{"id":660,"date":"2008-11-17T07:53:14","date_gmt":"2008-11-17T06:53:14","guid":{"rendered":"http:\/\/www.podziemiezbrojne.pl\/2008\/11\/17\/8222lupaszko8221-mazurskie-tropy-czesc-6\/"},"modified":"2008-11-17T07:53:14","modified_gmt":"2008-11-17T06:53:14","slug":"8222lupaszko8221-mazurskie-tropy-czesc-6","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wcagowy.pl\/?p=660","title":{"rendered":"„\u0141upaszko” – mazurskie tropy – cz\u0119\u015b\u0107 6"},"content":{"rendered":"
SPRAWIEDLIWO\u015a\u0106 DZIEJOWA – HISTORIA PRZYZNA\u0141A IM RACJ\u0118<\/span>
<\/font>
Dzi\u015b nie chodzi o zmienianie historii, obalanie komunistycznych pomnik\u00f3w upami\u0119tniaj\u0105cych ten ciemny okres z dziej\u00f3w naszego narodu, ale o elementarn\u0105 sprawiedliwo\u015b\u0107, o pokazanie racji tej drugiej strony, kt\u00f3ra przez 50 lat musia\u0142a milcze\u0107. Tych „zaplutych kar\u0142\u00f3w reakcji” – jak ich nazywano, anglosaskich szpieg\u00f3w, wichrzycieli. Gdzie s\u0105 groby, pomniki, tablice, ulice upami\u0119tniaj\u0105ce tych najwytrwalszych i najdzielniejszych obro\u0144c\u00f3w suwerennej Polski? Dlaczego dzieci zatrzymuj\u0105ce si\u0119 przed pomnikami w Kocie, Piduniu czy Czarnym Piecu czytaj\u0105 tylko o bohaterskich milicjantach, funkcjonariuszach UB poleg\u0142ych w walce z bandytami „\u0141upaszki”? Nie wiedz\u0105 natomiast nic o partyzancie Henryku Wojczy\u0144skim ps. „Mercedes”, kt\u00f3ry zgin\u0105\u0142 pod Piduniem, o por. Henryku Mieczkowskim ps. „Tygrys”, kt\u00f3ry oblega\u0142 posterunek MO we wsi Kot. Obaj polegli, nie maj\u0105 nawet grobu. Kto s\u0142ysza\u0142 o Danucie Siedzik\u00f3wnie ps. „Inka”, 17-letniej sanitariuszce „\u0141upaszki”, kt\u00f3ra zosta\u0142a rozstrzelana przez funkcjonariuszy UB? Co si\u0119 sta\u0142o z nasz\u0105 \u015bwiadomo\u015bci\u0105 narodow\u0105?
Piotr Szubarczyk, historyk zajmuj\u0105cy si\u0119 tym tematem w jednym z artyku\u0142\u00f3w stwierdzi\u0142: Ludzie dotkni\u0119ci skutkami powojennej dzia\u0142alno\u015bci „\u0141upaszki” to rodziny sowieckich doradc\u00f3w, funkcjonariuszy UB, aktywist\u00f3w PPR. A co z tymi po drugiej stronie, z tymi „wdeptanymi w ziemi\u0119”? Kto i kiedy zapali \u015bwieczk\u0119 na ich grobie? Co z rodzinami prze\u015bladowanymi i inwigilowanymi przez kilkadziesi\u0105t lat po wojnie? Co z dzie\u0107mi urodzonymi w wi\u0119zieniu? Z listami po\u017cegnalnymi pozostaj\u0105cymi do dzi\u015b w zalakowanych kopertach?<\/span>
\"\"
Ods\u0142oni\u0119cie tablicy po\u015bwi\u0119conej \u017co\u0142nierzom 5. Wile\u0144skiej Brygady AK mjr. „\u0141upaszki”, Zimna Woda, 19 pa\u017adziernika 2007 r.<\/span><\/font><\/p>\n

ZIMNA WODA – PA\u0179DZIERNIK 2007<\/span>
<\/font>
Jesieni\u0105 ubieg\u0142ego roku w ma\u0142ym wiejskim ko\u015bciele w Zimnej Wodzie na szlaku przemarszu szwadron\u00f3w „\u0141upaszki” zawis\u0142a pierwsza pami\u0105tkowa tablica upami\u0119tniaj\u0105ca zmagania wile\u0144skich partyzant\u00f3w z systemem komunistycznym na Mazurach. Po 60 latach kilku \u017cyj\u0105cych jeszcze \u017co\u0142nierzy „\u0141upaszki” mia\u0142o mo\u017cliwo\u015b\u0107 przybycia w zapomniane ju\u017c dawno strony. Uroczystego ods\u0142oni\u0119cia tablicy dokonali minister Obrony Narodowej Aleksander Szczyg\u0142o oraz biskup Jacek Jezierski. Ten ostatni stwierdzi\u0142: – Istnieje potrzeba piel\u0119gnowania pami\u0119ci historycznej. W naszej zbiorowej \u015bwiadomo\u015bci pewne wydarzenia i postacie po II wojnie \u015bwiatowej zosta\u0142y zepchni\u0119te na margines.<\/span>
Minister Szczyg\u0142o doda\u0142: – Walka mjr. Szendzielarza zosta\u0142a wygrana po kilkudziesi\u0119ciu latach, a pami\u0119\u0107 okaza\u0142a si\u0119 silniejsza ni\u017c k\u0142amstwa propagandy.<\/span>
\"\"
S\u0142awomir Jarosi\u0144ski oraz Lidia Lwow – Eberle w miejscu dawnej le\u015bnicz\u00f3wki nad Jeziorem Omulew, 19 pa\u017adziernika 2007 r.<\/span><\/font><\/p>\n

W Zimnej Wodzie obecni byli liczni kombatanci ze \u015awiatowego Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy AK, mieszka\u0144cy wsi oraz m\u0142odzie\u017c z nidzickich szk\u00f3\u0142. W ko\u015bciele zjawi\u0142o si\u0119 tak\u017ce dwoje go\u015bci specjalnych, Lidia Lwow – Eberle ps. „Lala”, sanitariuszka oddzia\u0142u „\u0141upaszki”, jedyna \u017cyj\u0105ca osoba, kt\u00f3ra przemierza\u0142a mazurskie \u015bcie\u017cki ze szwadronem „Lufy” w latach 1946-1947, oraz S\u0142awomir Jarosi\u0144ski, syn Zbigniewa, le\u015bniczego z Omulewa. – Dzi\u0119ki tablicy pami\u0119\u0107 o bohaterskiej walce majora i moich koleg\u00f3w nigdy nie zginie<\/span> – m\u00f3wi\u0142a ze wzruszeniem „Lala”. – On by\u0142 \u017co\u0142nierzem z krwi i ko\u015bci, kt\u00f3ry ukocha\u0142 Polsk\u0119 i wszystko, co polskie.<\/span> Lidia Lwow przyzna\u0142a, \u017ce na ten dzie\u0144 czeka\u0142a bardzo d\u0142ugo. – W Zimnej Wodzie po raz ostatni by\u0142am prawie 60 lat temu – wspomina. – Ale do dzi\u015b pami\u0119tam, jak w czasie wojny chodzili\u015bmy tymi \u015bcie\u017ckami, jak spali\u015bmy w opuszczonych le\u015bnicz\u00f3wkach. Historia w tym dniu zatoczy\u0142a ko\u0142o, po 60 latach do le\u015bnicz\u00f3wki Omulew ponownie zawitali \u017co\u0142nierze „\u0141upaszki”.<\/span><\/p>\n

LIDIA LWOW – EBERLE PS. „LALA”<\/span><\/font><\/p>\n

\"\"
Lidia Lwow – Eberle ps. „Lala”, Wile\u0144szczyzna 1943 rok.<\/span>
<\/font>
Nie ma miejsca, \u017ceby napisa\u0107 szerzej o innych \u017co\u0142nierzach „\u0141upaszki”, kt\u00f3rzy byli wyj\u0105tkowymi osobami, tak jak Pawe\u0142 Jasienica, prawdziwe nazwisko Leon Lech Beynar, wybitny polski historyk. Jednak kilka s\u0142\u00f3w nale\u017cy w tym miejscu po\u015bwi\u0119ci\u0107 „Lali”, podporucznik czasu wojny, sanitariuszce 5. Wile\u0144skiej Brygady AK, wieloletniej towarzyszce \u017cycia mjr. Zygmunta Szendzielarza. Odznaczona Krzy\u017cem Walecznych za bohaterstwo w walkach na Wile\u0144szczy\u017anie, skazana na do\u017cywotnie wi\u0119zienie. Los zetkn\u0105\u0142 j\u0105 z „\u0141upaszk\u0105” w sierpniu 1943 roku. Mo\u017cna powiedzie\u0107, i\u017c znalaz\u0142a si\u0119 w 5. Wile\u0144skiej Brygadzie AK przed Szendzielarzem. By\u0142a w pierwszym polskim oddziale na Wile\u0144szczy\u017anie, oddziale „Kmicica”, na bazie kt\u00f3rego powsta\u0142a w sierpniu 1943 roku nowa brygada. Oddzia\u0142 „Kmicica” zosta\u0142 rozbrojony przez sowieckich partyzant\u00f3w, kt\u00f3rzy rozstrzelali 90 polskich \u017co\u0142nierzy. „Lala” przesz\u0142a ca\u0142y szlak bojowy 5. Wile\u0144skiej Brygady AK. Zosta\u0142a aresztowana przez UB razem z „\u0141upaszk\u0105” w czerwcu 1948 roku. Razem z nim siedzia\u0142a na \u0142awie oskar\u017conych, zosta\u0142a skazana w 1951 roku na do\u017cywotnie wi\u0119zienie. Wysz\u0142a na wolno\u015b\u0107 w listopadzie 1956 roku, po odwil\u017cy i doj\u015bciu do w\u0142adzy Gomu\u0142ki. Rok p\u00f3\u017aniej zacz\u0119\u0142a studia na Uniwersytecie Warszawskim, zosta\u0142a archeologiem. Pracowa\u0142a w Komisji Bada\u0144 Dawnej Warszawy, potem do emerytury w Muzeum Historycznym Miasta Warszawy. Jest osob\u0105 aktywn\u0105 i pe\u0142n\u0105 \u017cycia. Aktualnie, pomimo swojego wieku, nadal pracuje, w Muzeum Cechu Rzemios\u0142 Sk\u00f3rzanych na Starym Mie\u015bcie w Warszawie. Zawsze powtarza: – Bogu dzi\u0119kuj\u0119 za swoje \u017cycie. Przynajmniej interesuj\u0105ce by\u0142o.<\/span><\/p>\n

Patryk Koz\u0142owski<\/span><\/p>\n

Artyku\u0142 ukaza\u0142 si\u0119 w Roczniku Mazurskim, Tom IX\/2005 oraz w Tygodniku "Kurek Mazurski"<\/a>.
Dzi\u0119kuj\u0119 autorowi za zgod\u0119 na publikacj\u0119 tekstu!<\/span><\/font>

Patryk Koz\u0142owski –<\/span> ur. 1979 r., w Nidzicy. Historyk, absolwent Uniwersytetu Miko\u0142aja Kopernika w Toruniu (2003). Autor ksi\u0105\u017cki pt. „Jeden z wykl\u0119tych. Zygmunt Szendzielarz „\u0141upaszko 1910-1951”. (2004), oraz publikacji w „Roczniku Mazurskim” dotycz\u0105cych dzia\u0142alno\u015bci szwadron\u00f3w „\u0141upaszki” na Warmii i Mazurach. Obecnie pracownik Starostwa Powiatowego w Nidzicy. <\/font><\/p>\n


\n„\u0141upaszko” – mazurskie tropy – cz\u0119\u015b\u0107 1><\/span><\/a>
Strona g\u0142\u00f3wna><\/span><\/a><\/font><\/div>\n