{"id":440,"date":"2011-02-22T07:38:52","date_gmt":"2011-02-22T06:38:52","guid":{"rendered":"http:\/\/www.podziemiezbrojne.pl\/2011\/02\/22\/z-zeszytow-historycznych-win-u-2-czesc-2-2\/"},"modified":"2011-02-22T07:38:52","modified_gmt":"2011-02-22T06:38:52","slug":"z-zeszytow-historycznych-win-u-2-czesc-2-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wcagowy.pl\/?p=440","title":{"rendered":"Z Zeszyt\u00f3w Historycznych WiN-u… (2) – cz\u0119\u015b\u0107 2\/2"},"content":{"rendered":"
W tym te\u017c czasie „ogniowcy” dokonali brawurowego rozbicia wi\u0119zienia \u015aw. Micha\u0142a w Krakowie, uwalniaj\u0105c z niego 64 osoby. Akcj\u0119 przeprowadzi\u0142a 18 VIII 1946 r. grupa krakowska zgrupowania (6. kompania) pod dow\u00f3dztwem Jana Janusza „Siekiery”.
\"\"
Jan Janusz ps. "Siekiera", dow\u00f3dca dzia\u0142aj\u0105cej w Krakowie i na ziemi miechowskiej 6 kompanii zgrupowania "Ognia" (fotografia wi\u0119zienna).<\/span>(IPN)<\/font><\/p>\n

Dosz\u0142o do niej w bia\u0142y dzie\u0144, we wsp\u00f3\u0142dzia\u0142aniu z dwoma stra\u017cnikami, kt\u00f3rzy dostarczyli wi\u0119\u017aniom bro\u0144. Z zewn\u0105trz akcj\u0105 dowodzi\u0142 „Siekiera”, natomiast wewn\u0105trz organizowa\u0142 wszystko akowiec z okolic Tarnowa – Boles\u0142aw Pronobis „Ikar”. Przy pomocy dostarczonej broni wi\u0119\u017aniowie rozbroili pilnuj\u0105cych ich stra\u017cnik\u00f3w i bez jednego wystrza\u0142u zaj\u0119li niemal ca\u0142e, znajduj\u0105ce si\u0119 w centrum miasta wi\u0119zienie. Po otwarciu bramy wi\u0119kszo\u015b\u0107 uwolnionych rozbieg\u0142a si\u0119 po mie\u015bcie natomiast oko\u0142o 30 os\u00f3b pod dow\u00f3dztwem „Ikara” podstawion\u0105 przez „ogniowc\u00f3w” ci\u0119\u017car\u00f3wk\u0105 odjecha\u0142o w kierunku Miechowa, mijaj\u0105c po drodze gmach WUBP przy Placu Inwalid\u00f3w19<\/sup><\/font>. <\/p>\n

11 IX 1946 r. trafili oni w Gorce. Kiedy\u015b przysz\u0142a do „Ognia” grupa uciekinier\u00f3w z wi\u0119zienia. Oko\u0142o trzydziestu. Strasznie nie mogli si\u0119 dogada\u0107. Kilku przyst\u0105pi\u0142o do oddzia\u0142u, inni nie mogli si\u0119 zdecydowa\u0107<\/span> – opowiada\u0142a Maria Kr\u00f3lczyk20<\/sup><\/font>. By\u0142o ich dok\u0142adnie 24 – na czele z\u00a0Pronobisem, kt\u00f3ry chcia\u0142 utrzyma\u0107 dow\u00f3dztwo nad swoj\u0105 grup\u0105, tylko formalnie podporz\u0105dkowuj\u0105c si\u0119 „Ogniowi”. Kura\u015b mia\u0142 w stosunku do nich inne plany – nie chcia\u0142 si\u0119 zgodzi\u0107 na powstanie nowego oddzia\u0142u, z\u0142o\u017conego jedynie z uwolnionych wi\u0119\u017ani\u00f3w i zamierza\u0142 ich rozes\u0142a\u0107 do poszczeg\u00f3lnych kompanii. „Ikar” w takich okoliczno\u015bciach poprosi\u0142 o mo\u017cliwo\u015b\u0107 opuszczenia zgrupowania. „Ogie\u0144” uszanowa\u0142 jego decyzj\u0119 i w celu zapewnieniu mu bezpiecznego powrotu wyposa\u017cy\u0142 go w sum\u0119 10\u00a0000 z\u014221<\/sup><\/font>.<\/p>\n

Na Magurkach J\u00f3zef Kura\u015b spotka\u0142 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c z wys\u0142anym specjalnie w tym celu \u0142\u0105cznikiem II Korpusu Polskiego – Andrzejem Gocem „Szponem”. By\u0142 on postaci\u0105 szczeg\u00f3ln\u0105, poniewa\u017c podczas okupacji s\u0142u\u017cy\u0142 w szeregach oddzia\u0142u partyzanckiego AK kpt. „Lamparta”, p\u00f3\u017aniej za\u015b po przedostaniu si\u0119 na Zach\u00f3d i przeszkoleniu w o\u015brodku II Korpusu we w\u0142oskiej miejscowo\u015bci Barletta ponownie trafi\u0142 na Ziemi\u0119 Nowotarsk\u0105, kt\u00f3r\u0105 zna\u0142 bardzo dobrze. W sierpniu i wrze\u015bniu 1946 r. trzykrotnie rozmawia\u0142 z „Ogniem”, przekazuj\u0105c mu przesy\u0142ki kurierskie22<\/sup><\/font>.<\/p>\n

Wa\u017cnym aspektem dzia\u0142alno\u015bci oddzia\u0142u by\u0142y wyroki \u015bmierci wydawane przez „Ognia” na wsp\u00f3\u0142pracownikach i funkcjonariuszach UB. Podczas pobytu Pod Magurk\u0105 wykonano ich kilka. W swoim podr\u0119cznym notatniku Kura\u015b zapisa\u0142 pod dat\u0105 12 VIII 1946 r. wyrok na Alojzym Piotrowskim z UB Katowice, wykonany w Ochotnicy. Pod dat\u0105 28\u00a0sierpnia jest te\u017c zapis o zastrzeleniu Jana Wa\u015bniowskiego, konfidenta UB z\u00a0Katowic, oraz Aleksandry Borkenhage. Oboje przed \u015bmierci\u0105 odm\u00f3wili zezna\u014423<\/sup><\/font>. R\u00f3wnie\u017c dla zdrajc\u00f3w, kt\u00f3rzy zdezerterowali z oddzia\u0142u i podj\u0119li wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z UB, lito\u015bci nie by\u0142o. Los jednego z\u00a0 nich, NN ps. „Murzyn”, dope\u0142ni\u0142 si\u0119 na oczach Marii Kr\u00f3lczyk, mieszkanki Ochotnicy. Jak wspomina\u0142a, podkre\u015blaj\u0105c przy tym, \u017ce jej zdaniem "Ogie\u0144" by\u0142 stanowczy, ale nie okrutny<\/span>, uj\u0119ty przez partyzant\u00f3w zdrajca poddany zosta\u0142 twardemu\u00a0 przes\u0142uchaniu, po kt\u00f3rym zaprowadzono go do lasu i tam zlikwidowano<\/span>24<\/sup><\/font>.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n
Wyrok \u015bmierci pozostawiony przy zw\u0142okach NN "Murzyna", zwerbowanego i skierowanego do oddzia\u0142u "Ognia" przez krakowskie UB.\u00a0 Na dole dopisek nowotarskich UB-owc\u00f3w "To na pewno by\u0142 agent, ale kto to?". Krakowska bezpieka uzna\u0142a to za kolejn\u0105 pora\u017ck\u0119 w walce z J\u00f3zefem Kurasiem.<\/font><\/div>\n

<\/div>\n

25 IX 1946 r. jedna z kompanii zgrupowania „Ognia” pod dow\u00f3dztwem Kazimierza Paulo „Ska\u0142y” zaatakowa\u0142a plac\u00f3wk\u0119 MO w Tymbarku. Atak nie powi\u00f3d\u0142 si\u0119, a wezwani na pomoc przez broni\u0105cych si\u0119 milicjant\u00f3w \u017co\u0142nierze KBW, jeszcze tego samego dnia wytropili grup\u0119 „ogniowc\u00f3w” i podczas walki wzi\u0119li do niewoli dw\u00f3ch partyzant\u00f3w – Antoniego Szczerka „Stefana” oraz Franciszka \u015amieszka „G\u0142aza”. Ten ostatni najprawdopodobniej zgodzi\u0142 si\u0119 wskaza\u0107 miejsce stacjonowania „Ognia” nad Ochotnic\u010525<\/sup><\/font>. 29 IX 1946 r. na kilku ci\u0119\u017car\u00f3wkach przyjecha\u0142o do wsi wojsko i od strony Forend\u00f3wek wys\u0142a\u0142o patrole w kierunku Magurek. Warto przytoczy\u0107 tu fragment meldunku specjalnego Szefa WUBP Krak\u00f3w, kpt. Jana Olkowskiego do MBP w\u00a0Warszawie z 12 X 1946 r. relacjonuj\u0105cy ca\u0142\u0105 akcj\u0119:<\/p>\n

Dnia 29. IX. 1946 r. WBW stacjonuj\u0105ce w Nowym Targu przeprowadzi\u0142o akcj\u0119 w okolicy miejscowo\u015bci Ochotnica G\u00f3rna pow. Nowy Targ przeciwko bandzie „Ognia“. Pierwsza grupa \u017co\u0142nierzy sk\u0142adaj\u0105ca si\u0119 z 15-tu ludzi natkn\u0119\u0142a si\u0119 na grup\u0119 bandyt\u00f3w pod szczytem g\u00f3ry Ochotnickiej [Magurek] gdzie po kr\u00f3tkiej walce zosta\u0142o zabitych przez band\u0119 2 \u017co\u0142nierzy z Batalionu Operacyjnego WBW Krak\u00f3w, a to 1.\u00a0Rozalski Marian ur. 18. IV. 1925 r. 2. Kubiaczyk Tadeusz ur. 23. X. 1922 r. Bandyci ofiar nie ponie\u015bli \u017cadnych ani te\u017c nie zdo\u0142ano schwyta\u0107 \u017cadnego poniewa\u017c teren by\u0142 g\u00f3rzysty i\u00a0zaro\u015bni\u0119ty g\u0119stym lasem. Po\u015bcig za band\u0105 nie uda\u0142 pozytywnego rezultatu26<\/sup>.<\/font><\/div>\n

<\/p>\n

\"\"<\/div>\n

Fragment meldunku o uj\u0119ciu dw\u00f3ch \u017co\u0142nierzy "Ognia" – Antoniego Szczerka "Stefana" oraz Franciszka \u015amieszka "G\u0142aza".<\/span>(IPN)
<\/font>
W\u00a0rzeczywisto\u015bci walka wygl\u0105da\u0142a nieco inaczej. \u017bo\u0142nierze KBW nie wiedzieli najprawdopodobniej gdzie dok\u0142adnie szuka\u0107 obozu „Ognia” i pocz\u0105tkowo trafili do osiedla Za\u00a0Holin\u0105, gdzie rozlokowali ca\u0142\u0105 grup\u0119 wraz z radiostacj\u0105. Nie zdawali sobie sprawy z\u00a0blisko\u015bci sztabu zgrupowania. Oczywi\u015bcie o przybyciu wojska do wsi bardzo szybko partyzant\u00f3w poinformowano – zrobi\u0142 to jeden z braci Doli\u0144skich. Meldowa\u0142y te\u017c o tym patrole rozlokowane od Magurek po polan\u0119 Szlagow\u0105. Na jeden z tych patroli natkn\u0119li si\u0119 \u017co\u0142nierze KBW i\u00a0w\u00a0trakcie wymiany ognia dw\u00f3ch z nich zosta\u0142o zabitych. Do strzelaniny dosz\u0142o w\u00a0bezpo\u015brednim s\u0105siedztwie osiedla Za Holin\u0105, co spowodowa\u0142o panik\u0119 w szeregach wojska, kt\u00f3re szybko wycofa\u0142o si\u0119 do centrum Ochotnicy. Na wie\u015b\u0107 o akcji Kura\u015b zarz\u0105dzi\u0142 ewakuacj\u0119 obozu – partyzanci zabrali ze sob\u0105 bro\u0144 oraz najpotrzebniejsze rzeczy i udali si\u0119 w\u00a0g\u00f3ry. W\u00f3jciakom kazano ukry\u0107 to, czego „ogniowcy” nie zd\u0105\u017cy
\nli zabra\u0107. Zosta\u0142a mi\u0119dzy innymi maszyna drukarska<\/span> [maszyna do pisania] i czapka „Ognia”. Ojciec zakopa\u0142 je na skraju lasu – pod wykrotem. Gdy ju\u017c wszystko by\u0142o uprz\u0105tni\u0119te zauwa\u017cyli\u015bmy le\u017c\u0105c\u0105 w k\u0105cie pokoju „Ognia” ta\u015bm\u0119 amunicyjn\u0105<\/span> – wspomina\u0142a Maria Kr\u00f3lczyk. Ma\u0142o prawdopodobne s\u0105 te\u017c podawane przez Szefa WUBP w Krakowie informacje o rzekomym po\u015bcigu za partyzantami. Dementuj\u0105 je mieszka\u0144cy Ochotnicy, a wa\u017cnym \u015bwiadectwem jest fakt, \u017ce tego dnia wojsko nie trafi\u0142o Pod Magurk\u0119, nikt te\u017c nie zosta\u0142 aresztowany27<\/sup><\/font>.<\/p>\n

Grupa sztabowa z „Ogniem” na czele uda\u0142a si\u0119 do wsi Lubomierz – Rzeki, ale po kilku dniach powr\u00f3ci\u0142a w rejon Ochotnicy, najprawdopodobniej korzystaj\u0105c ze swojego le\u015bnego obozu pod Kiczor\u010528<\/sup><\/font>. Patrole partyzanckie nadal pojawia\u0142y si\u0119 we wsi. Maria Szlaga tak wspomina wydarzenie z pierwszych dni pa\u017adziernika: <\/p>\n

Pas\u0142am razem z siostr\u0105 Staszk\u0105 krowy w Certezie [polana w pobli\u017cu osiedla Za Holin\u0105] i przyszli do nas Wojtek i Franek Doli\u0144scy, przyprowadzaj\u0105c ze sob\u0105 dw\u00f3ch partyzant\u00f3w. Przynie\u015bli litr w\u00f3dki, zacz\u0119li \u015bpiewa\u0107. P\u00f3\u017aniej przy\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 do nas jeszcze Ka\u015bka Lupula. […] W sobot\u0119 by\u0142a u nas w Jamnym zabawa, na kt\u00f3rej byli te\u017c ch\u0142opcy z Za Holiny. Wtedy ostatni raz widzia\u0142am Wojtka i Franka, bo w poniedzia\u0142ek ju\u017c przysz\u0142o do nich wojsko29<\/sup>.<\/font><\/p>\n

<\/font><\/div>\n

7 X 1946 r. w osiedlu Za Holin\u0105 znowu zjawi\u0142o si\u0119 KBW. Obstawi\u0142o ca\u0142y przysi\u00f3\u0142ek – ze wsi przyprowadzi\u0142o dw\u00f3ch braci Doli\u0144skich, a trzeciego aresztowa\u0142o na miejscu. Zatrzymano te\u017c s\u0105siada Doli\u0144skich, Franciszka Cebul\u0119. Rozpocz\u0119\u0142o si\u0119 brutalne \u015bledztwo – ka\u017cdego z aresztowanych przes\u0142uchiwano oddzielnie. Najm\u0142odszy – Jakub Doli\u0144ski by\u0142 przes\u0142uchiwany w mieszkaniu, a jego bracia – jeden w stajni Doli\u0144skich, a drugi w stajni Cebul\u00f3w. Franciszka Cebul\u0119 przes\u0142uchiwano najprawdopodobniej w jego w\u0142asnym domu. Jednocze\u015bnie na teren przysi\u00f3\u0142ka nikogo nie wpuszczano, za\u015b mieszka\u0144cy zamkni\u0119ci byli w jednej izbie.<\/p>\n


Kuba opowiada\u0142, \u017ce\u00a0ich strasznie bili. Jego braciom wk\u0142adali ziemniaki do ust, \u017ceby nie krzyczeli. Ci\u0105gle pytali, gdzie jest banda. Wojtek i Franek nie chcieli m\u00f3wi\u0107, wi\u0119c zam\u0119czyli ich na \u015bmier\u0107, a zw\u0142oki wyrzucili przed cha\u0142up\u0119. Obaj mieli po\u0142amane r\u0119ce i nogi. M\u00f3wili Kubie, \u017ce sko\u0144czy jak oni30<\/span><\/sup><\/font>.<\/font><\/div>\n

Franciszek Cebula i Jakub Doli\u0144ski zgodzili si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0107 zeznania, a ten ostatni mia\u0142 zaprowadzi\u0107 ekspedycj\u0119 KBW do obozu „Ognia” w g\u00f3rach. Wyprawa wyruszy\u0142a nast\u0119pnego dnia. Oko\u0142o 100-osobowa grupa \u017co\u0142nierzy prowadzi\u0142a skutego Doli\u0144skiego w kierunku Kiczory. Tu\u017c przed celem wyprawy, na Jaworzynie Kamienickiej, ten krzykn\u0105\u0142: „Tu jest banda!” i uciek\u0142 do lasu. Mia\u0142 poluzowane kajdanki, dzi\u0119ki czemu m\u00f3g\u0142 uwolni\u0107 jedn\u0105 r\u0119k\u0119 i\u00a0pr\u00f3bowa\u0107 ucieczki przez g\u0119stwin\u0119. Zdezorientowani ubecy nie zdo\u0142ali go zatrzyma\u0107. W swoim notatniku „Ogie\u0144” zapisa\u0142 pod dat\u0105 7 X 1946 r.: Aresztowanie Doli\u0144skich, Kuba, Franek, Wojtek, UB zamordowa\u0142o Wojtka i Franka, Kuba uciek\u0142 na Jaworzynie<\/span>31<\/sup><\/font>. Po swojej ucieczce Doli\u0144ski trafi\u0142 na osiedle Ska\u0142ka, do zabudowa\u0144 J\u00f3zefa Szlagi, gdzie go rozkuto. P\u00f3\u017aniej ukrywa\u0142 si\u0119 w szopach i kolibach, a\u017c do amnestii w lutym 1947 r32<\/sup><\/font>.
Znamienne jest to, \u017ce w raportach KBW pokazano morderstwo w zupe\u0142nie innym \u015bwietle, sugeruj\u0105c w meldunku zwiadowczym, \u017ce Franciszek i Wojciech Doli\u0144scy byli \u017co\u0142nierzami „Ognia” i\u00a0zgin\u0119li w walce z ekspedycj\u0105. Nadano im tak\u017ce, podobnie jak aresztowanym Jakubowi Doli\u0144skiemu i Franciszkowi Cebuli, pseudonimy, kt\u00f3rych najprawdopodobniej w rzeczywisto\u015bci nigdy nie posiadali, b\u0119d\u0105c tylko wsp\u00f3\u0142pracownikami zgrupowania33<\/sup><\/font>.<\/p>\n

\"\"<\/div>\n

Fragment sprawozdania UB z informacj\u0105 o operacji, podczas kt\u00f3rej zabito jakoby dw\u00f3ch \u017co\u0142nierzy "Ognia" a dw\u00f3ch zatrzymano.<\/span> (IPN)<\/font><\/p>\n

19 XI 1946 r. do Ochotnicy G\u00f3rnej zosta\u0142 wys\u0142any patrol egzekucyjny z 1. kompanii Jana Batkiewicza „\u015amig\u0142ego”, w celu znalezienia wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w UB odpowiedzialnych za \u015bmier\u0107 braci Doli\u0144skich. Wed\u0142ug partyzanckich ustale\u0144 mieli by\u0107 nimi s\u0105siad zabitych z osiedla Za Holin\u0105 Franciszek Szlembarski (o przezwisku „Gwint”) oraz Franciszek Rungier, u kt\u00f3rego pracowali Doli\u0144scy. Obu tego samego dnia zastrzelono34<\/sup><\/font>. Nie odnaleziono dotychczas w materia\u0142ach UB \u017cadnych notatek \u015bwiadcz\u0105cych o ich wsp\u00f3\u0142pracy z bezpiek\u0105. Wyrok \u015bmierci, podobnie jak i inne wyroki wydawane w tym okresie przez podziemie, zapad\u0142 na podstawie dora\u017anie zebranych przez „ogniowc\u00f3w” informacji i wywiadu w\u015br\u00f3d mieszka\u0144c\u00f3w Ochotnicy. Franciszek Szlembarski wskazany zosta\u0142 z uwagi na to, \u017ce mia\u0142 reputacj\u0119 z\u0142odzieja i praktycznie jako jeden z niewielu m\u00f3g\u0142 wiedzie\u0107, gdzie Doli\u0144scy trzymaj\u0105 schowan\u0105 bro\u0144 i amunicj\u0119, kt\u00f3r\u0105 znalaz\u0142o w trakcie rewizji UB. Franciszek Rungier by\u0142 za\u015b postaci\u0105 o bardziej z\u0142o\u017conej biografii. W czasie wojny by\u0142 pracownikiem gminnym w Ochotnicy G\u00f3rnej, czym niezbyt dobrze zapisa\u0142 si\u0119 w pami\u0119ci wielu mieszka\u0144c\u00f3w. Nie \u017cy\u0142 skromnie, bra\u0142 podobno \u0142ap\u00f3wki za skre\u015blenie z listy wywozowej na roboty przymusowe35<\/sup><\/font>. Z\u00a0drugiej jednak strony w 1943 r. jego dom sta\u0142 si\u0119 skrzynk\u0105 kontaktow\u0105 dla tworz\u0105cego si\u0119 w\u00f3wczas w Gorcach oddzia\u0142u partyzanckiego „Lamparta”. Rungier otrzyma\u0142 wtedy od AK pseudonim „\u0141oso\u015b”36<\/sup><\/font>. Maria\u017c z podziemiem zako\u0144czy\u0142 si\u0119 wraz z ko\u0144cem okupacji hitlerowskiej. Jak to okre\u015bli\u0142 jeden z by\u0142ych partyzant\u00f3w z tego terenu: Rungier zawsze p\u0142ywa\u0142 – jak Niemcy si\u0119 ko\u0144czyli to przysta\u0142 do AK, jak przyszli komuni\u015bci to zacz\u0105\u0142 trzyma\u0107 z nimi<\/span>37<\/sup><\/font>. W podobnym tonie sformu\u0142owana jest wypowied\u017a samego „Lamparta”, kt\u00f3ry w\u00a0meldunku z czerwca 1945 r. do dow\u00f3dcy rozformowanego ju\u017c w\u00f3wczas 1. psp AK pisze, \u017ce\u00a0Rungier odpowiada, \u017ce jak si\u0119 kto\u015b z naszych ludzi poka\u017ce w Ochotnicy to ka\u017ce aresztowa\u0107, dowiaduje si\u0119 o meliny z broni\u0105, a mnie jak by mnie dosta\u0142 to ma pasy drze\u0107<\/span>38<\/sup><\/font>. Jedna z teorii g\u0142osi, \u017ce pracuj\u0105cy u Rungiera w lesie Wojciech i Franciszek Doli\u0144scy, od\u00a0momentu pojawienia si\u0119 Pod Mag\u00f3rk\u0105 partyzant\u00f3w „Ognia” przestali przychodzi\u0107 „do roboty”, a on z tego powodu doni\u00f3s\u0142 na nich do UB. Sam jednak Jakub Doli\u0144ski do ko\u0144ca \u017cycia nie by\u0142 w pe\u0142ni przekonany, \u017ce to w\u0142a\u015bnie ci dwaj poinformowali w\u0142adz\u0119 o ich kontaktach z partyzantami39<\/sup><\/font>. Wiadomo na przyk\u0142ad, \u017ce w lutym 1945 r. w notatkach PUBP w Nowym Targu na temat Ochotnicy pojawia si\u0119 wzmianka, \u017ce Franciszek Doli\u0144ski przechowuje u siebie bro\u0144. \u015awiadczy to o tym, \u017ce ju\u017c wtedy na terenie wsi dzia\u0142ali niezidentyfikowani dotychczas informatorzy UB40<\/sup><\/font>.
\"\"
Ob\u00f3z "ogniowc\u00f3w" nad Prze\u0142\u0119cz\u0105 Borek. Lato 1946 r.<\/span> (IPN)<\/font><\/p>\n

Jakub Doli\u0144ski ujawni\u0142 si\u0119 po amnestii w 1947 r., nast\u0119pnie za\u015b wyjecha\u0142 na Ziemie Zachodnie. Po aresztowaniu w\u00a01947 r. Leona Chlebka okaza\u0142o si\u0119, \u017ce bro\u0144, kt\u00f3r\u0105 u niego znaleziono pochodzi\u0142a w\u0142a\u015bnie od Doli\u0144skiego. UB nie zdo\u0142a\u0142 jednak zlokalizowa\u0107 w\u00f3wczas jego miejsca zamieszkania, dzi\u0119ki czemu unikn\u0105\u0142 aresztowania. P\u00f3\u017aniej powr\u00f3ci\u0142 z zachodu i a\u017c do \u015bmierci w 2000 r. mieszka\u0142 Za Holin\u0105 w Ochotnicy G\u00f3rnej.
Leon Chlebek, kt\u00f3remu w pa\u017adzierniku 1947 r. odebrano dwa pistolety zosta\u0142 skazany wyrokiem WSR w Krakowie na 7 lat wi\u0119zienia. Na wolno\u015b\u0107 wyszed\u0142 w roku 195341<\/sup><\/font>. Dzia\u0142aj\u0105cy razem z nim informator zgrupowania Jan Jar\u00f3g by\u0142 poszukiwany przez UB i ukrywa\u0142 si\u0119 na Dolnym \u015al\u0105sku.
Franciszek Cebula zosta\u0142 po aresztowaniu skazany na do\u017cywotnie wi\u0119zienie. Jego brat J\u00f3zef Cebula, z jednej strony utrzymuj\u0105cy kontakty z oddzia\u0142em partyzanckim „Wiarusy”, z drugiej maj\u0105cy nie najlepsz\u0105 opini\u0119 po\u015br\u00f3d mieszka\u0144c\u00f3w Ochotnicy, zosta\u0142 w listopadzie 1947 r. pochwycony przez \u017co\u0142nierzy plac\u00f3wki KBW w Ochotnicy G\u00f3rnej. Po kilku dniach znaleziono go powieszonego na drzwiach aresztu42<\/sup><\/font>.
Gajowy Franciszek Szlaga „Mientka” ujawni\u0142 si\u0119 wraz ze swoj\u0105 \u017con\u0105 w marcu 1947 r. W p\u00f3\u017aniejszych latach udziela\u0142 pomocy oddzia\u0142owi partyzanckiemu „Wiarusy”, za co trafi\u0142 do wi\u0119zienia43<\/sup><\/font>. <\/p>\n

Pod koniec listopada 1948 r. do domu Jana W\u00f3jciaka przysz\u0142o kilku funkcjonariuszy UB. Kazali pokaza\u0107 gdzie jest zakopana maszyna do pisania i rogatywka „Ognia”. Po odkopaniu tych rzeczy zabrali go ze sob\u0105 do Nowego Targu. Po kilku dniach zosta\u0142 jednak wypuszczony, gdy\u017c UB zamierza\u0142o wykorzysta\u0107 go jako agenta44<\/sup><\/font>. W znanych autorowi dokumentach nie figuruje on jednak jako wsp\u00f3\u0142pracownik UB, nie wiadomo wi\u0119c czy pr\u00f3ba werbunku zako\u0144czy\u0142a si\u0119 sukcesem. Ostatni bezpo\u015bredni \u015bwiadek pobytu „Ognia” Pod Magurk\u0105, c\u00f3rka Jana W\u00f3jciaka – Maria Kr\u00f3lczyk zmar\u0142a w 2003 r.<\/p>\n

Z Zeszyt\u00f3w Historycznych WiN-u… (2) – cz\u0119\u015b\u0107 1\/2><\/span><\/a>
Strona g\u0142\u00f3wna><\/span><\/a><\/font><\/p>\n

19.<\/span> Ibidem<\/span>, s. 419–421.
20.<\/span> Relacja Marii Kr\u00f3lczyk z lipca 2002 r.
21.<\/span> M. Korku\u0107, op. cit., s. 419–421, 586; S. Wa\u0142ach, op. cit., s. 464.
22.<\/span> IPN Kr 07\/304, Akta kontrolno-\u015bledcze sprawy przeciwko Andrzejowi Gocowi, k. 15; B. Dere\u0144, J\u00f3zef Kura\u015b „Ogie\u0144” – partyzant Podhala<\/span>, Warszawa 2000, s. 209–210; M. Korku\u0107, op. cit., s. 523. W\u00a0swojej ksi\u0105\u017cce Boles\u0142aw Dere\u0144 b\u0142\u0119dnie podaje Ska\u0142k\u0119 nad Ochotnic\u0105 jako miejsce spotkania „Szpona” z „Ogniem”.
23.<\/span> S. Wa\u0142ach, op. cit., s. 461, 463. W materia\u0142ach UB pojawia si\u0119 informacja o tym, \u017ce wraz z Alojzym Piotrowskim zabity zosta\u0142 r\u00f3wnie\u017c Marian Bielski, b\u0119d\u0105cy tak jak ten pierwszy funkcjonariuszem UBP w Katowicach (IPN Kr 074\/12, Materia\u0142y pomocnicze do historii bandy „Ognia”, t. 2, k. 301). Natomiast Jan Wa\u015bniowski (Wi\u015bniewski?) mia\u0142 by\u0107 zastrzelony ju\u017c 24 sierpnia, razem z osobnikiem o nazwisku Purak (Ibidem, k. 308). Wraz z Aleksandr\u0105 Borkenhage (Chage-Borken?) zabity mia\u0142 by\u0107 28 sierpnia tak\u017ce Czes\u0142aw Przybo\u015b (Ibidem, k. 334).
24.<\/span> Relacja Marii Kr\u00f3lczyk z lipca 2002 r.
25.<\/span> M. Korku\u0107, op. cit., s. 547–548.
26.<\/span> IPN Kr 06\/1, Sprawa obiektowa przeciwko bandzie „Ognia”, t. 1, Meldunek specjalny z dnia 12 X 1946 r. W przytaczanym przez M. Korkucia „Meldunku zwiadowczym pi\u0119ciodniowym Dow\u00f3dztwa WBW woj. krakowskiego za okres od 25 IX do 30 IX 1946 r.” pojawia si\u0119 nazwisko R\u00f3\u017calski, a nie Rozalski (M. Korku\u0107, op. cit., s. 527).
27.<\/span> Relacja Leona Chlebka z 9 VIII 2005 r.; Relacja Marii Kr\u00f3lczyk z lipca 2002 r.
28.<\/span> S. Wa\u0142ach, op. cit., s. 464.
29.<\/span> Relacja Marii Szlaga z wrze\u015bnia 2003 r.
30.<\/span> Ibidem.<\/span>
31.<\/span> S. Wa\u0142ach, op. cit., s. 464.
32.<\/span> Relacja Leona Chlebka z 9 VIII 2005 r.; Relacja Anieli K\u0142ak z sierpnia 2003 r.; Relacja Marii Kr\u00f3lczyk z lipca 2002 r. Wed\u0142ug przekazanych autorowi relacji nie\u017cyj\u0105cego ju\u017c \u017co\u0142nierza KBW (Relacja I – zbiory w\u0142asne autora), grup\u0105, kt\u00f3ra trafi\u0142a Za Holin\u0119, mia\u0142 dowodzi\u0107 oficer o nazwisku Olejniczak. To w\u0142a\u015bnie on wykazywa\u0142 si\u0119 w trakcie \u015bledztwa szczeg\u00f3lnym okrucie\u0144stwem (bicie drewnianym dr\u0105giem i zamoczonym w wodzie workiem z m\u0105k\u0105), a nast\u0119pnie po zabiciu braci Doli\u0144skich odda\u0142 do ich zw\u0142ok kilka strza\u0142\u00f3w z pistoletu, aby mo\u017cna by\u0142o napisa\u0107 w raporcie, \u017ce zostali zastrzeleni w czasie ucieczki. Z tego samego \u017ar\u00f3d\u0142a pochodzi przekaz o ucieczce Jakuba Doli\u0144skiego, kt\u00f3remu to kajdanki poluzowa\u0107 mia\u0142a id\u0105ca z wojskiem kobieta, najprawdopodobniej sanitariuszka.
33.<\/span> M. Korku\u0107, op. cit., s. 527–528. W swoim opracowaniu M. Korku\u0107 podaje za „Meldunkiem zwiadowczym nr 00392” Sztabu Dow\u00f3dztwa WBW woj. krakowskiego, \u017ce Franciszek Doli\u0144ski mia\u0142 pseudonim „\u015amia\u0142y”, jego brat Wojciech „Smrek”, Jakub Doli\u0144ski „Kat”, a Franciszek Cebula „Kacper”. Pseudonimy te nie znalaz\u0142y dotychczas potwierdzenia w dost\u0119pnych autorowi relacjach, ani w przytaczanym przez S. Wa\u0142acha notatniku „Ognia”.
34.<\/span> Relacja Leona Chlebka z 9 VIII 2005 r.; Relacja Marii Kr\u00f3lczyk z lipca 2002 r.; S. Wa\u0142ach, op. cit., s. 473-474.
35.<\/span> Relacja Marii Szlaga z wrze\u015bnia 2003 r.
36.<\/span> W. Budarkiewicz, op. cit., s. 50, 168.
37.<\/span> Relacja W\u0142adys\u0142awa Chrobaka „Wr\u00f3bla” z lipca 2002 r.
38.<\/span> Muzeum Historyczne Miasta Krakowa, Zesp\u00f3\u0142 IV batalionu 1. psp AK, k. 428–429, Meldunek „Lamparta” do „Borowego”.
39.<\/span> Relacja Stanis\u0142awa Doli\u0144skiego z 9 VIII 2005 r.
40.<\/span> IPN Kr 06\/2, Sprawa obiektowa przeciwko bandzie „Wiarusy”, t. 8, k. 80.
41.<\/span> IPN Kr 07\/823, Akta kontrolno-\u015bledcze sprawy przeciwko Leonowi Chlebkowi.
42.<\/span> Relacja Anieli K\u0142ak z sierpnia 2003 r.; Relacja Marii Szlaga z wrze\u015bnia 2003 r.
43.<\/span> IPN Kr 111\/2237, Akta sprawy przeciwko Jakubowi Toma\u015bko i Franciszkowi Szladze.
44.<\/span> IPN Kr 06\/2, Sprawa obiektowa przeciwko bandzie „Wiarusy”, Raport z przeprowadzonej akcji p-ko wsp\u00f3\u0142pracownikom bandy „Wiarusy”, t. 3, k. 118, Raport z przeprowadzonej akcji przeciwko wsp\u00f3\u0142pracownikom bandy „Wiarusy”; Relacja Marii Kr\u00f3lczyk z lipca 2002 r.<\/font><\/div>\n
\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"