{"id":685,"date":"2008-08-21T07:55:58","date_gmt":"2008-08-21T05:55:58","guid":{"rendered":"http:\/\/www.podziemiezbrojne.pl\/2008\/08\/21\/bezrukij-major-czesc-1\/"},"modified":"2019-08-20T08:52:49","modified_gmt":"2019-08-20T06:52:49","slug":"bezrukij-major-czesc-1","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wcagowy.pl\/?p=685","title":{"rendered":"„Bezrukij Major” – cz\u0119\u015b\u0107 1"},"content":{"rendered":"

\"\"
\nMjr Maciej Kalenkiewicz \u201eKotwicz\u201d i bitwa pod Surkontami – 21 VIII 1944 r.<\/span><\/span><\/p>\n

„…patrzy przez okno<\/span><\/span><\/em><\/div>\n
jak s\u0142o\u0144ce Republiki<\/span><\/span><\/em><\/div>\n
ma si\u0119 ku zachodowi<\/span><\/span><\/em><\/div>\n
pozosta\u0142o mu niewiele<\/em><\/span><\/div>\n
w\u0142a\u015bciwie tylko <\/em><\/span>wyb\u00f3r pozycji<\/em><\/span><\/div>\n
w kt\u00f3rej chce umrze\u0107<\/em><\/span><\/div>\n
wyb\u00f3r gestu<\/em><\/span><\/div>\n
wyb\u00f3r ostatniego s\u0142owa…”<\/em><\/span><\/p>\n

Zbigniew Herbert, „Pan Cogito o postawie wyprostowanej”<\/span><\/span><\/p>\n

– A ty dok\u0105d?
\n– Bi\u0107 si\u0119.
\n– My\u015blisz, \u017ce s\u0105 jeszcze szanse?
\n– Jak przy skoku… trzeba rzuci\u0107 serce za przeszkod\u0119.
\n<\/span>„Hubal”, re\u017c. Bohdan Por\u0119ba<\/span><\/p>\n<\/div>\n

\"\"
\nMjr\/pp\u0142k cc Maciej Kalenkiewicz ps. „Kotwicz”.<\/span><\/span><\/p>\n

\u201eNale\u017ca\u0142 do najbardziej ideowych ludzi, jakich spotka\u0142em w swoim \u017cyciu<\/span> – wspomina\u0142 go po latach kolega, cichociemny, kpt. Stanis\u0142aw S\u0119dziak \u201eWarta\u201d. – Wierzy\u0142, \u017ce moc moralna naszych ludzi przyniesie nam i Polsce ostateczne zwyci\u0119stwo\u201d.<\/span> <\/span>
\u201eBezrukij Major\u201d – jak nazywali go w swoich raportach funkcjonariusze NKWD \u2013 mjr Maciej Kalenkiewicz \u201eKotwicz\u201d by\u0142 jedn\u0105 z najwybitniejszych postaci Armii Krajowej. Sw\u00f3j partyzancki szlak rozpocz\u0105\u0142 jako zast\u0119pca legendarnego majora Henryka Dobrza\u0144skiego \u201eHubala\u201d, a zako\u0144czy\u0142 jako symbol oporu \u017co\u0142nierzy Niepodleg\u0142ej Rzeczypospolitej, walcz\u0105cych o Polsko\u015b\u0107 Kres\u00f3w Wschodnich przeciwko Sowietom i jako jeden z pierwszych poleg\u0142ych z ich r\u0119ki dow\u00f3dc\u00f3w Antysowieckiego Powstania. <\/span><\/span><\/p>\n

\u201eBEZRUKIJ MAJOR\u201d<\/span><\/span><\/p>\n

Urodzi\u0142 si\u0119 1 lipca 1906 r. w Pacewiczach, pow. wo\u0142kowyski. By\u0142 synem Jana, ziemianina, w\u0142a\u015bciciela maj\u0105tku Trokienniki i dzia\u0142acza Narodowej Demokracji, pos\u0142a na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej (1922-1927), i Heleny Zawadzkiej.
\nUczy\u0142 si\u0119 w Gimnazjum Nauczycieli i Wychowawc\u00f3w w Wilnie (p\u00f3\u017aniejsze Gimnazjum Pa\u0144stwowe im. Zygmunta Augusta) i w Korpusie Kadet\u00f3w nr II w Modlinie (1920-1924), gdzie uzyska\u0142 matur\u0119. Uko\u0144czy\u0142 Oficersk\u0105 Szko\u0142\u0119 In\u017cynierii i 17 pa\u017adziernika 1927 r. zosta\u0142 przydzielony do 1. Pu\u0142ku Saper\u00f3w Legion\u00f3w im. T. Ko\u015bciuszki jako dow\u00f3dca plutonu. Mianowany podporucznikiem w sierpniu 1926 r., dwa lata p\u00f3\u017aniej porucznikiem. Od wrze\u015bnia 1928 r. by\u0142 instruktorem w Szkole Podchor\u0105\u017cych Rezerwy Saper\u00f3w w Modlinie. 23 sierpnia 1929 r. otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do Centrum Wyszkolenia Saper\u00f3w.<\/p>\n

Podczas przewrotu majowego w 1926 r. Szko\u0142a Podchor\u0105\u017cych, do kt\u00f3rej nale\u017ca\u0142, popar\u0142a Pi\u0142sudskiego. Kalenkiewicz wraz z kilkoma podchor\u0105\u017cymi opowiedzia\u0142 si\u0119 po stronie rz\u0105dowej. \u201eMy\u015bla\u0142em <\/span>– wspomina\u0142 po latach – \u017ce kapitan strzeli do mnie\u201d<\/span>. To wyst\u0105pienie r\u00f3wnie\u017c nie z\u0142ama\u0142o kariery m\u0142odemu podchor\u0105\u017cemu.
\nPrzeniesiony s\u0142u\u017cbowo na Wydzia\u0142 In\u017cynierii L\u0105dowej Politechniki Warszawskiej, w 1935 r. uzyska\u0142 dyplom in\u017cyniera urz\u0105dze\u0144 i komunikacji miejskich. W 1934 r. powt\u00f3rnie otrzyma\u0142 przydzia\u0142 w Centrum Wyszkolenia Saper\u00f3w. Awansowany na kapitana 19 marca 1936 r. oraz dow\u00f3dc\u0119 kompanii w Szkole Podchor\u0105\u017cych Rezerwy Saper\u00f3w w Modlinie. W styczniu 1938 r. zosta\u0142 przyj\u0119ty do Wy\u017cszej Szko\u0142y Wojennej, 1 lipca 1939 r. uko\u0144czy\u0142 I rok studi\u00f3w. Wybuch wojny uniemo\u017cliwi\u0142 mu ich doko\u0144czenie, jednak rozkazem Naczelnego Wodza w Wielkiej Brytanii przyznano mu tytu\u0142 oficera dyplomowanego.
\nUczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej. By\u0142 oficerem sztabu Suwalskiej Brygady Kawalerii, a od 15 wrze\u015bnia 1939 r. grupy gen. Wac\u0142awa Prze\u017adzieckiego. Po 18 wrze\u015bnia pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 adiutanta (oficera taktycznego) 110. pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w. Od 28 wrze\u015bnia by\u0142 adiutantem, a potem zast\u0119pc\u0105 mjr. Henryka Dobrza\u0144skiego \u201eHubala\u201d<\/a>, dow\u00f3dcy Oddzia\u0142u Wydzielonego WP.
\nW ko\u0144cu listopada 1939 r. przebywa\u0142 w Warszawie razem z mjr. \u201eHubalem\u201d, kt\u00f3ry spotka\u0142 si\u0119 z gen. Micha\u0142em Karaszewiczem – Tokarzewskim ps. \u201eTorwid\u201d. W czasie pobytu w oddziale bra\u0142 udzia\u0142 w kilku starciach z Niemcami w okolicy G\u00f3r \u015awi\u0119tokrzyskich i Lasach Starachowickich oraz Suchedniowskich, m.in. pod Chodkowem i w Cisowniku. Opracowa\u0142 instrukcje dotycz\u0105ce tworzenia oddzia\u0142\u00f3w kadrowych przez zaci\u0105g ochotniczy do oddzia\u0142\u00f3w nierozbrojonych jesieni\u0105 1939 roku.
\n\"\"
\nMjr Henryk Dobrza\u0144ski ps. „Hubal”, dow\u00f3dca Oddzia\u0142u Wydzielonego WP. 30 kwietnia 1940 r. zgin\u0105\u0142 w nier\u00f3wnej walce z niemieck\u0105 372. DP w zagajniku pod Anielinem na po\u0142udnie od Pilicy.<\/span><\/span><\/p>\n

2 grudnia opu\u015bci\u0142 oddzia\u0142 i przez Kielce, Krak\u00f3w, Tarn\u00f3w, Gryb\u00f3w i Prze\u0142\u0119cz Tylick\u0105 dotar\u0142 do Koszyc i Budapesztu (9 grudnia). Z Budapesztu uda\u0142 si\u0119 w kierunku na Zagrzeb, Mediolan, Turyn i Moden\u0119, sk\u0105d przyjecha\u0142 do Pary\u017ca 24 grudnia 1939 roku. Od 1 stycznia 1940 r. by\u0142 s\u0142uchaczem oficerskiego kursu aplikacyjnego saper\u00f3w w Wersalu, a od 15 marca instruktorem tego kursu w Centrum Wyszkolenia Saper\u00f3w. Wraz z kpt. Janem G\u00f3rskim zg\u0142osi\u0142 gotowo\u015b\u0107 grona oficer\u00f3w z Wy\u017cszej Szko\u0142y Wojennej do udzia\u0142u w desantach do kraju, jako Cichociemni<\/a>. Od maja pracowa\u0142 jako referent w biurze Komendy G\u0142\u00f3wnej Zwi\u0105zku Walki Zbrojnej u gen. broni Kazimierza Sosnkowskiego w Pary\u017cu, 12 maja przeniesiony do Angers. W tym miesi\u0105cu zosta\u0142 zaprzysi\u0119\u017cony na Rot\u0119 ZWZ.
\nEwakuowany po upadku Francji, 25 czerwca 1940 r. przyby\u0142 do Wielkiej Brytanii (Crawford). Tam otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do I Brygady Strzelc\u00f3w jako dow\u00f3dca kompanii saper\u00f3w w rejonie Biggar. Od pa\u017adziernika pracowa\u0142 w Oddziale III Sztabu Naczelnego Wodza jako referent w Wydziale Studi\u00f3w i Szkolenia Spadochronowego. By\u0142 wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 lotniczej \u0142\u0105czno\u015bci z krajem oraz polskich wojsk spadochronowych i autorem oraz wsp\u00f3\u0142autorem podstawowych opracowa\u0144 i memoria\u0142\u00f3w do naczelnych w\u0142adz wojskowych w tej materii. Bra\u0142 udzia\u0142 w szkoleniu jako instruktor na kursach w Ringway (pa\u017adziernik). W grudniu 1940 r. przeszed\u0142 na stacj\u0119 wyczekiwania w Hartford (nr 17).<\/p>\n

W nocy z 27 na 28 grudnia 1941 r. mia\u0142 zosta\u0107 zrzucony (operacja lotnicza \u201eJacket\u201d, ekipa nr 2) na zapasow\u0105 plac\u00f3wk\u0119 po\u0142o\u017con\u0105 mi\u0119dzy Sochaczewem a Bolimowem. Przez pomy\u0142k\u0119 skoczkowie wyl\u0105dowali 22 km na p\u00f3\u0142noc od \u0141owicza na las Paulinka – Za\u0142usk\u00f3w przy drodze Sochaczew – G\u0105bin, ju\u017c na terenie Rzeszy. Po skoku, wraz z trzema spadochroniarzami zosta\u0142 zatrzymany w polu przez patrol Grenzschutzu i odprowadzony na posterunek we Wszeliwach. Przy pr\u00f3bie rewizji otworzyli oni ogie\u0144 i zabili czterech Niemc\u00f3w; otrzyma\u0142 w\u00f3wczas ran\u0119 w lewe rami\u0119. Zrzutkowie szybko oddalili si\u0119 od miejsca walki. Maciej Kalenkiewicz \u201eKotwicz\u201d, powa\u017cnie ranny, dotar\u0142 na punkt kontaktowy w Domaniewicach, nast\u0119pnie przyjecha\u0142 do Warszawy. Tam przebywa\u0142 na melinach przy ul. Natoli\u0144skiej 4, S\u0142u\u017cewskiej 5 i S\u0142owackiego 6\/16. Na pocz\u0105tku 1942 r. zosta\u0142 przydzielony do Komendy G\u0142\u00f3wnej ZWZ w Warszawie jako kierownik referatu operacyjnego w Oddziale III. 19 marca 1942 r. odznaczony przez Komendanta Si\u0142 Zbrojnych w Kraju gen. Stefana Roweckiego \u201eGrot
\na\u201d\u00a0 za walk\u0119 z Niemcami po skoku Krzy\u017cem Virtuti Militari 5 kl. i awansowany 10 wrze\u015bnia 1942 r. do stopnia majora ze starsze\u0144stwem od 27 grudnia 1941 roku. W tym czasie u\u017cywa\u0142 dokument\u00f3w na nazwisko Jan Kaczmarek, w\u0142a\u015bciciel przedsi\u0119biorstwa bran\u017cy pi\u015bmienno-papierniczej.<\/p>\n

By\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem drugiego planu powstania powszechnego W 154, zawartego w raporcie operacyjnym dow\u00f3dcy Armii Krajowej nr 154\/III z 8 wrze\u015bnia 1942 r., a tak\u017ce autorem lub wsp\u00f3\u0142autorem wi\u0119kszo\u015bci instrukcji bojowych oraz wsp\u00f3\u0142pracownikiem Biura Bada\u0144 Technicznych Wydzia\u0142u Saper\u00f3w Komendy G\u0142\u00f3wnej AK. Jeden z inicjator\u00f3w wydawnictwa \u201eZa\u0142oga\u201d i cz\u0142onek redakcji pisma lotniczego \u201eWzlot\u201d.
\nZ ramienia KG AK przeprowadzi\u0142 inspekcj\u0119 Okr\u0119g\u00f3w, m.in. w Kielcach i Lublinie. W sierpniu 1943 r. kierowa\u0142 akcj\u0105 zdobywania stra\u017cnic niemieckich na granicy Rzeszy i Generalnej Guberni dla sprawdzenia proponowanych metod walki. By\u0142 inicjatorem powstania w kraju i cz\u0142onkiem komitetu fundacyjnego sztandaru dla I Samodzielnej Brygady Spadochronowej i razem z dwoma innymi zrzutkami stanowi\u0142 poczet sztandarowy w czasie po\u015bwi\u0119cenia go w ko\u015bciele Kanoniczek przy ul. Biela\u0144skiej 3 listopada 1942 roku.
\nW lutym 1944 r. zosta\u0142 mianowany inspektorem KG AK z pe\u0142nomocnictwami w zakresie unormowania stosunk\u00f3w w Okr\u0119gu AK Nowogr\u00f3dek i 20 lutego wyjecha\u0142 z Warszawy, wraz z legendarnym por. Janem Piwnikiem \u201ePonurym\u201d<\/a>, na teren Nowogr\u00f3dczyzny, jako stolarz z niemieckiej organizacji Todta.
\nCelem podr\u00f3\u017cy by\u0142o wyja\u015bnienie sprawy porozumienia mi\u0119dzy por. J\u00f3zefem \u015awid\u0105 \u201eLechem\u201d (dow\u00f3dc\u0105 Zgrupowania Nadnieme\u0144skiego AK) z Niemcami i rozm\u00f3w ze stron\u0105 niemieck\u0105, kt\u00f3re prowadzone by\u0142y w Lidzie w dniach 30 grudnia 1943 r. i 4 stycznia 1944 roku.<\/a> W wyniku 8-tygodniowego rozejmu z Niemcami otrzymano 5 du\u017cych woz\u00f3w z broni\u0105 i amunicj\u0105.
\nW swoich wspomnieniach \u201eLech\u201d wyja\u015bnia\u0142, \u017ce dzia\u0142ania te by\u0142y uzgodnione z komendantem Okr\u0119gu i mia\u0142y na celu wydobycie od Niemc\u00f3w broni, kt\u00f3r\u0105 planowano wykorzysta\u0107 w akcji \u201eBurza\u201d. Komendant Okr\u0119gu pp\u0142k Janusz Szlaski \u201ePrawdzic\u201d, kt\u00f3ry pocz\u0105tkowo zgodzi\u0142 si\u0119 na propozycje \u201eLecha\u201d, w styczniu 1944 r. zmieni\u0142 zdanie, gdy sprawa przesta\u0142a by\u0107 tajemnic\u0105.
\nNa pocz\u0105tku marca \u201eKotwicz\u201d wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w rozprawie Wojskowego S\u0105du Specjalnego we wsi Szlachtowszczyzna w okolicy Wasiliszek nad por. \u015awid\u0105. \u201eLech\u201d przyzna\u0142 si\u0119 do winy, nie ujawni\u0142 jednak przyzwolenia komendanta Okr\u0119gu na swoj\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107. Wykonanie wyroku \u015bmierci Kalenkiewicz zawiesi\u0142 do zako\u0144czenia wojny na mocy swoich uprawnie\u0144 jako delegata KG.<\/p>\n

14 marca 1944 r. przej\u0105\u0142 Zgrupowanie w sk\u0142adzie I i IV batalionu, p\u00f3\u017aniej VIII baonu \u201eBohdanka\u201d 77. pp AK. Rejonem jego dzia\u0142ania by\u0142 teren na po\u0142udnie od Lidy i po obu stronach Niemna, mi\u0119dzy jego dop\u0142ywami Lebiod\u0105 i Gawi\u0105 (ponad 2000 km). 15 kwietnia wyjecha\u0142 do Wilna i spotka\u0142 si\u0119 z pp\u0142k. Aleksandrem Krzy\u017canowskim \u201eWilkiem\u201d, dow\u00f3dc\u0105 Okr\u0119gu AK Wilno, celem zaproponowania i om\u00f3wienia planu \u201eSerce\u201d – \u201eOstra Brama\u201d (zdobycia Wilna si\u0142ami Okr\u0119g\u00f3w Nowogr\u00f3dek i Wilno przed nadci\u0105gaj\u0105c\u0105 armi\u0105 sowieck\u0105), kt\u00f3rego pomys\u0142 i podstawowa koncepcja by\u0142y jego autorstwa. W tym czasie kwaterowa\u0142 g\u0142\u00f3wnie w maj\u0105tku Bagatelka pod Ho\u0142dowem. Zorganizowa\u0142 szko\u0142\u0119 m\u0142odszych dow\u00f3dc\u00f3w piechoty (podchor\u0105\u017c\u00f3wk\u0119).
\nCelem dotarcia na teren dzia\u0142alno\u015bci Zgrupowania \u201eSto\u0142pce\u201d por. Adolfa Pilcha \u201eG\u00f3ry\u201d i wsparcia go w oderwaniu si\u0119 z rejonu Iwie\u0144ca od oddzia\u0142\u00f3w niemieckich i partyzantki sowieckiej, by wsp\u00f3lnie uderzy\u0107 na Wilno, 23 czerwca wyruszy\u0142 na czele kombinowanego oddzia\u0142u \u201eBagatelka\u201d (oko\u0142o 600 \u017co\u0142nierzy). 24 czerwca dotar\u0142 pod Iwie, gdzie w starciu z Niemcami zosta\u0142 ci\u0119\u017cko ranny w prawe rami\u0119. 26 czerwca bra\u0142 udzia\u0142 w zasadzce na transport niemiecki w pobli\u017cu maj\u0105tku Kwiatkowce, 4 km od Subotnik. Atakowany by\u0142 te\u017c przez sowieckie oddzia\u0142y partyzanckie. P\u00f3\u017aniej odjecha\u0142 do Dziewieniszek. Mie\u015bci\u0142a si\u0119 tam kwatera polowa Dow\u00f3dztwa Oddzia\u0142\u00f3w AK Okr\u0119g\u00f3w Wile\u0144skiego i Nowogr\u00f3dzkiego. Wobec pogorszenia si\u0119 stanu zdrowia (gangrena) 29 czerwca poddany zosta\u0142 amputacji r\u0119ki w Antoniszkach pod Oszmian\u0105, a nast\u0119pnie przeniesiony do szpitala polowego w On\u017cadowie. 9 lipca, ci\u0105gle gor\u0105czkuj\u0105c, zameldowa\u0142 si\u0119 genera\u0142owi \u201eWilkowi\u201d (taki stopie\u0144, do rozm\u00f3w z Sowietami, przyj\u0105\u0142 w\u00f3wczas pp\u0142k Krzy\u017canowski) w Wo\u0142korabiszkach. Nie bra\u0142 udzia\u0142u w zdobyciu Wilna. Po zaj\u0119ciu miasta przez armi\u0119 sowieck\u0105 i aresztowaniach 17 lipca 1944 r., na odprawach w Wilnie i Boguszach dow\u00f3dc\u00f3w Armii Krajowej oraz jej \u017co\u0142nierzy, wycofa\u0142 si\u0119 wraz z oddzia\u0142em z Jaszun do Puszczy Rudnickiej. Sytuacja by\u0142a dramatyczna.<\/p>\n

\u201eNa drodze \u0142apie mnie goniec<\/span> – wspomina\u0142 oficer V baonu 77 pp AK – niesie rozkaz. Przy \u015bwietle czytam: Nasi dow\u00f3dcy aresztowani z Wilkiem na czele. Dowiaduj\u0119 si\u0119, \u017ce idziemy na zach\u00f3d w Puszcz\u0119 Rudnick\u0105. Na skrzy\u017cowaniu dr\u00f3g w pobli\u017cu Jaszun po\u0142\u0105czyli\u015bmy si\u0119 z innymi oddzia\u0142ami nowogr\u00f3dzkimi. Og\u00f3\u0142em ze dwa tysi\u0105ce \u017co\u0142nierzy\u201d.<\/span>
\n\u201eWszystkie drogi i dr\u00f3\u017cki zape\u0142nione<\/span> – pisa\u0142 po latach oficer VII baonu 77 pp AK. – Wszystko d\u0105\u017cy na zach\u00f3d. Batalion nasz zatrzymuje si\u0119 w lesie w pobli\u017cu wsi Gajczuny nad Wisi\u0144cz\u0105. Tam mamy doczeka\u0107 nocy, by oderwa\u0107 si\u0119 od nieprzyjaciela. Nad nami kr\u0105\u017c\u0105 obserwacyjne samoloty sowieckie. Kr\u0105\u017c\u0105 coraz ni\u017cej. Zrzucaj\u0105 ulotki\u201d.<\/span><\/p>\n

Wkr\u00f3tce zaczyna nad partyzantami kr\u0105\u017cy\u0107 sowiecka eskadra lekkich bombowc\u00f3w. W zaistnia\u0142ej sytuacji dow\u00f3dztwo oddzia\u0142\u00f3w wile\u0144sko – nowogr\u00f3dzkich zwo\u0142a\u0142o odpraw\u0119 oficer\u00f3w i podoficer\u00f3w wszystkich oddzia\u0142\u00f3w. Najwy\u017csi rang\u0105 oficerowie pp\u0142k Janusz Szlaski \u201ePrawdzic\u201d i pp\u0142k Zygmunt Blumski \u201eStrycha\u0144ski\u201d (\u015bwie\u017co mianowany nast\u0119pca p\u0142k. \u201eWilka\u201d) postanowili, aby ka\u017cdy sam zdecydowa\u0142 o swoim losie. Oddzia\u0142y zosta\u0142y rozwi\u0105zane. Pozosta\u0142y dwie mo\u017cliwo\u015bci – pozosta\u0107 lub wycofa\u0107 si\u0119 na zach\u00f3d. Ten drugi wariant wybra\u0142 m.in. p\u0142k \u201ePrawdzic\u201d i cz\u0119\u015b\u0107 III i VII baonu 77 pp AK.
\nCi, kt\u00f3rzy postanowili pozosta\u0107, stopniowo zacz\u0119li odtwarza\u0107 struktury konspiracyjne. W meldunkach do Komendy G\u0142\u00f3wnej AK szef sztabu Okr\u0119gu Nowogr\u00f3dek AK pisa\u0142:
\n\u201ePodj\u0105\u0142em prac\u0119 na nowo. Stosunek ludno\u015bci polskiej i bia\u0142oruskiej do Sowiet\u00f3w wrogi. Bij\u0105 przedstawicieli w\u0142adz sowieckich. Major \u201eKotwicz\u201d obj\u0105\u0142 dow\u00f3dztwo okr\u0119gu\u201d. <\/span>
\nKalenkiewicz w drugiej dekadzie lipca 1944 r. wyselekcjonowa\u0142 ze znajduj\u0105cych si\u0119 przy nim \u017co\u0142nierzy oko\u0142o setki. Zdawa\u0142 sobie spraw\u0119, \u017ce po wkroczeniu armii sowieckiej tylko ma\u0142e oddzia\u0142y maj\u0105 szans\u0119 prze\u017cycia.
\nSwoj\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 rozpocz\u0119li i inni dow\u00f3dcy. Porucznik Jan Borysewicz \u201eKrysia\u201d, \u201eM\u015bciciel\u201d wraz z szefem Biura Informacji i Propagandy Okr\u0119gu Czes\u0142awem Zgorzelskim \u201eRafa\u0142em\u201d wydali odezw\u0119 w imieniu \u017co\u0142nierzy i oficer\u00f3w AK maj\u0105c\u0105 na celu uspokojenie spo\u0142ecze\u0144stwa i rozproszenie nastroj\u00f3w przygn\u0119bienia i rozczarowania.
\nPo obj\u0119ciu dow\u00f3dztwa okr\u0119gu \u201eKotwicz\u201d wezwa\u0142 do siebie na odpraw\u0119 wszystkich pozosta\u0142ych na Nowogr\u00f3dczy\u017anie oficer\u00f3w. Nast\u0119powa\u0142a stopniowa reorganizacja Okr\u0119gu. Utworzono dwa zgrupowania. R\u00f3wnocze\u015bnie Kalenkiewicz nakaza\u0142 wznowienie dzia\u0142a\u0144 partyzanckich ppor. Czes\u0142awowi Zaj\u0105czkowskiemu \u201eRagnarowi\u201d<\/a>.<\/p>\n

\u201eBezrukij Major\u201d – cz\u0119\u015b\u0107 2><\/span><\/a>
Strona g\u0142\u00f3wna><\/span><\/a><\/span><\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\"\"\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[29],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/685"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=685"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/685\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1560,"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/685\/revisions\/1560"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=685"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=685"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=685"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}