{"id":232,"date":"2014-03-07T07:45:41","date_gmt":"2014-03-07T06:45:41","guid":{"rendered":"http:\/\/www.podziemiezbrojne.pl\/2014\/03\/07\/65-rocznica-smierci-mjr-zapory\/"},"modified":"2014-03-07T07:45:41","modified_gmt":"2014-03-07T06:45:41","slug":"65-rocznica-smierci-mjr-zapory","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wcagowy.pl\/?p=232","title":{"rendered":"65. rocznica \u015bmierci mjr. "Zapory""},"content":{"rendered":"
\n
\n
65. rocznica \u015bmierci mjr. Hieronima Dekutowskiego "Zapory"<\/span> – jak\u017ce inna ni\u017c wszystkie !<\/b><\/font><\/u><\/p>\n
…Nie dajmy zgin\u0105\u0107 poleg\u0142ym.<\/font><\/b>
Zbigniew Herbert<\/font>

<\/div>\n

\"\"\"\"
Ppor. Hieronim Dekutowski "Zapora", lipiec 1944 r.<\/p>\n

<\/span><\/font>65
\nlat
\n temu, <\/font>7 marca 1949 r.,<\/font> komunistyczni oprawcy zamordowali w wi\u0119zieniu
\nMBP na warszawskim Mokotowie mjr. Hieronima Dekutowskiego "Zapor\u0119" –
\n cichociemnego, legendarnego dow\u00f3dc\u0119 oddzia\u0142\u00f3w partyzanckich Armii
\nKrajowej, a
\np\u00f3\u017aniej Zrzeszenia WiN na Lubelszczy\u017anie. Skazany na kar\u0119 \u015bmierci przez
\nWSG w Warszawie, zosta\u0142 zamordowany wraz z grup\u0105 sze\u015bciu swoich oficer\u00f3w.<\/p>\n

<\/font>Z r\u0105k komunistycznych morderc\u00f3w zgin\u0119li: mjr Hieronim Dekutowski "Zapora"<\/b>, kpt. Stanis\u0142aw \u0141ukasik "Ry\u015b"<\/b>, ppor. Roman Gro\u0144ski "\u017bbik"<\/b>, por. Jerzy Miatkowski "Zawada"<\/b>, por. Tadeusz Pelak "Junak"<\/b>, por. Edmund Tudruj "Mundek"<\/b>, por. Arkadiusz Wasilewski "Bia\u0142y"<\/b>.<\/font><\/p>\n

Jeszcze
\n do niedawna miejsca poch\u00f3wku majora "Zapory" i jego oficer\u00f3w znajdowa\u0142o
\n si\u0119 w sferze domys\u0142\u00f3w, a jedynymi, kt\u00f3rzy je znali byli sami oprawcy.
\nDopiero od lipca 2012 roku, kiedy to na Cmentarzu Wojskowym na
\nwarszawskich Pow\u0105zkach zesp\u00f3\u0142 kierowany przez dr. hab. Krzysztofa Szwagrzyka z IPN rozpocz\u0105\u0142 ekshumacje ofiar terroru komunistycznego<\/a>
\n wiadomo ju\u017c, \u017ce to w\u0142a\u015bnie na pow\u0105zkowskiej "\u0141\u0105czce", w\u015br\u00f3d wielu
\ninnych ofiar,\u00a0 komuni\u015bci pogrzebali r\u00f3wnie\u017c Hieronima Dekutowskiego i
\njego podkomendnych zamordowanych 7 marca 1949 r.<\/p>\n

Jak dot\u0105d podczas prac
\nwykopaliskowych wydobyto \u0142\u0105cznie szcz\u0105tki ok. 200 os\u00f3b, z kt\u00f3rych do marca
\n2014 r. uda\u0142o si\u0119 na podstawie bada\u0144 genetycznych zidentyfikowa\u0107 28 os\u00f3b<\/a>,
\n w tym tak\u017ce samego mjr. Hieronima Dekutowskiego "Zapor\u0119" oraz wszystkich sze\u015bciu jego oficer\u00f3w, zamordowanych wraz z nim 65
\nlat temu przez komunist\u00f3w.
<\/b><\/p>\n

MIEJSCA POCH\u00d3WKU ZNANE !<\/b><\/font><\/div>\n
\n

\"\"<\/b>\"\"
Roman Gro\u0144ski (1926–1949), ps. „\u017bbik", porucznik Zrzeszenia „Wolno\u015b\u0107 i Niezawis\u0142o\u015b\u0107", oddzia\u0142u mjr. Hieronima Dekutowskiego, ps. „Zapora".
<\/b>
Od najm\u0142odszych lat zwi\u0105zany z Lubelszczyzn\u0105, pochodzi\u0142 z Kra\u015bnika. Od listopada 1943 r. ukrywa\u0142 si\u0119, aby unikn\u0105\u0107 wywiezienia na roboty przymusowe do Niemiec. Od marca 1944 r. w oddziale Kedyw por. Hieronima Dekutowskiego „Zapory". Bra\u0142 udzia\u0142 we wszystkich akcjach zbrojnych oddzia\u0142u do lipca 1944 r. Walczy\u0142 w czasie akcji „Burza". Rozbrojony przez Sowiet\u00f3w. Od pa\u017adziernika 1944 r. ponownie w szeregach oddzia\u0142u „Zapory", przeszed\u0142 ca\u0142y szlak bojowy do lata 1945 r. Ujawniony w sierpniu 1945 r. Nie zaniecha\u0142 dzia\u0142alno\u015bci. Po powrocie „Zapory" z Czechos\u0142owacji ponownie w szeregach oddzia\u0142u. Od czerwca 1946 r. dow\u00f3dca patrolu \u017candarmerii, zwalcza\u0142 pospolity bandytyzm. Po \u015bmierci por. Micha\u0142a Szeremickiego „Misia" obj\u0105\u0142 dow\u00f3dztwo nad jego plutonem. Nie ujawni\u0142 si\u0119. 16 wrze\u015bnia 1947 r. w Nysie zosta\u0142 zatrzymany przez UB w trakcie pr\u00f3by przedostania si\u0119 na Zach\u00f3d wraz z mjr. Hieronimem Dekutowskim „Zapor\u0105". Wyrokiem Wojskowego S\u0105du Rejonowego w Warszawie z 15 listopada 1948 r. skazany na kar\u0119 \u015bmierci. Wyrok wykonano 7 marca 1949 r. w wi\u0119zieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie.
Szcz\u0105tki Romana Gro\u0144skiego odnaleziono latem 2012 r. w kwaterze „\u0141" Cmentarza Wojskowego na Pow\u0105zkach w Warszawie.<\/font>
<\/b><\/p>\n

\n

\"\"<\/b>\"\"
Stanis\u0142aw \u0141ukasik (1918–1949)<\/b>, ps. „Ry\u015b”, kapitan
\nArmii Krajowej \/ Zrzeszenie „Wolno\u015b\u0107 i Niezawis\u0142o\u015b\u0107”, <\/font><\/b>oddzia\u0142u mjr. Hieronima Dekutowskiego, ps. „Zapora"<\/p>\n

\n

\"\"<\/b>\"\"
Jerzy Miatkowski (1923–1949), ps. „Zawada", \u017co\u0142nierz Armii Krajowej, podporucznik Zrzeszenia „Wolno\u015b\u0107 i Niezawis\u0142o\u015b\u0107", oddzia\u0142u mjr. Hieronima Dekutowskiego, ps. „Zapora".<\/b><\/p>\n

Pochodzi\u0142 z Jab\u0142onny k. Warszawy. Od 1943 r. \u017co\u0142nierz AK, uczestnik Powstania Warszawskiego, po upadku kt\u00f3rego dosta\u0142 si\u0119 do niewoli niemieckiej. Uwolniony przez wojska ameryka\u0144skie. Po powrocie do Polski, w styczniu 1946 r. wst\u0105pi\u0142 w szeregi oddzia\u0142u mjr. Hieronima Dekutowskiego „Zapory". S\u0142u\u017cy\u0142 w patrolu por. Jana Szali\u0142owa „Renka". Niespe\u0142na p\u00f3l roku p\u00f3\u017aniej awansowa\u0142 do stopnia podporucznika, obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 adiutanta mjr. „Zapory". Odznaczony Krzy\u017cem Walecznych. Wiosn\u0105 1947 r. ujawni\u0142 si\u0119 w zwi\u0105zku z og\u0142oszon\u0105 przez w\u0142adze komunistyczne amnesti\u0105 i powr\u00f3ci\u0142 do stolicy. W obawie przed aresztowaniem przez funkcjonariuszy komunistycznego aparatu bezpiecze\u0144stwa zdecydowa\u0142 si\u0119 na opuszczenie kraju wraz ze swym niedawnym dow\u00f3dc\u0105. Zatrzymany 15 wrze\u015bnia 1947 r. w Nysie wraz z mjr. Dekutowskim i jego najbli\u017cszymi wsp\u00f3\u0142pracownikami. Wyrokiem Wojskowego S\u0105du Rejonowego w Warszawie z 15 listopada 1948 r. skazany na kar\u0119 \u015bmierci. Wyrok wykonano 7 marca 1949 r. w wi\u0119zieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie.
Szcz\u0105tki ppor. Jerzego Miatkowskiego odnaleziono latem 2012 r. w kwaterze „\u0141" Cmentarza Wojskowego na Pow\u0105zkach w Warszawie.<\/font>
<\/b><\/p>\n

\n

\"\"<\/b>\"\"
Tadeusz Pelak (1922-1949), ps. „Junak”, porucznik
\nArmii Krajowej \/ Zrzeszenia „Wolno\u015b\u0107 i Niezawis\u0142o\u015b\u0107”, <\/font><\/b>oddzia\u0142u mjr. Hieronima Dekutowskiego, ps. „Zapora".<\/font><\/b> <\/p>\n

W konspiracji
\nZWZ\/AK od 1941 r. W okresie okupacji niemieckiej s\u0142u\u017cy\u0142 w oddziale
\ndyspozycyjnym Kedywu pod dow\u00f3dztwem: cichociemnych ppor. Jana
\nPozna\u0144skiego „Ewy”, ppor. Stanis\u0142awa Jagielskiego „Sipaka”, ppor.
\nCzes\u0142awa Piaseckiego „Agawy” i mjr Hieronima Dekutowskiego „Zapory”. W
\nlipcu 1944 r., zgodnie z rozkazem mjr „Zapory” zaniecha\u0142 konspiracyjnej
\ndzia\u0142alno\u015bci po wkroczeniu wojsk sowieckich na teren Lubelszczyzny.
\nProwadzi\u0142 restauracj\u0119 w Halin\u00f3wce, w kt\u00f3rej znajdowa\u0142 si\u0119 punkt
\nkontaktowy wszystkich pododdzia\u0142\u00f3w zgrupowania. Niespe\u0142na rok p\u00f3\u017aniej w
\nmaju 1945 r. wraz z grup\u0105 Tadeusza Or\u0142owskiego „Szatana” wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w
\nakcji na posterunek MO w Na\u0142\u0119czowie. Wkr\u00f3tce do\u0142\u0105czy\u0142 do odtworzonego
\nzgrupowania mjr Dekutowskiego. Jesieni\u0105 1945 r. i w lutym 1947 r.
\nskorzysta\u0142 z amnestii og\u0142oszonych przez komunistyczn\u0105 w\u0142adz\u0119. Latem 1947
\n r. mjr „Zapora” kwaterowa\u0142 w domu jego rodzic\u00f3w. W tym czasie zosta\u0142
\nwyznaczony do pierwszej grupy, kt\u00f3ra mia\u0142a opu\u015bci\u0107 Polsk\u0119, wraz z mjr.
\n„Zapor\u0105”, kpt. Stanis\u0142awem \u0141ukasikiem „Rysiem”, por. Romanem Gro\u0144skim
\n„\u017bbikiem”, por. Arkadiuszem Wasilewskim „Bia\u0142ym”, ppor. Edmundem
\nTudrujem „Mundkiem” i ppor. Jerzym Miatkowskim „Zawad\u0105”. Wszyscy zostali
\n zatrzymani 16 wrze\u015bnia 1947 r. przez funkcjonariuszy UB w Nysie. Przez
\nponad rok przechodzi\u0142 brutalne \u015bledztwo po\u0142\u0105czone z torturami. Wyrokiem
\nWojskowego S\u0105du Rejonowego w Warszawie z 15 listopada 1948 r.\u00a0 skazany
\nna kar\u0119 \u015bmierci. Wyrok wykonano 7 marca 1949 r.\u00a0 w wi\u0119zieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie.
<\/font><\/p>\n

\n

\"\"<\/font>\"\"
Edmund Tudruj (1923–1949), ps. „Mundek", porucznik Armii Krajowej \/ Zrzeszenia „Wolno\u015b\u0107 i Niezawis\u0142o\u015b\u0107", oddzia\u0142u mjr. Hieronima Dekutowskiego, ps. „Zapora".<\/b><\/p>\n

Od najm\u0142odszych lat zwi\u0105zany z Lubelszczyzn\u0105, pochodzi\u0142 z okolic Lublina. W szeregach AK od 1943 r. Uko\u0144czy\u0142 konspiracyjn\u0105 Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych, a od 1944 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w oddziale sier\u017c. Stanis\u0142awa \u0141ukasika „Rysia". W czasie akcji „Burza" rozbrojony wraz z oddzia\u0142em przez Sowiet\u00f3w pod Polan\u00f3wk\u0105. Odznaczony Krzy\u017cem Walecznych. Powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony, gdzie w pa\u017adzierniku 1944 r. zosta\u0142 zatrzymany przez funkcjonariuszy NKWD. Wywieziony w g\u0142\u0105b Zwi\u0105zku Sowieckiego, do obozu w Borowiczach, sk\u0105d powr\u00f3ci\u0142 w marcu 1946 r. Pocz\u0105tkowo podj\u0105\u0142 prac\u0119 i kontynuowa\u0142 nauk\u0119. Od maja 1946 r. ponownie w szeregach oddzia\u0142u kpt. „Rysia". Pocz\u0105tkowo by\u0142 prowiantowym oddzia\u0142u, a nast\u0119pnie zast\u0119pc\u0105 dow\u00f3dcy jednego z patroli oddzia\u0142u. Nie ujawni\u0142 si\u0119, w maju 1947 r. wyjecha\u0142 na zach\u00f3d Polski. Poszukiwany przez funkcjonariuszy komunistycznego aparatu represji, cz\u0119sto zmienia\u0142 miejsce zamieszkania. Ostatecznie zdecydowa\u0142 si\u0119 na opuszczenie kraju wraz z mjr. „Zapor\u0105" i kpt. „Rysiem", podczas kt\u00f3rego 16 wrze\u015bnia 1947 r. zosta\u0142 aresztowany w Nysie przez funkcjonariuszy UB. 15 listopada 1948 r. skazany przez Wojskowy S\u0105d Rejonowy w Warszawie na kar\u0119 \u015bmierci. Stracony w wi\u0119zieniu mokotowskim 7 marca 1949 r. wraz z mjr. „Zapor\u0105" i pi\u0119cioma innymi wsp\u00f3\u0142towarzyszami.
Szcz\u0105tki Edmunda Tudruja odnaleziono latem 2012 r. w kwaterze „\u0141" Cmentarza Wojskowego na Pow\u0105zkach w Warszawie.
<\/font><\/p>\n

\n

\"\"<\/font>\"\"
Arkadiusz Wasilewski (1925–1949), ps. „Bia\u0142y", porucznik Armii Krajowej \/ Zrzeszenia „Wolno\u015b\u0107 i Niezawis\u0142o\u015b\u0107", oddzia\u0142u mjr. Hieronima Dekutowskiego, ps. „Zapora".
<\/b>
Pochodzi\u0142 ze Sterdyni na Podlasiu. Do AK wst\u0105pi\u0142 w 1943 r. po ucieczce z rob\u00f3t przymusowych, na kt\u00f3re zosta\u0142 skierowany po niemieckiej agresji na Polsk\u0119 w 1939 r. Ukrywa\u0142 w domu kobiet\u0119 pochodzenia \u017cydowskiego, kt\u00f3rej \u017cycie zagro\u017cone by\u0142o w wyniku polityki narodowo\u015bciowej niemieckiego okupanta. Od 1943 r. \u017co\u0142nierz oddzia\u0142u partyzanckiego w Obwodzie Soko\u0142\u00f3w Podlaski AK, a nast\u0119pnie kpt. Stanis\u0142awa \u0141okuciewskiego „Ma\u0142ego" na Lubelszczy\u017anie. Po wkroczeniu Armii Czerwonej na teren Polski zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do wojska. Skierowany do Wojsk Wewn\u0119trznych – formacji stworzonej do likwidacji antykomunistycznego podziemia zbrojnego, uko\u0144czy\u0142 kurs w Centrum Wyszkolenia WW. W maju 1945 r. zdezerterowa\u0142 i wst\u0105pi\u0142 w szeregi zgrupowania „Zapory" na terenie Lubelszczyzny. W sierpniu 1945 r. skorzysta\u0142 z amnestii og\u0142oszonej przez w\u0142adze komunistyczne i ujawni\u0142 si\u0119. W grudniu zosta\u0142 aresztowany przez funkcjonariuszy Urz\u0119du Bezpiecze\u0144stwa pod zarzutem wsp\u00f3\u0142pracy z podziemiem. Brutalnie przes\u0142uchiwany na Zamku Lubelskim, nie przyzna\u0142 si\u0119 do winy. Po zwolnieniu z wi\u0119zienia w pa\u017adzierniku 1946 r., powr\u00f3ci\u0142 w szeregi zgrupowania mjr. Hieronima Dekutowskiego „Zapory". S\u0142u\u017cy\u0142 w patrolu por. Jana Szali\u0142owa „Renka" do sierpnia 1947 r. W 1947 podj\u0105\u0142 nieudana pr\u00f3b\u0119 przedostania si\u0119 na Zach\u00f3d. Aresztowany w punkcie kontaktowym w Nysie wraz ze wsp\u00f3\u0142towarzyszami walki. Wyrokiem Wojskowego S\u0105du Rejonowego w Warszawie z 15 listopada 1948 r. skazany na kar\u0119 \u015bmierci. Stracony 7 marca 1949 r. w wi\u0119zieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie.
Szcz\u0105tki Arkadiusza Wasilewskiego odnaleziono latem 2012 r. w kwaterze „\u0141" Cmentarza Wojskowego na Pow\u0105zkach w Warszawie.<\/p>\n

<\/font><\/p>\n

\n

Podczas
\n niejawnej rozprawy 3 listopada 1948 r. w Wojskowym S\u0105dzie Rejonowym w
\nWarszawie, zasiad\u0142o ich siedmiu, oraz ich polityczny prze\u0142o\u017cony
\nW\u0142adys\u0142aw Si\u0142a-Nowicki. Oskar\u017ceni dla ich poni\u017cenia przebrani byli w
\nmundury Wehrmachtu. W ostatnim s\u0142owie mjr "Zapora" nie prosi\u0142 o
\nnajni\u017cszy wymiar kary, ale z godno\u015bci\u0105 o\u015bwiadczy\u0142, \u017ce decyzj\u0119 pozostawia
\n s\u0105dowi. 15 listopada 1948 r. sk\u0142ad orzekaj\u0105cy pod przewodnictwem
\ns\u0119dziego J\u00f3zefa Badeckiego, kt\u00f3ry wcze\u015bniej skaza\u0142 na \u015bmier\u0107 m.in. rtm.
\nWitolda Pileckiego<\/a>, skaza\u0142 go na 7-krotn\u0105 kar\u0119 \u015bmierci, pozostali
\notrzymali podobne wyroki. Pro\u015bby o \u0142ask\u0119 napisane do Prezydenta
\nBoles\u0142awa Bieruta przez matk\u0119 i najstarsz\u0105 siostr\u0119 Zofi\u0119 \u015aliw\u0119 (czyni\u0142a
\nte\u017c pr\u00f3by wydostania brata drog\u0105 dyplomatyczn\u0105 poprzez Prezydenta
\nRepubliki Francuskiej; od ko\u0144ca lat 20. mieszka\u0142a we Francji i by\u0142a
\nodznaczona Legi\u0105 Honorow\u0105 za udzia\u0142 we francuskim ruchu oporu) zosta\u0142y
\njednak odrzucone.
<\/font>\"\"
Pluton ppor. Hieronima Dekutowskiego "Zapory"
\n(siedzi w dolnym rz\u0119dzie, w rogatywce) podczas akcji "Burza".
\nLubelszczyzna, lipiec 1944 r.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 <\/i><\/font>\"\"Zgrupowanie mjr. "Zapory", lato 1946 r.<\/i><\/p>\n

"Zapora" wraz z podw\u0142adnymi trafi\u0142 do celi dla
\n"kaesowc\u00f3w", gdzie siedzia\u0142o w\u00f3wczas ponad 100 os\u00f3b. Na prze\u0142omie
\nstycznia i lutego 1949 r. podj\u0119li oni pr\u00f3b\u0119 ucieczki – postanowili
\nwywierci\u0107 dziur\u0119 w suficie i przez strych dosta\u0107 si\u0119 na dach
\njednopi\u0119trowych zabudowa\u0144 gospodarczych, a stamt\u0105d zjecha\u0107 na
\npowi\u0105zanych prze\u015bcierad\u0142ach i zeskoczy\u0107 na chodnik przy ulicy
\nRakowieckiej. Kiedy do zrealizowania planu zosta\u0142o ledwie kilkana\u015bcie
\ndni, jeden z wi\u0119\u017ani\u00f3w kryminalnych uzna\u0142, \u017ce akcja jest zbyt ryzykowna i
\n wsypa\u0142 uciekinier\u00f3w, licz\u0105c na z\u0142agodzenie wyroku. Hieronim Dekutowski i
\n W\u0142adys\u0142aw Si\u0142a-Nowicki trafili na kilka dni do karceru, gdzie siedzieli
\n nago, skuci w kajdany.<\/font>
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 <\/font>
\u017bo\u0142nierze ze zgrupowania mjr "Zapory". Od lewej stoj\u0105: NN, Stanis\u0142aw \u0141ukasik "Ry\u015b", Aleksander Sochalski "Duch", Hieronim Dekutowski "Zapora", Zbigniew Sochacki "Zbyszek", Jerzy Korcz "Bohun".<\/font><\/p>\n

<\/i>Wyroki
\n \u015bmierci na mjr. Hieronima Dekutowskiego "Zapor\u0119" i sze\u015bciu \u017co\u0142nierzy z
\njego zgrupowania zapad\u0142y w listopadzie 1948 r. Wykonano je 7 marca 1949
\nr. w piwnicy mokotowskiego wi\u0119zienia. Wed\u0142ug protoko\u0142\u00f3w wykonania
\nwyroku, egzekucj\u0119 zacz\u0119to o godz. 19.00 od mjr. "Zapory".\u00a0 Po nim
\nkolejno w odst\u0119pach 5-minutowych od strza\u0142\u00f3w w ty\u0142 g\u0142owy gin\u0119li:
\nStanis\u0142aw \u0141ukasik "Ry\u015b", Roman Gro\u0144ski "\u017bbik", Edmund Tudruj "Mundek",
\nTadeusz Pelak "Junak", Arkadiusz Wasilewski "Bia\u0142y", Jerzy Miatkowski
\n"Zawada".<\/p>\n

"Zapora" by\u0142 tak
\nznienawidzony przez komunist\u00f3w, \u017ce – jak g\u0142osi jedna z wersji jego
\n\u015bmierci – oprawcy powiesili go w worku pod sufitem, podziurawili kulami i
\n z satysfakcj\u0105 patrzyli na kapi\u0105c\u0105 krew. Czy tak by\u0142o? Nie wiadomo.
\nNatomiast faktem jest, \u017ce komendant lubelskiego zgrupowania WiN szed\u0142 na
\n \u015bmier\u0107 zmasakrowany, z powybijanymi z\u0119bami, po\u0142amanymi r\u0119kami,
\nzerwanymi paznokciami i siwymi w\u0142osami – cho\u0107 mia\u0142 zaledwie 31 lat.
\nDziesi\u0119\u0107 z nich po\u015bwi\u0119ci\u0142 walce o niepodleg\u0142\u0105 Polsk\u0119… <\/span>CZYTAJ WI\u0118CEJ><\/span><\/a><\/font>
<\/a><\/font>
\"\"
Mjr cc Hieronim Dekutowski "Zapora"<\/span><\/a><\/p>\n

<\/font><\/font><\/i>23
\n maja 1994 roku S\u0105d Wojew\u00f3dzki w Warszawie zrehabilitowa\u0142 mjr cc.
\nHieronima Dekutowskiego "Zapor\u0119", uznaj\u0105c, \u017ce wraz ze swoimi
\npodkomendnymi prowadzi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 na rzecz niepodleg\u0142ego bytu Pa\u0144stwa
\nPolskiego.<\/p>\n

Odznaczenia mjr. "Zapory": w roku 1946 Medalem Wojska
\n(czterokrotnie), w 1988 r. odznak\u0105 pu\u0142kow\u0105 8 pp. Legion\u00f3w, Krzy\u017cem
\nWalecznych, Krzy\u017cem Za Wolno\u015b\u0107 i Niepodleg\u0142o\u015b\u0107, Krzy\u017cem Srebrnym Orderu
\nWojennego Virtuti Militari, w 1989 r. Krzy\u017cem Zrzeszenia "Wolno\u015b\u0107 i
\nNiezawis\u0142o\u015b\u0107", a w 1990 r. Krzy\u017cem Armii Krajowej.<\/p>\n

W roku 1996
\nRada Miasta Tarnobrzega nada\u0142a Hieronimowi Dekutowskiemu "Order Sigillum
\n Civis Virtuti", czyni\u0105c go tym samym Pierwszym Kawalerem tego
\nodznaczenia.<\/p>\n

26
\n pa\u017adziernika 2003 r. ods\u0142oni\u0119to w Lublinie na Placu Zamkowym, z
\ninicjatywy Fundacji "Pami\u0119tamy", pomnik PAMI\u0118CI \u017bO\u0141NIERZY AK–WIN ZE
\nZGRUPOWANIA MJR HIERONIMA DEKUTOWSKIEGO "ZAPORY" POLEG\u0141YCH W WALCE Z
\nHITLEROWSKIM I KOMUNISTYCZNYM ZNIEWOLENIEM W LATACH 1943–1955.<\/a><\/p>\n

15
\n listopada 2007 roku Prezydent RP Lech Kaczy\u0144ski, za zas\u0142ugi dla
\nniepodleg\u0142o\u015bci Rzeczypospolitej Polski, odznaczy\u0142 Krzy\u017cem Wielkim Orderu
\n Odrodzenia Polski mjr Hieronima Dekutowskiego<\/span><\/a>,
a jego sze\u015bciu podkomendnych :
kpt. Stanis\u0142awa \u0141ukasika<\/span> – Krzy\u017cem Komandorskim z Gwiazd\u0105 Orderu Odrodzenia Polski,
porucznik\u00f3w: Romana Gro\u0144skiego<\/span> i Edmunda Tudruja<\/span> – Krzy\u017cem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski,
porucznik\u00f3w: Jerzego Miatkowskiego<\/span>, Tadeusza Pelaka<\/span> i Arkadiusza Wasilewskiego<\/span> – Krzy\u017cem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.<\/font><\/p>\n

Podczas
\n tej uroczysto\u015bci, za wybitne zas\u0142ugi dla niepodleg\u0142o\u015bci
\nRzeczypospolitej Polskiej, odznaczony zosta\u0142 r\u00f3wnie\u017c po\u015bmiertnie inny
\nzas\u0142u\u017cony \u017co\u0142nierz Zgrupowania mjr. "Zapory", ostatni dow\u00f3dca oddzia\u0142\u00f3w
\npartyzanckich Okr\u0119gu Lubelskiego WiN:
<\/span><\/font>Kapitan Zdzis\u0142aw Bro\u0144ski "Uskok"<\/span><\/font><\/a> – Krzy\u017cem Komandorskim z Gwiazd\u0105 Orderu Odrodzenia Polski.<\/font>

\"\"
Od lewej: mjr Hieronim Dekutowski "Zapora" i kpt. Zdzis\u0142aw Bro\u0144ski "Uskok".<\/span><\/font>
\"\"
<\/i>GLORIA VICTIS !!!<\/span><\/font><\/p>\n

\"\"
Ods\u0142oni\u0119ty 26 pa\u017adziernika 2003 r. w Lublinie na Placu Zamkowym, z inicjatywy Fundacji "Pami\u0119tamy"<\/a>, pomnik pami\u0119ci \u017co\u0142nierzy AK-WiN ze Zgrupowania mjr. "Zapory"<\/font>.
\"\"
\"\"
<\/i>Zobacz pe\u0142n\u0105 list\u0119 nazwisk os\u00f3b upami\u0119tnionych na pomniku "Zaporczyk\u00f3w" w Lublinie><\/span><\/font><\/a><\/p>\n

<\/span><\/font><\/span><\/font>Wi\u0119cej na temat majora "Zapory" czytaj tutaj:<\/font><\/span><\/font><\/div>\n

<\/b><\/font>Ur. w Lublinie,
\nsyn robotnika kolejowego. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podoficersk\u0105 dla Ma\u0142oletnich w
\n Koninie, a nast\u0119pnie s\u0142u\u017cy\u0142 w 23. pu\u0142ku piechoty we W\u0142odzimierzu
\nWo\u0142y\u0144skim, otrzyma\u0142 stopie\u0144 plutonowego s\u0142u\u017cby sta\u0142ej. Z rodzim\u0105
\njednostk\u0105 walczy\u0142 w wojnie 1939 r., w sk\u0142adzie armii „Pomorze”. Unikn\u0105\u0142
\nniewoli i powr\u00f3ci\u0142 do rodzinnego domu w Motyczu k. Lublina. W
\nkonspiracji od listopada 1939 r., pocz\u0105tkowo w Zwi\u0105zku Czynu Zbrojnego, a
\n po po\u0142\u0105czeniu organizacji w Polskiej Organizacji Zbrojnej. Po scaleniu w
\n 1942 r., w AK. W latach 1940–1943 dow\u00f3dca plac\u00f3wki i rejonu Konopnica.
\nOd stycznia 1944 r. dow\u00f3dca oddzia\u0142u lotnego Kedywu w Obwodzie AK
\nLublin-Powiat. W czasie akcji „Burza” liczy\u0142 on ok. 120 partyzant\u00f3w. W
\ndniu 21 lipca 1944 r. rozbrojony wraz z ca\u0142ym oddzia\u0142em przez wojska
\nsowieckie. Aresztowany przez Sowiet\u00f3w w sierpniu 1944 r., zbieg\u0142 z
\naresztu NKWD przy ul. Chopina 18 w Lublinie, ukrywa\u0142 si\u0119. Od marca 1945
\nr. ponownie dow\u00f3dca oddzia\u0142u partyzanckiego Delegatury Si\u0142 Zbrojnych na
\nKraj i Zrzeszenia Wolno\u015b\u0107 i Niezawis\u0142o\u015b\u0107 Inspektoratu Lublin. Od czerwca
\n 1945 r. w sk\u0142adzie zgrupowania mjr. Hieronima Dekutowskiego „Zapory”<\/a>. Ujawniony na mocy amnestii z sierpnia 1945 r. Wyjecha\u0142 na Ziemie Zachodnie, sk\u0105d powr\u00f3ci\u0142 na Lubelszczyzn\u0119. Wiosn\u0105 1946 r. odtworzy\u0142 oddzia\u0142, kt\u00f3ry podporz\u0105dkowa\u0142 mjr. „Zaporze”<\/a>.
\n Zatrzymany w wyniku prowokacji UB 16 wrze\u015bnia 1947 r. w Nysie, podczas
\npr\u00f3by przekroczenia granicy wraz z grup\u0105 \u017co\u0142nierzy mjr. Hieronima
\nDekutowskiego „Zapory”. Aresztowany pod fa\u0142szywym nazwiskiem Stanis\u0142aw
\nNowakowski. Przeszed\u0142 okrutne \u015bledztwo. 15
\n listopada 1948 r. skazany przez WSR w Warszawie na kar\u0119 \u015bmierci.
\nStracony w wi\u0119zieniu mokotowskim 7 marca 1949 r. wraz z mjr. „Zapor\u0105” i
\npi\u0119cioma innymi wsp\u00f3\u0142towarzyszami.<\/a> Odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy i Krzy\u017cem Walecznych.
Szcz\u0105tki Stanis\u0142awa \u0141ukasika odnaleziono latem 2012 r. w kwaterze „\u0141” Cmentarza Pow\u0105zkowskiego Wojskowego w Warszawie.<\/font>
<\/b><\/p>\n