{"id":458,"date":"2011-01-21T10:01:04","date_gmt":"2011-01-21T09:01:04","guid":{"rendered":"http:\/\/www.podziemiezbrojne.pl\/2011\/01\/21\/z-zeszytow-historycznych-win-u-1-czesc-4-5\/"},"modified":"2019-03-22T22:40:39","modified_gmt":"2019-03-22T21:40:39","slug":"z-zeszytow-historycznych-win-u-1-czesc-4-5","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wcagowy.pl\/?p=458","title":{"rendered":"Z Zeszyt\u00f3w Historycznych WiN-u… (1) – cz\u0119\u015b\u0107 4\/5"},"content":{"rendered":"
Losy konspirator\u00f3w<\/span>
<\/span>
\nTrudno okre\u015bli\u0107, czy i na ile zlikwidowanie Juliana \u015awi\u0105tka i Lwa Sobolewa spowodowa\u0142o zmian\u0119 metod \u015bledczych stosowanych w tarnowskim PUBP. Mo\u017cna przypuszcza\u0107, \u017ce niewielk\u0105, o czym \u015bwiadcz\u0105 cho\u0107by protoko\u0142y rozpraw s\u0105dowych tarnowskich dzia\u0142aczy WiN w 1949 r., w kt\u00f3rych odnotowano wiele przypadk\u00f3w wymuszania zezna\u0144. W chwili wykonania wyroku na \u201esowietniku\u201d nic ju\u017c nie mog\u0142o tak\u017ce zahamowa\u0107 wsypy w strukturach BW i WiN, a punkt ci\u0119\u017cko\u015bci \u015bledztwa przeciwko ich dzia\u0142aczom przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Krakowa. UB zaciekle tropi\u0142 w kolejnych miesi\u0105cach i latach osoby zaanga\u017cowane w akcje likwidacyjne, a po ich aresztowaniu doprowadza\u0142 do skazania przed komunistycznymi s\u0105dami na surowe kary. Nie od razu jednak orientowa\u0142 si\u0119, kto jak\u0105 rol\u0119 rzeczywi\u015bcie w tych akcjach odegra\u0142.<\/p>\n

Zygmunt W\u00f3jcik \u201eKorkoci\u0105g\u201d jeszcze w pierwszej po\u0142owie sierpnia 1946 r. porzuci\u0142 prac\u0119 w PUBP i zdo\u0142a\u0142 zbiec przed aresztowaniem. Przedosta\u0142 si\u0119 do Monachium, nast\u0119pnie do Wielkiej Brytanii, sk\u0105d prawdopodobnie ok. 1950 r. wyjecha\u0142 do Argentyny52<\/sup><\/span>.
\n21 wrze\u015bnia funkcjonariusze PUBP w Tarnowie aresztowali cztery osoby zwi\u0105zane z niedosz\u0142ym zamachem na Sobolewa: Jana Saka i jego syna Tadeusza, Zdzis\u0142awa [? \u2013 tak w aktach] Pucha\u0142\u0119 i J\u00f3zefa Mitoraja. Wkr\u00f3tce znali te\u017c nazwiska sze\u015bciu cz\u0142onk\u00f3w patrolu \u201eSowi\u0144skiego\u201d, ale ich nie uj\u0119li. Wiedzieli te\u017c o udziale w akcji Boles\u0142awa Kalaci\u0144skiego53<\/sup><\/span>. Ten ostrze\u017cony o wpadce plac\u00f3wki w Szerzynach jeszcze 21 wrze\u015bnia zacz\u0105\u0142 si\u0119 ukrywa\u0107 i ujawni\u0142 si\u0119 (w bardzo og\u00f3lnej formie) 8 IV 1947 r. w Szczecinie54<\/sup><\/span>. Mimo to pozosta\u0142 poza terenem Tarnowskiego, co nie uchroni\u0142o go od zatrzymania podczas wielkiej fali aresztowa\u0144 tarnowskich winowc\u00f3w na prze\u0142omie 1948 i 1949 r.
\nKalaci\u0144ski zosta\u0142 aresztowany 11 XII 1948 r. w Bytomiu i poddany \u015bledztwu w Tarnowie. Mimo \u017ce w PUBP posiadano wiele zezna\u0144 obci\u0105\u017caj\u0105cych \u201eTrawk\u0119\u201d udzia\u0142em w likwidacji Sobolewa, on sam zaprzecza\u0142 zarzutom lub sprowadza\u0142 je do minimum. Z niezrozumia\u0142ych powod\u00f3w sprawa zamach\u00f3w nie znalaz\u0142a si\u0119 w og\u00f3le w akcie oskar\u017cenia i zosta\u0142 on skazany za przechowywanie pism, kt\u00f3rych tre\u015b\u0107 mia\u0142a pozosta\u0107 tajemnic\u0105 dla w\u0142adz, na 4 lata wi\u0119zienia (wyrok WSR w Krakowie z 6 V 1949 r.). NSW uwzgl\u0119dni\u0142 skarg\u0119 rewizyjn\u0105, uzna\u0142, \u017ce z czynu tego Kalaci\u0144ski si\u0119 ujawni\u0142 (tym bardziej, \u017ce nie by\u0142o dowod\u00f3w) i na mocy amnestii post\u0119powanie przeciw niemu umorzy\u0142. 27 X 1949 r. Kalaci\u0144ski opu\u015bci\u0142 wi\u0119zienie55<\/sup><\/span>.<\/p>\n

Marian Borowiec tak\u017ce ujawni\u0142 si\u0119 wiosn\u0105 1947 r. i mimo to zosta\u0142 aresztowany w Tarnowie 30 XI 1948 r. By\u0142 s\u0105dzony razem z Kalaci\u0144skim i wyrokiem z 6 V 1949 r. jego sprawa zosta\u0142a umorzona na podstawie amnestii (s\u0105d nie zauwa\u017cy\u0142, \u017ce jeden z zarzut\u00f3w \u2013 szpiegostwo \u2013 nie podlega\u0142 amnestii). Ponown\u0105 spraw\u0119 wytoczono Borowcowi w 1950 r. (zatrzymany 14 kwietnia) w zwi\u0105zku z zeznaniami W. B\u0142asika, w kt\u00f3rych wskaza\u0142 Borowca jako osob\u0119, kt\u00f3ra wyda\u0142a rozkaz likwidacji Bogdana Grzybka \u201ePos\u0119pnego\u201d \u2013 jak wynika\u0142o z raportu \u201eKorkoci\u0105ga\u201d \u2013 konfidenta UB. Rozpraw\u0119 ze wzgl\u0119du na stan zdrowia oskar\u017conego rozpocz\u0119to ostatecznie 29 XI 1950 r., w jej trakcie Borowiec straci\u0142 przytomno\u015b\u0107. 14 XII 1950 r. w czasie wsp\u00f3lnego posiedzenia niejawnego WSR w Krakowie w sk\u0142adzie J. Polan-Haraschin, W. Sieracki i T. Makowski oraz podprokurator WPR w Krakowie Stanis\u0142aw W\u0119glarz postanowili zawiesi\u0107 post\u0119powanie w sprawie M. Borowca i uchyli\u0107 \u015brodek zapobiegawczy \u2013 areszt tymczasowy. W uzasadnieniu zapisano:<\/p>\n

Jak wynika z orzeczenia lekarza wi\u0119ziennego w Tarnowie z 2 XII 1950 r. [\u2026] i karty szpitalnej Borowca Mariana oraz protoko\u0142u rozprawy z dn. 29 XI 1950 r. nr Sr 369\/50 Borowiec Marian cierpi na czynn\u0105 gru\u017alic\u0119 w\u0142\u00f3knist\u0105, powi\u0119kszenie gruczo\u0142u tarczycowego oraz na zatrucie tarczycowe serca, tak \u017ce stan jego zdrowia jest tego rodzaju, i\u017c dalszy pobyt jego w wi\u0119zieniu zagra\u017ca bezpo\u015brednio \u017cyciu. Bior\u0105c powy\u017csze okoliczno\u015bci pod uwag\u0119, jak r\u00f3wnie\u017c to, \u017ce stan zdrowia osk-nego nie pozwala na przeprowadzenie rozprawy s\u0105d postanowi\u0142 jak w sentencji56<\/sup>.<\/span><\/p>\n<\/div>\n

W tej samej fali aresztowa\u0144, co Kalaci\u0144ski, zostali te\u017c uj\u0119ci Roman \u015aled\u017a, Augustyn Kurek, Adolf Wi\u015bniewski (w Tarnowie) oraz Tadeusz Pucha\u0142a (w Z\u0105bkowicach) i pocz\u0105tkowo planowano przeprowadzi\u0107 przeciwko wszystkim wymienionym i innym cz\u0142onkom boj\u00f3wki, kt\u00f3ra dokona\u0142a zamachu na \u015awi\u0105tka proces pokazowy w trybie dora\u017anym na sesji wyjazdowej w Tarnowie. Referat \u015aledczy PUBP w Tarnowie nie by\u0142 jednak w stanie szybko spe\u0142ni\u0107 polecenia naczelnika Wydzia\u0142u \u015aledczego WUBP w Krakowie. Jak ju\u017c wspomniano, Kalaci\u0144ski s\u0105dzony by\u0142 osobno i sprawa jego udzia\u0142u w zamachach w og\u00f3le nie by\u0142a poruszana57<\/sup><\/span>.
\n\"\"
\nRoman
\n\u015aled\u017a ps. \u201e\u015awit\u201d, jeden z uczestnik\u00f3w likwidacji Juliana \u015awi\u0105tka.
\nFotografia sygnalityczna wykonana w PUBP w Tarnowie w styczniu 1949 r. (Z archiwum IPN).<\/span><\/p>\n

Roman \u015aled\u017a w pa\u017adzierniku 1947 r. zosta\u0142 zwerbowany przez Boles\u0142awa Kie\u0142bowicza \u201ena kompromateria\u0142ach\u201d do wsp\u00f3\u0142pracy z Referatem IV (ochrona gospodarki) PUBP w Tarnowie. Jak zapisa\u0142 Kie\u0142bowicz w raporcie po werbunku:<\/p>\n

Dnia 25 X 47 r. wezwa\u0142em ob. \u015aledzia Romana do Urz\u0119du, gdzie pokaza\u0142em mu przez niego pisane raporty do Goreckiego konfidenta Gestapo za czas\u00f3w okupacji, jak pracowa\u0142 w Stra\u017cy Bezpiecze\u0144stwa w PFZA w Mo\u015bcicach, gdzie przyzna\u0142 si\u0119 do tego, \u017ce on te raporty pisa\u0142 i je podpisywa\u0142 swoim nazwiskiem i imieniem. Po tym zaproponowa\u0142em mu wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Organami Bezpiecze\u0144stwa i powiedzia\u0142em mu, \u017ce tak samo powinien teraz pisa\u0107 jak za czas\u00f3w okupacji, bo teraz jest Polska Ludowa, a nie niemcy gdzie on si\u0119 im przys\u0142ugiwa\u0142, a teraz powinien z nami wsp\u00f3\u0142pracowa\u0107 dla dobra Polski i obecnej rzeczywisto\u015bci jaka obecnie jest, na co zgodzi\u0142 si\u011958<\/sup>.<\/span><\/div>\n

Jako informator \u015aled\u017a utrzyma\u0142 sw\u00f3j pseudonim \u201e\u015awit\u201d59<\/sup><\/span>. 1 IX 1948 r. komisja w sk\u0142adzie: Stanis\u0142aw Strza\u0142ka \u2013 szef PUBP w Tarnowie i Maurycy Hoffman \u2013 delegat z WUBP w Krakowie postanowi\u0142a zwolni\u0107 Romana \u015aledzia ze zobowi\u0105zania jako cz\u0142onka PPS60<\/sup><\/span>. Ju\u017c jednak 4 grudnia kolejna komisja uzna\u0142a, \u017ce ze wzgl\u0119du na s\u0142ab\u0105 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 i do\u015b\u0107 pewne materia\u0142y kompromituj\u0105ce nale\u017cy w\/w z sieci wyeliminowa\u0107, przeprowadzi\u0107 dochodzenie i odda\u0107 pod s\u0105d<\/span>61<\/sup><\/span>.<\/p>\n

Pod koniec lat 50. w \u015brodowisku WiN-owskim zwi\u0105zanym z J. Jandzisiem panowa\u0142o przekonanie, \u017ce zostali \u201ewsypani\u201d przez \u015aledzia Romana, kt\u00f3rego nazywaj\u0105 \u201ekapusiem\u201d, Jandzi\u015b m\u00f3wi\u0142, \u017ce \u015aled\u017a otrzyma\u0142 najmniejszy wyrok oraz najwcze\u015bniej zosta\u0142 zwolniony z wi\u0119zienia i dlatego Jandzi\u015b, ani te\u017c pozosta\u0142a grupa b. cz\u0142. WiN nie chc\u0105 mie\u0107 nic do czynienia ze \u015aledziem <\/span>[\u2026] og\u00f3lnie istnieje opinia, \u017ce \u015aled\u017a Roman gdy by\u0142 w wi\u0119zieniu to \u201esypa\u0142\u201d ludzi<\/span>62<\/sup><\/span>. Jednak odnaleziona dotychczas baza \u017ar\u00f3d\u0142owa nie wskazuje jednoznacznie na \u015aledzia, jako na osob\u0119, od kt\u00f3rej mia\u0142aby si\u0119 zacz\u0105\u0107 \u201ewsypa\u201d \u017co\u0142nierzy oddzia\u0142u os\u0142ony. Wed\u0142ug informacji zebranych przez funkcjonariuszy Biura \u201eC\u201d, dopiero po ujawnieniu si\u0119 \u201eSosny\u201d, kt\u00f3ry w z\u0142o\u017conym o\u015bwiadczeniu ujawni\u0142 cz\u0119\u015b\u0107 dzia\u0142alno\u015bci plac\u00f3wki WiN z Mo\u015bcic, wtedy skonfrontowano je z o\u015bwiadczeniami innych ujawnionych cz\u0142onk\u00f3w WiN z terenu Tarnowa, gdzie na podstawie tej wysuni\u0119to wniosek, \u017ce czyny te nale\u017cy przypisa\u0107 w\u0142a\u015bnie bandyckiej grupie WiN plac\u00f3wka w Mo\u015bcicach. Bior\u0105c te dane<\/span> [pod uwag\u0119] ppor. Dole\u017cuchowicz Adam z-ca szefa PUBP Tarn\u00f3w, postanowieniem z dnia 6 VI 1947 r. za\u0142o\u017cy\u0142 rozpracowanie agenturalne nadaj\u0105c mu kryptonim \u201eUjawniony\u201d<\/span>63<\/sup><\/span>. Do rozpracowania zwerbowano agentur\u0119 ze \u015brodowisk akowsko-winowskich, anga\u017cuj\u0105c informator\u00f3w: \u201eBrzoza\u201d, \u201eJanka\u201d, \u201eKo\u0144\u201d, \u201eLis\u201d, \u201eMercedes\u201d, \u201eNawrot\u201d, \u201e\u015awit\u201d, \u201eWiatr\u201d, \u201eWitek\u201d, \u201e14\u201d. Na podstawie doniesie\u0144 i powt\u00f3rnych przes\u0142ucha\u0144 WiN-owc\u00f3w odtworzono sk\u0142ad i dzia\u0142alno\u015b\u0107 oddzia\u0142u tarnowskiego i przeprowadzono aresztowania64<\/sup><\/span>. \u015aled\u017a by\u0142 zatem jednym z informator\u00f3w, a na podstawie znanych dot\u0105d \u017ar\u00f3de\u0142 nie mo\u017cna ustali\u0107, czy kluczowym.<\/p>\n

Tadeusz Pucha\u0142a zosta\u0142 uj\u0119ty 24 XII 1948 r., Augustyn Kurek 29 XII 1948 r., a Roman \u015aled\u017a i Adolf Wi\u015bniewski 30 XII 1948 r. Wszyscy czterej zostali skazani wyrokiem WSR w Krakowie pod przewodnictwem Ludwika Kie\u0142tyki65<\/sup><\/span> z 11 II 1949 r. Tadeusza Pucha\u0142\u0119 i Augustyna Kurka skazano na kar\u0119 \u015bmierci \u2013 na mocy ustawy o amnestii orzekaj\u0105c wyrok \u0142\u0105czny wi\u0119zienia do\u017cywotniego. Po kolejnych z\u0142agodzeniach wyrok\u00f3w Pucha\u0142a opu\u015bci\u0142 wi\u0119zienie 25 VIII 1956 r., a Kurek 16 V 1957 r. Roman \u015aled\u017a zosta\u0142 skazany r\u00f3wnie\u017c na kar\u0119 \u015bmierci, a po zastosowaniu przepis\u00f3w o amnestii na kar\u0119 \u0142\u0105czn\u0105 15 lat wi\u0119zienia. Po kolejnych z\u0142agodzeniach kary wyszed\u0142 z wi\u0119zienia 9 IX 1954 r. Adolf Wi\u015bniewski po zastosowaniu przepis\u00f3w o amnestii zosta\u0142 skazany na 7 lat wi\u0119zienia \u2013 opu\u015bci\u0142 je 7 I 1956 r.66<\/sup><\/span><\/p>\n

Kolejne pr\u00f3by uj\u0119cia poszukiwanego ju\u017c od pierwszej dekady sierpnia 1946 r. W\u0142adys\u0142awa Kowala \u201eSaneckiego\u201d ko\u0144czy\u0142y si\u0119 fiaskiem. Najbli\u017csi aresztowania inspektora tarnowskiego byli ubowcy 17 X 1946 r., gdy zastawili pu\u0142apk\u0119 przy pomocy agenta ps. \u201eBaca\u201d \u2013 Erwina Moj\u017ceszka, kierownika Rady WiN w Brzesku67<\/sup><\/span>. Mimo odniesionych ran \u201eSanecki\u201d zbieg\u0142 i ukrywa\u0142 si\u0119 do 4 VII 1950 r. Zosta\u0142 ostatecznie aresztowany w wyniku donosu Stanis\u0142awa Wodzi\u0144skiego, w czasie okupacji kieruj\u0105cego pod ps. \u201eZadora\u201d Powiatow\u0105 Delegatur\u0105 Rz\u0105du w Tarnowie, a od 25 II 1949 r. wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cego z UB jako agent ps. \u201eSto\u201d68<\/sup><\/span>.
\n\"\"
\nW\u0142adys\u0142aw Kowal ps. „Sanecki”, inspektor Inspektoratu Tarnowskiego WiN, Fotografia sygnalityczna wykonana w PUBP w Tarnowie w 1950 r. (Z archiwum IPN).<\/span>
<\/span>
\nKowala wyrokiem WSR w Krakowie z 5 III 1951 r. skazano za wydanie rozkaz\u00f3w likwidacji \u015awi\u0105tka i Sobolewa na kar\u0119 \u015bmierci, kt\u00f3r\u0105 na mocy przepis\u00f3w ustawy o amnestii z\u0142agodzono, orzekaj\u0105c jako kar\u0119 \u0142\u0105czn\u0105 do\u017cywotnie wi\u0119zienie. Przewodnicz\u0105cym sk\u0142adu s\u0105dz\u0105cego by\u0142 kpt. W\u0142adys\u0142aw Sieracki69<\/sup><\/span>. Po kolejnych z\u0142agodzeniach wyroku Kowala zwolniono z wi\u0119zienia 29 IV 1957 r.<\/p>\n

Z Zeszyt\u00f3w Historycznych WiN-u… (1) – cz\u0119\u015b\u0107 5\/5><\/span><\/a>
Strona g\u0142\u00f3wna><\/span><\/a><\/span><\/p>\n

\n
52.<\/span> IPN Kr 028\/1, t. 12, Sprawozdania Referatu V PUBP w Tarnowie 1945\u20131947, Sprawozdanie dziesi\u0119ciodniowe po linii V-go Wydzia\u0142u za okres 27 VII do 17 VIII 1946, Tarn\u00f3w, 17 VIII 1946; IPN Kr 010\/7766, Akta sprawy operacyjnej p-ko Z. W\u00f3jcikowi.
\n53.<\/span> IPN Kr 028\/2, t. 2, Meldunki Referatu III PUBP w Tarnowie 1945\u20131947, k. 197, Meldunek specjalny o akcjach\u2026, Tarn\u00f3w, 17 X 1946.
\n54.<\/span> IPN Kr 009\/2572, t. 1
\n, Teczka personalna informatora ps. \u201eZimny\u201d, k. 149, Protok\u00f3\u0142 przes\u0142uchania B. Kalaci\u0144skiego, Tarn\u00f3w, 11 II 1949.
\n55.<\/span> W aktach istnieje \u015blad, \u017ce szczeg\u00f3\u0142owa decyzja sformu\u0142owania zarzut\u00f3w wobec Kalaci\u0144skiego zapad\u0142a w WPR w Krakowie w pocz\u0105tkach lutego 1949 r. IPN Kr 111\/1925, Akta nadzoru prokuratorskiego w sprawie p-ko B. Kalaci\u0144skiemu; IPN Kr 07\/2664, t. 1\u20133, Akta kontrolno-\u015bledcze p-ko M. Borowcowi, B. Kalaci\u0144skiemu i in.
\n56.<\/span> Ibidem; IPN Kr 111\/2547, Akta nadzoru prokuratorskiego w sprawie p-ko M. Borowcowi, k. 12, Protok\u00f3\u0142 wsp\u00f3lnego posiedzenia niejawnego, Krak\u00f3w, 14 XII 1950; AP Kr, WSR w Krakowie, Sr 369\/50, Akta sprawy karnej p-ko M. Borowcowi.
\n57.<\/span> IPN Kr 07\/2767, Akta kontrolno-\u015bledcze p-ko T. Puchale i in., k. 132\u2013135, Raport do naczelnika Wydzia\u0142u \u015aledczego WUBP w Krakowie, Tarn\u00f3w, 8 I 1949.
\n58.<\/span> IPN Kr 009\/14, Skomasowana teczka personalna i teczka pracy informatora ps. \u201e\u015awit\u201d, t. 1, k. 12, Raport o przeprowadzonym werbunku z kandydatem, Tarn\u00f3w, b.d.; Por.: Ibidem, k. 17, Protok\u00f3\u0142 przes\u0142uchania R. \u015aledzia, Tarn\u00f3w, 25 X 1947.
\n59.<\/span> Ibidem, k. 13, Zobowi\u0105zanie.
\n60.<\/span> Ibidem, k. 22, Orzeczenie, Tarn\u00f3w, 1 IX 1948.
\n61.<\/span> Ibidem, k. 23, Orzeczenie, Tarn\u00f3w, 4 XII 1948.
\n62.<\/span> Ibidem, k. 40, Doniesienie spisane ze s\u0142\u00f3w informatora \u201eH-14\u201d, Tarn\u00f3w, 13 III 1959.
\n63.<\/span> IPN Kr 074\/93, Charakterystyka nr 94 bandy terrorystyczno-rabunkowej WiN d-ca Jandzi\u015b Jan ps. \u201eSosna\u201d, k. 7.
\n64.<\/span> Ibidem, k. 8.
\n65.<\/span> Ludwik Kie\u0142tyka, ur. 23 VI 1922 r. w \u0141\u0119towni, pow. przemyski, s. Feliksa i Anieli. W lipcu 1944 r. ochotniczo wst\u0105pi\u0142 do MO, natomiast 2 III 1945 r. do \u201eludowego\u201d WP. 30 IX 1945 r. uko\u0144czy\u0142 Oficersk\u0105 Szko\u0142\u0119 Piechoty Nr I w Inowroc\u0142awiu w stopniu ppor. i zosta\u0142 skierowany na stanowisko sekretarza do WSO nr V w Krakowie \u2013 funkcj\u0119 t\u0119 sprawowa\u0142 od 4 (inne \u017ar\u00f3d\u0142a podaj\u0105, \u017ce od 7) X 1945 do 17 III 1946 r. 18 III 1946 r. obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 asesora w WSR w Krakowie. W tym s\u0105dzie kolejno p.o. s\u0119dzia (od 17 IX 1946) i s\u0119dzia (30 IV 1947 \u2013 1 IX 1952). 10 V 1947 r. oddelegowany do pracy w Wojskowym S\u0105dzie GO \u201eWis\u0142a\u201d z delegacji powr\u00f3ci\u0142 18 IX 1947 r. 1 IX 1952 r. przeniesiony do WSR w Kielcach, a nast\u0119pnie Katowicach. W tym samym roku uko\u0144czy\u0142 zaoczne studia na Wydziale Prawa UJ uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra. 15 V 1954 r zwolniony z zajmowanego stanowiska i skierowany do pracy w Wojskowym Biurze Ministerstwa Skupu w Kielcach. Pracowa\u0142 nast\u0119pnie na stanowiskach kierowniczych w Pa\u0144stwowej Inspekcji Handlowej i Handlowej Sp\u00f3\u0142dzielni Inwalid\u00f3w w Kielcach. Zmar\u0142 13 I 1973 r. w Kielcach. AWL, WSR w Krakowie, Rozkazy wewn\u0119trzne 1946; Ibidem, Rozkazy wewn\u0119trzne 1947; Ibidem, Sprawy r\u00f3\u017cne s\u0105du 1947; Ibidem, Sprawy r\u00f3\u017cne s\u0105du 1947; B. Dzi\u0119cio\u0142, Stacjonarne s\u0105dy\u2026 Wojskowy S\u0105d Okr\u0119gowy w Krakowie, s. 19; E. Misi\u0142o, Akcja \u201eWis\u0142a\u201d, Warszawa 1993, s. 30, 262, 270\u2013271; K. Szwagrzyk, S\u0119dziowie w procesie krakowskim, \u201eZHW\u201d, nr 18: 2002, s. 212 przyp. 3; Informacje K. Szwagrzyka; Zbiory A. Zag\u00f3rskiego.
\n66.<\/span> AP Kr, WSR w Krakowie, Sr 94\/49, Akta sprawy karnej p-ko T. Puchale i in.
\n67.<\/span> IPN Kr 056\/3, t. 10, Meldunki specjalne Wydzia\u0142u III WUBP w Krakowie, k. 178\u2013179, Meldunek specjalny, Krak\u00f3w, 4 XI 1946; Szerzej zob.: W. Frazik, F. Musia\u0142, op. cit., s. 167\u2013168; Nie by\u0142a to jedyna pr\u00f3ba aresztowania, m.in. w lipcu 1950 r. Kowal relacjonowa\u0142 agentowi \u201eSto\u201d: jak krakowskie U.B. je\u017adzi\u0142o do Ple\u015bnej by go aresztowa\u0107 i pomyli\u0142o si\u0119 z domem nad potokiem i zabra\u0142o ca\u0142kiem kogo innego i gdy na posterunku M.O. wypytywano o Kowala ten powiedzia\u0142, \u017ce Kowal mieszka w s\u0105siednim domu, udali si\u0119 wi\u0119c tam i zabrali kowala ale z zawodu. IPN Kr 07\/574, Akt kontrolno-\u015bledcze p-ko J. Zabrzeskiemu, t. 4, k. 108, Agencyjne doniesienie dot. Kowala W\u0142adys\u0142awa, \u017ar\u00f3d\u0142o: \u201eSto\u201d, Krak\u00f3w, 5 VII 1950.
\n68.<\/span> IPN Kr 009\/6825, t. 1\u20132, Teczki personalna i pracy agenta \u201eSto\u201d; Szerzej zob.: W. Frazik, F. Musia\u0142, op. cit., s. 183\u2013184.
\n69.<\/span> W\u0142adys\u0142aw Sieracki, ur. 19 IX 1919 r. w m. Bestwinka, pow. bielski, s. Franciszka i Marianny (z d. Kraus). Od lutego 1943 r. by\u0142 pod ps. \u201eBubu\u015b\u201d cz\u0142onkiem grupy sabota\u017cowo-dywersyjnej GL dowodzonej przez W\u0142adys\u0142awa Zawadzkiego. Do \u201eludowego\u201d WP zg\u0142osi\u0142 si\u0119 ochotniczo 20 IV 1945 r. i zosta\u0142 skierowany do 21. zapasowego pp, a nast\u0119pnie odby\u0142 przeszkolenie w II Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. P\u00f3\u017aniej przeniesiony do 42. pal w Krakowie (od 16 XII 1945) i Okr\u0119gowej Sk\u0142adnicy Artyleryjskiej w Krakowie (od 5 II 1946). 28 VI 1946 r. przeniesiony na stanowisko sekretarza s\u0105dowego w WSR w Krakowie. Jednak ju\u017c 7 XII 1946 r. rozkazem szefa DSS mianowano go aplikantem w WSR w Krakowie. Do 13 XII 1951 r. by\u0142 kolejno: aplikantem s\u0105dowym (do 17 II 1947), asesorem (do 22 I 1949), s\u0119dzi\u0105 (do1 VII 1951) i zast\u0119pc\u0105 szefa s\u0105du. Nast\u0119pnie przeniesiony do WSR w Rzeszowie, gdzie zosta\u0142 szefem s\u0105du (13 XI 1951 \u2013 8 XII 1952), a p\u00f3\u017aniej do NSW, gdzie kolejno pe\u0142ni\u0142 funkcje s\u0119dziego Wydzia\u0142u II (od 8 XII 1952), s\u0119dziego Wydzia\u0142u Rewizyjnego (od 29 VII 1955), szefa Wydzia\u0142u Rewizyjnego (od 30 IV 1958) i szefa Biura Prezesa NSW (od 28 X 1961). Po likwidacji NSW i utworzeniu Izby Wojskowej S\u0105du Najwy\u017cszego, kolejno na stanowiskach: przewodnicz\u0105cego Wydzia\u0142u II (od 27 VIII 1962), szefa Biura Nadzoru Pozainstancyjnego przy Prezesie IW SN (od 23 V 1967), s\u0119dziego Wydzia\u0142u IV (od 29 III 1972), s\u0119dziego Wydzia\u0142u II (od 21 VI 1972), przewodnicz\u0105cego Wydzia\u0142u IV (od 24 V 1977). Zdemobilizowany 6 VII 1983 r. W l. 1947\u20131951 studiowa\u0142 prawo na UJ, w 1952 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra praw, a w 1968 r. tytu\u0142 doktora nauk prawnych na UJ. Zmar\u0142 w 1995 r. AWL, WSR w Krakowie, Rozkazy wewn\u0119trzne 1946; Ibidem, Rozkazy wewn\u0119trzne 1947; Ibidem, Rozkazy wewn\u0119trzne 1951; Ibidem, Sprawy r\u00f3\u017cne s\u0105du 1947; CAW 1783\/90\/3294, TAP W. Sierackiego; J. Poksi\u0144ski, \u201eMy, s\u0119dziowie, nie od Boga\u2026\u201d. Z dziej\u00f3w s\u0105downictwa wojskowego PRL 1944\u20131956. Materia\u0142y i dokumenty, Warszawa 1996, s. 188 przyp. 226; Idem, Victis Honos\u2026, s. 289; K. Szwagrzyk, op. cit., s. 212 przyp. 1; Zbiory A. Zag\u00f3rskiego.<\/span><\/div>\n<\/div>\n
<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"