{"id":270,"date":"2013-08-22T12:55:18","date_gmt":"2013-08-22T10:55:18","guid":{"rendered":"http:\/\/www.podziemiezbrojne.pl\/2013\/08\/22\/mjr-zapora-i-mjr-lupaszka-wsrod-kolejnych-zidentyfikowanych-przez-ipn-ofiar-komunistow\/"},"modified":"2013-08-22T12:55:18","modified_gmt":"2013-08-22T10:55:18","slug":"mjr-zapora-i-mjr-lupaszka-wsrod-kolejnych-zidentyfikowanych-przez-ipn-ofiar-komunistow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wcagowy.pl\/?p=270","title":{"rendered":"Mjr "Zapora" i Mjr "\u0141upaszka" w\u015br\u00f3d kolejnych zidentyfikowanych przez IPN ofiar komunist\u00f3w !"},"content":{"rendered":"
Szcz\u0105tki mjr. "Zapory" i mjr. "\u0141upaszki" w\u015br\u00f3d kolejnych dziewi\u0119ciu bohater\u00f3w zamordowanych przez komunist\u00f3w, kt\u00f3rych zidentyfikowa\u0142 IPN.<\/b><\/u><\/font><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Instytut Pami\u0119ci Narodowej zidentyfikowa\u0142 kolejne szcz\u0105tki bohater\u00f3w, kt\u00f3rych pogrzebano na warszawskiej \u0141\u0105czce. IPN zaprezentowa\u0142 wyniki bada\u0144 genetycznych 9 ofiar re\u017cimu komunistycznego. W\u015br\u00f3d nich jest m.in. mjr Zygmunt Szendzielarz "\u0141upaszka"<\/a> oraz mjr Hieronim Dekutowski "Zapora"<\/a>.<\/b>
\"\"<\/p>\n

Szcz\u0105tki ofiar stalinowskich zbrodniarzy uda\u0142o si\u0119
\nzidentyfikowa\u0107 w ramach prac identyfikacyjnych prowadzonych w ramach
\nPolskiej Bazy Genetycznej Ofiar Totalitaryzm\u00f3w<\/a>. Projekt „Poszukiwania
\nnieznanych miejsc poch\u00f3wku ofiar terroru komunistycznego z lat
\n1944–1956” realizowany jest przez Instytut Pami\u0119ci Narodowej<\/a>, Rad\u0119
\nOchrony Pami\u0119ci Walk i M\u0119cze\u0144stwa<\/a> oraz\u00a0 Ministerstwo Sprawiedliwo\u015bci<\/a>. Do
\n tej pory w czasie prac na warszawskich Pow\u0105zkach ekshumowano oko\u0142o 200
\ncia\u0142 pogrzebanych przez re\u017cim stalinowski.
\"\"<\/p>\n

W Warszawie, w trakcie konferencji, prezentowane s\u0105 wyniki ostatnich bada\u0144
\ngenetycznych. Podczas niej odb\u0119dzie si\u0119 uroczysto\u015b\u0107 wr\u0119czenia informacji
\n o identyfikacji ofiar zaproszonym rodzinom.<\/p>\n

\n

Hieronim Dekutowski (1918-1949), ps. „Zapora”, „Re\u017cu”, „Stary”<\/a>, cichociemny, major, oficer Armii Krajowej, Delegatury Si\u0142 Zbrojnych i Zrzeszenia „Wolno\u015b\u0107 i Niezawis\u0142o\u015b\u0107”, kawaler orderu „Virtuti Militari” (1964).
<\/b><\/font><\/font>\"\"
Ppor. Hieronim Dekutowski "Zapora", lipiec 1944 r.<\/span><\/font><\/p>\n

<\/span><\/font><\/b><\/font>Przed wybuchem II wojny \u015bwiatowej zda\u0142 matur\u0119. Ochotnik w wojnie obronnej 1939 r. Nast\u0119pnie broni\u0142 granic Francji w szeregach 2 Dywizji Strzelc\u00f3w Pieszych, a po jej kapitulacji zosta\u0142 ewakuowany do Wielkiej Brytanii i wcielony do plutonu czo\u0142g\u00f3w 3. Baonu I Brygady Strzelc\u00f3w. Na pocz\u0105tku marca 1943 r. zaprzysi\u0119\u017cony na „cichociemnego” o ps. „Zapora” i „Odra”. Niespe\u0142na siedem miesi\u0119cy p\u00f3\u017aniej, we wrze\u015bniu tr. przerzucony na teren Polski i awansowany przez Naczelnego Wodza do stopnia podporucznika rezerwy. Dowodzi\u0142 kompani\u0105 w 9 pp Inspektoratu AK Zamo\u015b\u0107. W uznaniu zas\u0142ug szybko awansowany przez komendanta Okr\u0119gu AK Lublin Kazimierza Tumidajskiego „Marcina” na szefa Kedywu Inspektoratu Lublin-Pu\u0142awy. Dowodzi\u0142 oddzia\u0142em dywersyjnym Kedywu, nast\u0119pnie 1 kompani\u0105 8 pp Legion\u00f3w AK. W okresie od styczni do lipca tr. przeprowadzi\u0142 kilkadziesi\u0105t akcji zbrojnych w Okr\u0119gu. W czasie akcji „Burza” ochrania\u0142 sztab Komendy lubelskiego Okr\u0119gu AK. W sierpniu podj\u0105\u0142 nieudan\u0105 pr\u00f3b\u0119 przedostania si\u0119 na pomoc walcz\u0105cej Warszawie.
Na pocz\u0105tku 1945 r. zgodnie postanowieniem Komendy Okr\u0119gu AK Lublin skoncentrowa\u0142 \u017co\u0142nierzy zagro\u017conych aresztowaniami i rozpocz\u0105\u0142 przeprowadzanie akcji odwetowych wobec wojsk NKWD i organ\u00f3w w\u0142adzy ludowej. P\u00f3\u0142 roku p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 awansowany przez dow\u00f3dztwo Delegatury Si\u0142 Zbrojnych na Kraj do stopnia mjr. Podporz\u0105dkowano mu wszystkie oddzia\u0142y le\u015bne w lubelskim Inspektoracie DSZ.
Jesieni\u0105 1945 r. jako komendant oddzia\u0142\u00f3w le\u015bnych w Inspektoracie WiN Lublin by\u0142 odpowiedzialny za dywersj\u0119 i przeprowadza\u0142 akcje wymierzone w organa komunistycznego aparatu represji w woj. lubelskim, a z czasem obszar jego dzia\u0142ania rozszerzy\u0142 si\u0119 na woj. rzeszowskie i kieleckie. Po og\u0142oszeniu przez komunist\u00f3w amnestii w lutym 1947 r. zaprzesta\u0142 prowadzenia akcji zbrojnych i w czerwcu ujawni\u0142 si\u0119.
Zagro\u017cony aresztowaniem podj\u0105\u0142 pr\u00f3b\u0119 ucieczki poza granice kraju, w trakcie kt\u00f3rej zosta\u0142 zatrzymany w Nysie 16 wrze\u015bnia tr. przez funkcjonariuszy WUBP z Katowic.
Przeszed\u0142 okrutne \u015bledztwo w centralnym wi\u0119zieniu MBP przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. Wyrokiem Wojskowego S\u0105du Rejonowego w Warszawie z 15 wrze\u015bnia 1948 r. zosta\u0142 skazany na siedmiokrotn\u0105 kar\u0119 \u015bmierci. Boles\u0142aw Bierut\u00a0 nie skorzysta\u0142 z prawa \u0142aski. Przed wykonaniem wyroku podj\u0105\u0142 jeszcze jedn\u0105, nieudan\u0105 pr\u00f3b\u0119 ucieczki z celi wi\u0119ziennej. Stracony 7 marca 1949 r. w wi\u0119zieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie.
Szcz\u0105tki Hieronima Dekutowskiego odnaleziono latem 2012 r. na kwaterze „\u0141” Cmentarza Wojskowego na Pow\u0105zkach w Warszawie.<\/b><\/font><\/p>\n

\n

Zygmunt Szendzielarz (1910-1951), „\u0141upaszko”<\/a>, major, oficer WP, dow\u00f3dca V Wile\u0144skiej Brygady Armii Krajowej oraz oddzia\u0142\u00f3w partyzanckich Wile\u0144skiego Okr\u0119gu AK, nast\u0119pnie O\u015brodka Mobilizacyjnego Wile\u0144skiego Okr\u0119gu AK, kawaler Krzy\u017ca Virtuti Militari V klasy.<\/b><\/font><\/font>
\"\"
<\/font><\/b><\/font><\/font>Mjr Zygmunt Szendzielarz "\u0141upaszka" (12 III 1910 r. – 8 II 1951 r.)<\/span><\/font><\/font><\/p>\n

<\/span><\/font><\/font><\/b><\/font>Pochodzi\u0142 z rodziny inteligenckiej. Do 1934 r. uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 podchor\u0105\u017cych kawalerii w Grudzi\u0105dzu, po czym przydzielony zosta\u0142 do 4 pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w zanieme\u0144skich w Wilnie awansuj\u0105c po dw\u00f3ch latach na stanowisko dow\u00f3dcy 2 szwadronu. W wojnie 1939 r. bra\u0142 udzia\u0142 w stopniu porucznika walcz\u0105c w strukturach 4 pu\u0142ku wchodz\u0105cego w sk\u0142ad Wile\u0144skiej Brygady Kawalerii. Za zas\u0142ugi w polskiej wojnie obronnej odznaczony Krzy\u017cem Virtuti Militari V klasy. Po nieudanych pr\u00f3bach przedostania si\u0119 na Zach\u00f3d pod fa\u0142szywym nazwiskiem powr\u00f3ci\u0142 do rodzinnego Wilna. Od 1940 r. wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 konspiracyjne struktury tj. grup\u0119 kpt. Giedrojcia. Po rozbiciu w 1943 r. oddzia\u0142u partyzanckiego ppor. Antoniego Burzy\u0144skiego „Kmicica” przez sowieck\u0105 brygad\u0119 Fiodora Markowa Szendzielarz odtworzy\u0142 jednostk\u0119 wyst\u0119puj\u0105c\u0105 ju\u017c pod nazw\u0105 V Brygady Wile\u0144skiej AK lub Brygady \u015amierci. Oddzia\u0142 przeprowadzi\u0142 wiele spektakularnych akcji przeciwko si\u0142om okupanta niemieckiego, litewskiego oraz sowieckiego.
Za zgoda komendy okr\u0119gu V Wile\u0144ska Brygada AK nie wzi\u0119\u0142a udzia\u0142u w operacji wile\u0144skiej 1944 r. Podzielona na ma\u0142e grupy przedosta\u0142a si\u0119 na zach\u00f3d, celem ponownego po\u0142\u0105czenia w Puszczy Augustowskiej. W sierpniu 1944 r. \u017co\u0142nierze, kt\u00f3rym uda\u0142o si\u0119 przedosta\u0107 (20-40 os\u00f3b) zebrali si\u0119 ponownie pod dow\u00f3dztwem S. i podporz\u0105dkowali bia\u0142ostockiej Komendzie Okr\u0119gu AK. Odtwarzana brygada w sierpniu 1945 r. liczy\u0142a 250 \u017co\u0142nierzy, kt\u00f3rzy przeprowadzili kilkadziesi\u0105t akcji wymierzonych w NKWD, UBP, MO i KBW oraz ich agenturze. Zgodnie z rozkazem Komendy Okr\u0119gu AKO we wrze\u015bniu tr. Brygada zosta\u0142a zdemobilizowana. Wkr\u00f3tce Szendzielarz nawi\u0105za\u0142 kontakt z dow\u00f3dc\u0105 eksterytorialnego Wile\u0144skiego Okr\u0119gu AK, pp\u0142k. Antoniego Olechnowicza „Pohoreckiego”. Na jego rozkaz w kwietniu 1946 r. odtworzy\u0142 V Brygad\u0119 dzia\u0142aj\u0105c\u0105 na terenie wojew\u00f3dztwa zachodniopomorskiego, gda\u0144skiego i olszty\u0144skiego.\u00a0 Jesieni\u0105 1946 r. wraz z grup\u0105 ppor. Henryka Wieliczki „Lufy” powr\u00f3ci\u0142 na teren woj. bia\u0142ostockiego do\u0142\u0105czaj\u0105c do VI Wile\u0144skiej Brygady AK pod dow\u00f3dztwem por. Lucjana Minkiewicza „Wiktora”, nast\u0119pnie ppor. W\u0142adys\u0142awa \u0141ukasiuka „M\u0142ota”. Od wiosny 1947 r. ukrywa\u0142 si\u0119 utrzymuj\u0105c sta\u0142\u0105 \u0142\u0105czno\u015b\u0107 z komend\u0105 Okr\u0119gu Wile\u0144skiego AK i walcz\u0105c\u0105 na Podlasiu VI Wile\u0144sk\u0105 Brygad\u0105 AK. 30 czerwca 1948 r. aresztowany przez funkcjonariuszy Ministerstwa Bezpiecze\u0144stwa Publicznego. Po d\u0142ugotrwa\u0142ym \u015bledztwie, 30 listopada 1950 r. skazany przez Wojskowy S\u0105d Rejonowy w Warszawie na kar\u0119 \u015bmierci. Boles\u0142aw Bierut nie skorzysta\u0142 z prawa \u0142aski. Stracony 8 lutego 1951 r. w wi\u0119zieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie.
Szcz\u0105tki Zygmunta Szendzielarza odnaleziono wiosn\u0105 2013 r. w pobli\u017cu kwatery „\u0141” Cmentarza Wojskowego na Pow\u0105zkach w Warszawie.<\/b>
<\/font><\/p>\n

\n

Zygfryd Kuli\u0144ski (1924-1950), ps. „Albin”, rolnik, \u017co\u0142nierz Ruchu Oporu Armii Krajowej, Narodowego Zjednoczenia Wojskowego.
\"\"
<\/b>Zygfryd Kuli\u0144ski "Albin"<\/i><\/font><\/p>\n

<\/b><\/font>Do konspiracyjnych struktur ROAK wst\u0105pi\u0142 po zako\u0144czeniu hitlerowskiej okupacji. S\u0142u\u017cy\u0142 w oddziale por. Franciszka Majewskiego "S\u0142onego". Od 19 listopada 1947 r. w strukturach XXIII Okr\u0119gu NZW. Przydzielony do oddzia\u0142u Wiktora Stryjewskiego „Cacki”<\/a> w latach 1946–1949 bra\u0142 udzia\u0142 w wielu akcjach przeciwko plac\u00f3wkom UB i MO. Zatrzymany 8 lutego 1949 r. w Ga\u0142kach, w wyniku ob\u0142awy urz\u0105
\ndzonej przez milicjant\u00f3w i funkcjonariuszy PUBP z P\u0142ocka, P\u0142o\u0144ska, Sierpca oraz \u017co\u0142nierzy Korpusu Bezpiecze\u0144stwa Wewn\u0119trznego. Ranny, zosta\u0142 przewieziony do Warszawy i poddany brutalnemu \u015bledztwu. Wyrokiem Wojskowego S\u0105du Rejonowego w Warszawie z 29 wrze\u015bnia 1949 r. skazany na kar\u0119 \u015bmierci. Decyzj\u0105 z 7 lutego 1950 r. Najwy\u017cszy S\u0105d Wojskowy utrzyma\u0142 wyrok w mocy, a Boles\u0142aw Bierut nie skorzysta\u0142 z prawa \u0142aski. Stracony 29 marca 1950 r. w wi\u0119zieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie wraz z innymi partyzantami oddzia\u0142u „Or\u0142a”: Wac\u0142awem Michalskim – "Ga\u0142\u0105zk\u0105", Sewerynem Orylem – "Kanciastym", Stanis\u0142awem Konczy\u0144skim – "Kund\u0105" oraz Karolem Rakoczym – "Bystrym".
Szcz\u0105tki Zygfryda Kuli\u0144skiego odnaleziono latem 2012 r. na kwaterze „\u0141” Cmentarza Wojskowego na Pow\u0105zkach w Warszawie.<\/b><\/font><\/p>\n

\n

J\u00f3zef \u0141ukaszewicz (1929-1949), ps. „Walek”, „Kruk”, \u017co\u0142nierz Narodowych Si\u0142 Zbrojnych.
\"\"<\/b><\/font><\/font><\/p>\n

J\u00f3zef \u0141ukaszewicz „Kruk” \"\"<\/i><\/font><\/div>\n

Oddzia\u0142 partyzancki NSZ (NZW) por. Zygmunta Jezierskiego „Or\u0142a”. W g\u00f3rnym rz\u0119dzie od lewej stoj\u0105: J\u00f3zef \u0141ukaszewicz „Kruk”<\/b><\/u>, Zygmunt Jezierski „Orze\u0142”, NN, Czes\u0142aw Ga\u0142\u0105zka „Bystry”; w rz\u0119dzie \u015brodkowym: Edward Markosik „Wichura”, Henryk Kwapisz „Ojciec”, Wiktor Zaj\u0105c „Hrabia”, Zbigniew Ro\u017canowski „Marynarz”; siedz\u0105: Czes\u0142aw Grzywacz „Cygan”, Zdzis\u0142aw Koz\u0142owski „D\u0105b”, Jan A. Kocha\u0144ski „Zo\u015bka”. \u0179r\u00f3d\u0142o: IPN
<\/i>
Ucze\u0144 gimnazjum i liceum im. Leopolda Lisa-Kuli na Pradze w Warszawie, gdzie w grudniu 1947 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem antykomunistycznej organizacji m\u0142odzie\u017cowej. Od po\u0142owy marca 1948 r. w strukturach Narodowych Si\u0142 Zbrojnych w stopniu sier\u017canta S\u0142u\u017cy\u0142 w oddziale Zygmunta Rze\u017akiewicza „Lisa”, nast\u0119pnie Zygmunta Jezierskiego „Or\u0142a”<\/a>, kt\u00f3re przeprowadzi\u0142y kilka akcji bojowych przeciw grupom UB i KBW na terenie powiatu Mi\u0144sk Mazowiecki. Zatrzymany 4 czerwca 1948 r. w Grodzisku, w wyniku ob\u0142awy przygotowanej przez funkcjonariuszy UB. Wyrokiem Wojskowego S\u0105du Rejonowego w Warszawie z 28 lutego 1949 r. skazany na kar\u0119 \u015bmierci. Stracony 14 maja 1949 r. w wi\u0119zieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie.
Szcz\u0105tki J\u00f3zefa \u0141ukaszewicza odnaleziono latem 2012 r. na kwaterze „\u0141” Cmentarza Wojskowego na Pow\u0105zkach w Warszawie.<\/b>
<\/font><\/p>\n

\n

W\u0142adys\u0142aw Borowiec (1916-1948), ps. „\u017bbik”, \u017co\u0142nierz Armii Krajowej, ksi\u0119gowy.
\"\"
<\/b>W\u0142adys\u0142aw <\/i><\/font><\/font><\/font>Borowiec „\u017bbik”<\/i><\/font><\/p>\n

<\/b><\/font><\/font><\/b><\/font>Przed agresj\u0105 Niemiec na Polsk\u0119 we wrze\u015bniu 1939 r. sko\u0144czy\u0142 podchor\u0105\u017c\u00f3wk\u0119. Bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie obronnej Polski 1939 r. w stopniu plutonowego podchor\u0105\u017cego. Walczy\u0142 w obronie stolicy, nast\u0119pnie na wschodzie. Aktywnie uczestniczy\u0142 w konspiracji od pocz\u0105tku jej istnienia. W 1943 przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Tarnobrzegu. Po zako\u0144czeniu II wojny \u015bwiatowej zatrudni\u0142 si\u0119 w pozna\u0144skiej Delegaturze Biura Rewindykacji i Odszkodowa\u0144 Wojennych jako ksi\u0119gowy. Szybko przeniesiony do berli\u0144skiej plac\u00f3wki biura, gdzie pe\u0142ni\u0142 t\u0105 sam\u0105 funkcj\u0119, a nast\u0119pnie intendenta i t\u0142umacza z j\u0119zyka angielskiego. 29 listopada 1947 r. zatrzymany od zarzutem szpiegostwa. Wyrokiem Wojskowego S\u0105du Rejonowego w Warszawie z 4 sierpnia 148 r. skazany na kar\u0119 \u015bmierci. Decyzj\u0105 z 14 listopada 1948 r. Najwy\u017cszy S\u0105d Wojskowy utrzyma\u0142 wyrok w mocy, a Boles\u0142aw Bierut nie skorzysta\u0142 z prawa \u0142aski. Stracony 25 wrze\u015bnia 1948 r. w wi\u0119zieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie.
Szcz\u0105tki W\u0142adys\u0142awa Borowca odnaleziono wiosn\u0105 2013 r. na kwaterze „\u0141” Cmentarza Wojskowego na Pow\u0105zkach w Warszawie.<\/b>
<\/font><\/p>\n

\n

Henryk Paw\u0142owski (1925-1949), ps. „Henryk Or\u0142owski”, „D\u0142ugi”, \u017co\u0142nierz Armii Krajowej, kurier Rz\u0105du RP na uchod\u017astwie.
<\/b><\/font><\/font>\"\"
Henryk Paw\u0142owski „Henryk Or\u0142owski”, „D\u0142ugi”<\/p>\n

<\/i><\/font><\/font>Przed wybuchem II wojny \u015bwiatowej uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105. Do 1943 r. w strukturach AK. S\u0142u\u017cy\u0142 w 26 pp AK, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dow\u00f3dcy dru\u017cyny w stopniu plutonowego podchor\u0105\u017cego. W lipcu 1944 r. wraz z ca\u0142ym oddzia\u0142em przymusowo wcielony do Armii Czerwonej, nast\u0119pnie skierowany do szko\u0142y lotniczej w Kra\u015bniku. W listopadzie tr. karnie zes\u0142any do kopalni w\u0119gla w ZSRR za szerzenie antysowieckiej propagandy w szeregach wojska. Po powrocie do kraju w pierwszej po\u0142owie 1946 r. przekroczy\u0142 granice polsko-niemieck\u0105 w okolicach Szczecina i dotar\u0142 do angielskiej strefy okupacyjnej. Tam, w Maczkowie nawi\u0105za\u0142 kontakt z Jerzym R\u00fcbenbauerem cz\u0142onkiem Delegatury MSW rz\u0105du polskiego na emigracji. Od lutego 1946 do maja 1947 r. jako jego \u0142\u0105cznik pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kuriera Rz\u0105du RP na uchod\u017astwie. Wielokrotnie przekracza\u0142 granice polsko-niemieck\u0105 w celu przekazania meldunk\u00f3w. Przebywa\u0142 na terenie m.in. Szczecina, Krakowa, Jeleniej G\u00f3ry. Dwukrotnie aresztowany przez WUBP w Szczecinie. W styczniu 1948 r. zwolniony z braku dowod\u00f3w, 25 lutego tr. zatrzymany ponownie i przekazy do MBP w Warszawie. 18 pa\u017adziernika tr. Wojskowy S\u0105d Rejonowy w Warszawie uzna\u0142 go winnym dzia\u0142alno\u015bci szpiegowskiej na rzecz rz\u0105du RP na emigracji i skaza\u0142 na kar\u0119 \u015bmierci. Decyzj\u0105 z 7 stycznia 1949 r. Najwy\u017cszy S\u0105d Wojkowy utrzyma\u0142 wyrok w mocy, a Boles\u0142aw Bierut nie skorzysta\u0142 z prawa \u0142aski. Stracony 3 lutego 1949 r. w wi\u0119zieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie.
Szcz\u0105tki Henryka Paw\u0142owskiego odnaleziono latem 2012 r. na kwaterze „\u0141” Cmentarza Wojskowego na Pow\u0105zkach w Warszawie.<\/b>
<\/b><\/b><\/font><\/p>\n

\n

Wac\u0142aw Walicki (1903-1949), ps. „111”, „Druh Micha\u0142”, „Pan Micha\u0142”, „Tesaro”, porucznik, oficer Komendy Wile\u0144skiego Okr\u0119gu Armii Krajowej, nauczyciel, konspiracyjne nazwisko Wac\u0142aw Lurdecki.
\"\"
<\/b><\/font><\/font><\/b><\/b>Wac\u0142aw Walicki "Tesaro"<\/i><\/font><\/font><\/font>
<\/b><\/font>
<\/font><\/b><\/b>W konspiracji ZWZ\/AK od 1939 r. jako oficer wywiadu Dzielnicy „D” konspiracyjnego Garnizonu m. Wilna, nast\u0119pnie oficer informacyjny sztabu Inspektoratu „A” i zgrupowania partyzanckiego pp\u0142k. Antoniego Olechnowicza „Pohoreckiego”. Aresztowany przez Sowiet\u00f3w w lipcu 1944 r. i osadzony w wi\u0119zieniu na \u0141ukiszkach, sk\u0105d zosta\u0142 zwolniony w maju 1945 r. Ponownie w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w nurt dzia\u0142alno\u015bci konspiracyjnej. Od pa\u017adziernika 1945 r. najpierw jako adiutant, nast\u0119pnie zast\u0119pca Olechnowicza odtwarza\u0142 wraz z komendantem struktury Wile\u0144skiego Okr\u0119gu AK. W ramach dzia\u0142alno\u015bci O\u015brodka Mobilizacyjnego Wile\u0144skiego Okr\u0119gu AK stworzy\u0142 i kierowa\u0142 w\u0142asn\u0105 siatk\u0119 konspiracyjn\u0105, sk\u0142adaj\u0105c\u0105 si\u0119 z wile\u0144skiej m\u0142odzie\u017cy.
Aresztowany w 1948 r. w Szczawnie Zdroju, na skutek og\u00f3lnopolskiej akcji o kryp. „X”. Prowadzone przez funkcjonariuszy Ministerstwa Bezpiecze\u0144stwa Publicznego \u015bledztwo zako\u0144czy\u0142o si\u0119 wydaniem przez Wojskowy S\u0105d Rejonowy w Warszawie 8 pa\u017ad
\nziernika 1949 r. wyroku kary \u015bmierci. Decyzj\u0105 z 30 listopada tr. Najwy\u017cszy S\u0105d Wojskowy utrzyma\u0142 wyrok w mocy. Boles\u0142aw Bierut nie skorzysta\u0142 z prawa \u0142aski. Stracony 22 grudnia 1949 r. w wi\u0119zieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie.<\/font>
Szcz\u0105tki Wac\u0142awa Walickiego odnaleziono latem 2012 r. w kwaterze „\u0141” Cmentarza Wojskowego na Pow\u0105zkach w Warszawie.<\/b>
<\/font><\/p>\n

\n

Henryk Borowy-Borowski (1913-1951), ps. Trzmiel”, porucznik, oficer Komendy Wile\u0144skiego Okr\u0119gu\u00a0 Armii Krajowej, prawnik, konspiracyjne nazwisko Henryk Syczy\u0144ski.<\/b><\/font>
\"\"
<\/font><\/b><\/b>Henryk Borowy-Borowski "Trzmiel"<\/i><\/p>\n

Absolwent kursu podchor\u0105\u017cych rezerwy w Grodnie. Uczestnik wojny obronnej Polski z 1939 r. w stopniu plutonowego podchor\u0105\u017cego. W latach 1942-1944 \u017co\u0142nierz Wile\u0144skiego Okr\u0119gu AK, w ramach kt\u00f3rego s\u0142u\u017cy\u0142 w grupie wywiadowczej zorganizowanej do walki z sowietyzacj\u0105 ziem polskich o kryptonimie „Cecylia”. W lipcu 1944 r. zdo\u0142a\u0142 unikn\u0105\u0107 aresztowania przez wojska sowieckie i wyw\u00f3zki w g\u0142\u0105b ZSRR. Za udzia\u0142 w walkach o wyzwolenie Wilna w 1944 r. odznaczony Krzy\u017cem Walecznych. Wiosn\u0105 1945 r. wsp\u00f3\u0142organizuje wyjazdy do Polski \u017co\u0142nierzy Okr\u0119gu Wile\u0144skiego AK. Nast\u0119pnie wchodzi w sk\u0142ad komendy odtwarzanego Okr\u0119gu Wile\u0144skiego, wyst\u0119puj\u0105cego pod nazw\u0105 O\u015brodka Mobilizacyjnego Wile\u0144skiego Okr\u0119gu AK, gdzie pe\u0142ni funkcj\u0119 kierownika kom\u00f3rki kontrwywiadowczej. Aresztowany 28 czerwca 1948 r. Wyrokiem Wojskowego S\u0105du Rejonowego w Warszawie z 2 listopada 1950 r. skazany na kar\u0119 \u015bmierci wraz z mjr. Zygmuntem Szendzielarzem „\u0141upaszk\u0105”, por. Lucjanem Minkiewiczem „Wiktorem” oraz pp\u0142k. Antonim Olechnowiczem „Pohoreckim”. Stracony 8 lutego 1951 r. w wi\u0119zieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie.<\/font>
Szcz\u0105tki Henryka Borowego-Borowskiego odnaleziono wiosn\u0105 2013 r. w pobli\u017cu kwatery „\u0141” Cmentarza Wojskowego na Pow\u0105zkach w Warszawie.<\/b>
<\/font><\/p>\n

\n

Ryszard Widelski (1913-1949), ps. „Irydion”, „Wiara”, „Wiesia”, „W\u0142adys\u0142aw”, „\u017bbik”, \u017co\u0142nierz Armii Krajowej, Zrzeszenia „Wolno\u015b\u0107 i Niezawis\u0142o\u015b\u0107”.<\/b><\/font>
\"\"
<\/font><\/b><\/b>Ryszard Widelski „Irydion”, „Wiara”, „Wiesia”, „W\u0142adys\u0142aw”, „\u017bbik”<\/i><\/p>\n

W okresie okupacji niemieckiej pe\u0142ni\u0142 w strukturach AK funkcj\u0119 dow\u00f3dcy plutonu w Obwodzie Praga. W 1945 r. ujawni\u0142 si\u0119 przed UB, po czym ponownie w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w nurt dzia\u0142alno\u015bci konspiracyjnej. \u017bo\u0142nierz Zrzeszenia Wolno\u015b\u0107 i Niezawis\u0142o\u015b\u0107 od grudnia 1945 r. Od po\u0142owy 1946 roku kierowa\u0142 siatk\u0105 wywiadowcz\u0105 Obszaru Centralnego, a nast\u0119pnie IV Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego WiN w Warszawie o kryptonimie „Syrena”, „Wis\u0142a”. Bliski wsp\u00f3\u0142pracownik W\u0142adys\u0142awa Jedli\u0144skiego „Marty” – zast\u0119pcy szefa Oddzia\u0142u Informacyjnego IV Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego WiN. Aresztowany 10 lutego 1948 r. w Warszawie. 27 pa\u017adziernika 1948 Wojskowy S\u0105d Rejonowy w Warszawie skaza\u0142 go na kar\u0119 \u015bmierci. Decyzj\u0105 z 14 stycznia 1949 roku Najwy\u017cszy S\u0105d Wojskowy utrzyma\u0142 wyrok w mocy, a Boles\u0142aw Bierut nie skorzysta\u0142 z prawa \u0142aski. Zamordowany 28 stycznia 1949 r. w wi\u0119zieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie.<\/font>
Szcz\u0105tki Ryszarda Widelskiego odnaleziono latem 2012 r. w kwaterze „\u0141” Cmentarza Wojskowego na Pow\u0105zkach w Warszawie.<\/b><\/font><\/p>\n

\n

<\/b><\/b>Dzi\u0119ki pracom
\nekshumacyjnym na warszawskich Pow\u0105zkach uda\u0142o si\u0119 zidentyfikowa\u0107
\nwcze\u015bniej szcz\u0105tki siedmiu ofiar re\u017cimu stalinowskiego. Do tej pory
\nustalono to\u017csamo\u015b\u0107: Edmunda Bukowskiego, Stanis\u0142awa \u0141ukasika, Eugeniusza
\n Smoli\u0144skiego, Stanis\u0142awa Kasznic\u0119, Boles\u0142awa Budelewskiego, Tadeusza
\nPelaka i Stanis\u0142awa Abramowskiego.<\/p>\n

Czytaj wi\u0119cej:<\/u>
<\/b><\/p>\n