j\u0105 ujawni\u0142. Powiedzia\u0142em komendantowi posterunku, \u017ce odchodz\u0119 wraz z dwoma kolegami z oddzia\u0142u „Ojca Jana”. I ca\u0142e szcz\u0119\u015bcie, bo, jak si\u0119 okaza\u0142o, byli\u015bmy pierwszymi na li\u015bcie do wysy\u0142ki na Sybir. Zabra\u0142em sw\u00f3j rkm i natychmiast z\u0142o\u017cy\u0142em meldunek Bednarskiemu.<\/p>\n
– Akcja NKWD si\u0119 nie uda\u0142a. Aresztowano ludzi, kt\u00f3rzy nie byli w \u017cadnej organizacji, wywieziono ich na Sybir. Wielu z nich tam zmar\u0142o, a ci, kt\u00f3rzy powr\u00f3cili, d\u0142ugo nie \u017cyli. Zamordowano te\u017c kilku niewinnych ch\u0142op\u00f3w. Postanowi\u0142em wtedy wst\u0105pi\u0107 do oddzia\u0142u NZW „Wo\u0142yniaka”. Jego zast\u0119pc\u0105 by\u0142 m\u00f3j kolega od „Ojca Jana”, Adam Kusz ps. „Garbaty”. W oddziale bra\u0142em udzia\u0142 we wszystkich akcjach, w tym w 10-godzinnej bitwie z NKWD i UB o Kury\u0142\u00f3wk\u0119.
Po \u015bmierci „Wo\u0142yniaka” zosta\u0142o nas kilku. Byli\u015bmy u Kusza „Garbatego”, kt\u00f3ry poleci\u0142 mi w 1947 r. ujawni\u0107 si\u0119, co te\u017c uczyni\u0142em. Gdyby amnestia by\u0142a faktyczna, to mia\u0142a si\u0119 ujawni\u0107 reszta oddzia\u0142u. Jednak okaza\u0142o si\u0119, \u017ce to jest akcja polegaj\u0105ca na tym, by najaktywniejszych \u017co\u0142nierzy podziemia aresztowa\u0107. Powr\u00f3ci\u0142em do oddzia\u0142u Adama Kusza, gdzie przebywa\u0142em do jego likwidacji, czyli do 19 sierpnia 1950 r.<\/p>\n