{"id":210,"date":"2014-09-29T10:20:58","date_gmt":"2014-09-29T08:20:58","guid":{"rendered":"http:\/\/www.podziemiezbrojne.pl\/2014\/09\/29\/kolejni-bohaterowie-zidentyfikowani\/"},"modified":"2014-09-29T10:20:58","modified_gmt":"2014-09-29T08:20:58","slug":"kolejni-bohaterowie-zidentyfikowani","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wcagowy.pl\/?p=210","title":{"rendered":"Kolejni bohaterowie zidentyfikowani !"},"content":{"rendered":"
O\u015bmiu bohater\u00f3w odzyska\u0142o nazwiska – Warszawa, 28 wrze\u015bnia 2014 r.<\/b><\/font><\/u><\/p>\n

\"Miniaturka\"<\/p>\n

Na uroczysto\u015bci w Pa\u0142acu Prezydenckim z udzia\u0142em Prezydenta RP Bronis\u0142awa Komorowskiego rodziny o\u015bmiu ofiar terroru komunistycznego odebra\u0142y noty identyfikacyjne swoich krewnych, kt\u00f3rych szcz\u0105tki ekshumowano w kwaterze „\u0141" Cmentarza Wojskowego na warszawskich Pow\u0105zkach. Zidentyfikowani to: Julian Czerwiakowski, Boles\u0142aw Cz\u0119\u015b\u0107ik, Stefan G\u0142owacki, Boles\u0142aw Kontrym, Dionizy Sosnowski, Zygmunt Szymanowski, Ludwik \u015awider i Aleksander Tomaszewski.<\/b><\/p>\n

Do tej pory w kwaterze „\u0141" wydobyto szcz\u0105tki ok. 200 os\u00f3b. Ju\u017c wcze\u015bniej zidentyfikowano 28 z nich. Byli to: Stanis\u0142aw Abramowski, W\u0142adys\u0142aw Borowiec, Henryk Borowy-Borowski, Boles\u0142aw Budelewski, Edmund Z. Bukowski, Jan Czeredys, Hieronim Dekutowski, Adam Gajdek, Roman Gro\u0144ski, Stanis\u0142aw Kasznica, Aleksander Adam Kita, Zygfryd Kuli\u0144ski, Stanis\u0142aw \u0141ukasik, J\u00f3zef \u0141ukaszewicz, Jerzy Miatkowski, Stanis\u0142aw Mieszkowski, Antoni Olechnowicz, Marian Orlik, Henryk Paw\u0142owski, Tadeusz Pelak, Zbigniew Przybyszewski, Karol Rakoczy, Eugeniusz Smoli\u0144ski, Zygmunt Szendzielarz, Edmund Tudruj, Wac\u0142aw Walicki, Arkadiusz Wasilewski i Ryszard Widelski.<\/p>\n

W latach 1944–1956 wskutek terroru komunistycznego w Polsce \u015bmier\u0107 ponios\u0142o oko\u0142o pi\u0119\u0107dziesi\u0119ciu tysi\u0119cy os\u00f3b, straconych na mocy wyrok\u00f3w s\u0105dowych, zamordowanych i zmar\u0142ych w siedzibach Urz\u0119d\u00f3w Bezpiecze\u0144stwa i Informacji Wojskowej, wi\u0119zieniach i obozach, zabitych w walce lub w trakcie dzia\u0142a\u0144 pacyfikacyjnych. Znaczn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 ofiar stanowili cz\u0142onkowie antykomunistycznego ruchu oporu, kontynuuj\u0105cy walk\u0119 zbrojn\u0105 do pocz\u0105tku lat pi\u0119\u0107dziesi\u0105tych.<\/p>\n

Cia\u0142a ekshumowane w kwaterze „\u0141" Cmentarza Pow\u0105zkowskiego to zamordowani w wi\u0119zieniu mokotowskim w Warszawie \u017co\u0142nierze podziemia niepodleg\u0142o\u015bciowego oraz inne ofiary komunizmu z okresu stalinowskiego.<\/p>\n

Prace ekshumacyjno-identyfikacyjne prowadzi interdyscyplinarny zesp\u00f3\u0142 naukowy, tworzony przez antropolog\u00f3w, archeolog\u00f3w, genetyk\u00f3w, historyk\u00f3w i medyk\u00f3w s\u0105dowych pod kierownictwem dr. hab. Krzysztofa Szwagrzyka, naczelnika Samodzielnego Wydzia\u0142u Poszukiwa\u0144 IPN i Pe\u0142nomocnika Prezesa IPN ds. poszukiwa\u0144 miejsc poch\u00f3wku ofiar terroru komunistycznego (badania genetyczne koordynuje dr Andrzej Ossowski z Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego). Zesp\u00f3\u0142 grupuje specjalist\u00f3w z Instytutu Pami\u0119ci Narodowej, Instytutu Ekspertyz S\u0105dowych z Krakowa, Polskiej Bazy Genetycznej Ofiar Totalitaryzm\u00f3w oraz Zak\u0142ad\u00f3w Medycyny S\u0105dowej ze Szczecina i Wroc\u0142awia<\/p>\n

Og\u00f3lnopolski projekt badawczy „Poszukiwania nieznanych miejsc poch\u00f3wku ofiar terroru komunistycznego 1944–1956"<\/a> jest efektem wsp\u00f3\u0142dzia\u0142ania wielu instytucji pa\u0144stwowych, przede wszystkim IPN, Rady Ochrony Pami\u0119ci Walk i M\u0119cze\u0144stwa, Ministerstwa Sprawiedliwo\u015bci oraz Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie i Uniwersytetu Medycznego we Wroc\u0142awiu. Ich wsp\u00f3\u0142praca ma na celu ustalenie lokalizacji grob\u00f3w straconych i zamordowanych w latach stalinizmu, ekshumacj\u0119 i identyfikacj\u0119 odnajdywanych szcz\u0105tk\u00f3w. Dzia\u0142ania te s\u0105 finansowane z bud\u017cetu pa\u0144stwa, cz\u0119\u015bciowo, np. w wypadku Polskiej Bazy Genetycznej Ofiar Totalitaryzm\u00f3w, tak\u017ce wspierane przez instytucje i osoby prywatne.<\/p>\n

Wi\u0119cej o programie poszukiwa\u0144: http:\/\/poszukiwania.ipn.gov.pl<\/a><\/p>\n

\n

\"Julian
Julian Czerwiakowski (1911-1953) <\/b>ps. „Jurek, „Jerzy Tarnowski", \u017co\u0142nierz Narodowych Si\u0142 Zbrojnych, organizacji „Nie" i „Wolno\u015b\u0107 i Niezawis\u0142o\u015b\u0107".
Urodzi\u0142 si\u0119 12 lutego 1911 r. w \u017burominie, pow. Sierpc, syn Ksawerego i W\u0142adys\u0142awy z d. Szel\u0105\u017cek. W 1932 r. zosta\u0142 powo\u0142any do s\u0142u\u017cby wojskowej, kt\u00f3r\u0105 pe\u0142ni\u0142 w Batalionie Mostowym w Kazuniu k. Modlina.
Od 1942 r. by\u0142 zwi\u0105zany z Narodowymi Si\u0142ami Zbrojnymi. Podlega\u0142 Zygmuntowi Ojrzy\u0144skiemu pseud. „Ostaszewski" – szefowi wywiadu Okr\u0119gu Warszawa NSZ. Jako kierownik wywiadu NSZ na obw\u00f3d Warszawa – \u015ar\u00f3dmie\u015bcie zorganizowa\u0142 kom\u00f3rk\u0119 obserwacyjno – wywiadowcz\u0105. W drugiej po\u0142owie 1943 r. (sierpie\u0144 lub wrzesie\u0144) za po\u015brednictwem Ojrzy\u0144skiego rozpocz\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w organizacji „Start" – Ekspozyturze Urz\u0119du \u015aledczego m.st. Warszawy Pa\u0144stwowego Korpusu Bezpiecze\u0144stwa, gdzie obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 kierownika Plac\u00f3wki \u015ar\u00f3dmie\u015bcie.
Od kwietnia do pa\u017adziernika 1945 r. dzia\u0142a\u0142 w organizacji „NIE" oraz Zrzeszeniu „Wolno\u015b\u0107 i Niezawis\u0142o\u015b\u0107".
Aresztowany przez UB 21 grudnia 1948 r. w swoim warszawskim mieszkaniu. Wyrokiem S\u0105du Wojew\u00f3dzkiego dla m.st. Warszawy pod przewodnictwem s\u0119dziego Mariana St\u0119pczy\u0144skiego z 22 kwietnia 1952 r. zosta\u0142 skazany na kar\u0119 \u015bmierci. Rada Pa\u0144stwa decyzj\u0105 z dnia 27 grudnia 1952 r. nie skorzysta\u0142a z prawa \u0142aski.
Wyrok wykonano 5 stycznia 1953 r. w wi\u0119zieniu mokotowskim w Warszawie.
Szcz\u0105tki Juliana Czerwiakowskiego odnaleziono 24 maja 2013 r. w kwaterze „\u0141" Cmentarza Pow\u0105zkowskiego Wojskowego w Warszawie.
<\/font><\/p>\n

\n

\"Boles\u0142aw
Boles\u0142aw Cz\u0119\u015bcik (1924-1951)<\/b> ps. „Orlik", \u017co\u0142nierz Narodowych Si\u0142 Zbrojnych, Narodowego Zjednoczenia Wojskowego Urodzi\u0142 si\u0119 1 czerwca 1924 r. w m. Wola – J\u00f3zefowo, gm. Krasnosielc, pow. Mak\u00f3w Mazowiecki, syn J\u00f3zefa i Feliksy z d. Tomaszewskiej. W okresie okupacji wst\u0105pi\u0142 do Narodowych Si\u0142 Zbrojnych.
Po wej\u015bciu wojsk sowieckich s\u0142u\u017cy\u0142 w oddziale pod dow\u00f3dztwem Romana Dziemieszkiewicza „Adama", „Pogody". Bra\u0142 udzia\u0142 w wielu akcjach zbrojnych na terenie powiat\u00f3w: ciechanowskiego, makowskiego, ostro\u0142\u0119ckiego i pu\u0142tuskiego (m.in. rozbicia aresztu PUBP w Krasnosielcu na pocz\u0105tku maja 1945 r. sk\u0105d uwolniono kilkudziesi\u0119ciu \u017co\u0142nierzy AK i NSZ).
Po rozbiciu oddzia\u0142u R. Dziemieszkiewicza dzia\u0142a\u0142 od 1946 r. w oddziale Pogotowia Akcji Specjalnej XVI Okr\u0119gu Narodowego Zjednoczenia Wojskowego J\u00f3zefa Koz\u0142owskiego, ps. „Las". 22 kwietnia 1947 r. ujawni\u0142 si\u0119 w Warszawie przed Urz\u0119dem Bezpiecze\u0144stwa Publicznego na m.st. Warszaw\u0119.
13 wrze\u015bnia 1950 r. zosta\u0142 aresztowany w Drewnicy (pow. Gda\u0144sk). 7 kwietnia 1951 r. WSR w Warszawie na sesji wyjazdowej w Pu\u0142tusku pod przewodnictwem por. Edwarda Hollera skaza\u0142 go na kar\u0119 \u015bmierci. Prezydent Boles\u0142aw Bierut decyzj\u0105 z dnia 3 lipca1951 r. nie skorzysta\u0142 z prawa \u0142aski.
Wyrok wykonano 10 lipca 1951 r. w wi\u0119zieniu mokotowskim w Warszawie.
Szcz\u0105tki Boles\u0142awa Cz\u0119\u015bcika odnaleziono 17 sierpnia 2012 r. w kwaterze „\u0141" Cmentarza Pow\u0105zkowskiego Wojskowego w Warszawie.
<\/font><\/p>\n

\n

\"Stefan
Stefan G\u0142owacki (1903-1949)<\/b>, ps. „Smuga", porucznik AK, oficer Okr\u0119gu Wile\u0144skiego Armii Krajowej.
Urodzi\u0142 si\u0119 31 marca 1903 r. w Lublinie, syn Stanis\u0142awa i Katarzyny z d. Stola. W 1924 r. zosta\u0142 wcielony do wojska, s\u0142u\u017cy\u0142 w 8. pp Legion\u00f3w w Lublinie.
Po zako\u0144czeniu s\u0142u\u017cby pozosta\u0142 w wojsku. W 1934 r. awansowa\u0142 na podporucznika. Przeniesiony do 17. pp w Rzeszowie, w 1938 r. awansowa\u0142 do stopnia porucznika. Wiosn\u0105 1939 r. zosta\u0142 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza w Augustowie. W c
\nzasie kampanii wrze\u015bniowej bra\u0142 udzia\u0142 w walkach w okolicach Augustowa i Suwa\u0142k. W listopadzie 1939 r. wyjecha\u0142 do Wilna gdzie od roku 1941 rozpocz\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w AK pe\u0142ni\u0105c funkcj\u0119 dow\u00f3dcy podrejonu.
W kwietniu 1945 r. jako repatriant wyjecha\u0142 z Wilna i przyby\u0142 do Wroc\u0142awia. W marcu 1946 r. nawi\u0105za\u0142 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z O\u015brodkiem Mobilizacyjnym Wile\u0144skiego Okr\u0119gu AK kierowanym przez pp\u0142k. Antoniego Olechnowicza „Pohoreckiego".
7 lipca 1948 r. zosta\u0142 aresztowany w zasadzce w D\u0119bowej \u0141\u0105ce ko\u0142o Leszna. 8 marca 1949 r. WSR w Warszawie pod przewodnictwem kpt. Zbigniewa Furtaka skaza\u0142 go na kar\u0119 \u015bmierci. Prezydent Boles\u0142aw Bierut decyzj\u0105 z dnia 3 czerwca 1949 r. nie skorzysta\u0142 z prawa \u0142aski.
Wyrok wykonano 13 czerwca 1949 r. w wi\u0119zieniu mokotowskim w Warszawie. Postanowieniem z 25 pa\u017adziernika 1990 r. Izby Wojskowej S\u0105du Najwy\u017cszego wyrok WSR w Warszawie w sprawie Stefana G\u0142owackiego zosta\u0142 uznany za niewa\u017cny.
Szcz\u0105tki por. Stefana G\u0142owackiego odnaleziono 20 maja 2013 r. w kwaterze „\u0141" Cmentarza Pow\u0105zkowskiego Wojskowego w Warszawie.
<\/font><\/p>\n

\n

\"Boles\u0142aw
Boles\u0142aw Kontrym (1898 – 1953) <\/b>ps. „\u017bmudzin", „Bia\u0142y", „Bielski", „Cichocki", oficer Policji Pa\u0144stwowej w II Rzeczypospolitej, major Wojska Polskiego, cichociemny, oficer Armii Krajowej.
Urodzi\u0142 si\u0119 27 sierpnia 1898 r. w maj\u0105tku Zaturce, pow. \u0141uck, syn W\u0142adys\u0142awa i Adolfiny z d. Cichockiej. Pochodzi\u0142 z rodziny z tradycjami niepodleg\u0142o\u015bciowymi: przodkowie byli uczestnikami powstania listopadowego oraz styczniowego. W 1909 r. zosta\u0142 oddany do szko\u0142y kadet\u00f3w w Kijowie, a nast\u0119pnie w Jaros\u0142awiu n. Wo\u0142g\u0105.
Po wst\u0105pieniu do armii carskiej w 1915 r. zosta\u0142 wys\u0142any na front karpacki gdzie dowodzi\u0142 oddzia\u0142em konnych zwiadowc\u00f3w w 127 i 660 pp. Od stycznia 1918 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w 5 pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w II Korpusu Polskiego na Wschodzie, a po jego rozbrojeniu dosta\u0142 si\u0119 do niewoli niemieckiej sk\u0105d uciek\u0142 i zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Komendy Naczelnej 3 POW w Kijowie.
Po przedostaniu si\u0119 do Archangielska uczestniczy\u0142 w walkach z bolszewikami. W lipcu 1919 r. zosta\u0142 aresztowany i po trzech miesi\u0105cach wcielony do Armii Czerwonej. W latach 1919-1920 bra\u0142 udzia\u0142 w walkach na froncie fi\u0144skim. Za m\u0119stwo w walkach zosta\u0142 trzykrotnie odznaczony i skierowany na studia do Akademii Sztabu Generalnego w Moskwie. Od lutego 1922 r. wykonywa\u0142 zlecenia wywiadowcze attach\u00e9 wojskowego przy Poselstwie RP w Moskwie. Wobec zagro\u017cenia aresztowaniem w grudniu 1922 r. nielegalnie wr\u00f3ci\u0142 do Polski.
Po zweryfikowaniu pe\u0142ni\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w Stra\u017cy Granicznej, a nast\u0119pnie od 1923 r. w Granicznej Policji Pa\u0144stwowej. Do wrze\u015bnia 1939 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w Policji Pa\u0144stwowej pe\u0142ni\u0105c funkcj\u0119 m.in. naczelnika Urz\u0119du \u015aledczego w Bia\u0142ymstoku i kierownika wydzia\u0142u \u015bledczego w Wilnie. 19 wrze\u015bnia zosta\u0142 internowany w obozie Ko\u0142otowo pod Kownem sk\u0105d przez Estoni\u0119, \u0141otw\u0119, Szwecj\u0119, Norwegi\u0119 i Angli\u0119 10 grudnia 1939 r. dotar\u0142 do Francji. Bra\u0142 udzia\u0142 w walkach pod Narwikiem w Samodzielnej Brygadzie Strzelc\u00f3w Podhala\u0144skich. W roku 1940 przedosta\u0142 si\u0119 do Wielkiej Brytanii, gdzie od 1941 r. pe\u0142ni\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w 1 Samodzielnej Brygadzie Spadochronowej. Zg\u0142osi\u0142 ch\u0119\u0107 do s\u0142u\u017cby w kraju, zosta\u0142 zaprzysi\u0119\u017cony na rot\u0119 AK i w kwietniu 1942 r. przeszed\u0142 szkolenie dywersyjne i spadochronowe w ramach kursu na cichociemnych.
W nocy z 1 na 2 wrze\u015bnia 1942 r. zosta\u0142 zrzucony na plac\u00f3wk\u0119 „Rogi" na p\u00f3\u0142nocny wsch\u00f3d od Gr\u00f3jca. Zosta\u0142 przydzielony do „Wachlarza" a od marca 1943 r. zosta\u0142 szefem Kedywu Okr\u0119gu AK Brze\u015b\u0107, nast\u0119pnie szefem Centrali S\u0142u\u017cby \u015aledczej Pa\u0144stwowego Korpusu Bezpiecze\u0144stwa. Zorganizowa\u0142 i dowodzi\u0142 oddzia\u0142em „Sztafeta-Podkowa" (nast\u0119pnie „Podkowa") wykonuj\u0105cym m.in. egzekucje na konfidentach i agentach gestapo. W Powstaniu Warszawskim by\u0142 dow\u00f3dc\u0105 4. kompanii w zgrupowaniu Armii Krajowej mjr. „Bartkiewicza" (W\u0142odzimierz Zawadzki) i r\u00f3wnocze\u015bnie dow\u00f3dc\u0105 odcinka taktycznego w podobwodzie \u015ar\u00f3dmie\u015bcie-P\u00f3\u0142noc: Kr\u00f3lewska – Kredytowa – pl. Ma\u0142achowskiego. Z chwil\u0105 utworzenia 20.wrze\u015bnia 1944 r. Warszawskiego Korpusu AK zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 III batalionu 36. pu\u0142ku piechoty Legii Akademickiej wchodz\u0105cego w sk\u0142ad 28. Dywizji Piechoty Armii Krajowej im. Stefana Okrzei. W czasie powsta\u0144czych walk by\u0142 czterokrotnie ranny (m.in. w dniu 4 sierpnia w czasie szturmu na budynek PAST-y, kt\u00f3rym dowodzi\u0142).
Po powstaniu przebywa\u0142 w wielu obozach jenieckich, m. in. w obozie w Sandbostel sk\u0105d zbieg\u0142 w kwietniu 1945 r. i przedosta\u0142 si\u0119 do 1 Dywizji Pancernej gen. S. Maczka gdzie zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 kompanii. Po dw\u00f3ch latach powr\u00f3ci\u0142 do kraju i rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w Centralnym Zarz\u0105dzie Pa\u0144stwowego Przemys\u0142u Fermentacyjnego w Warszawie.
13 pa\u017adziernika 1948 zosta\u0142 aresztowany. Po czteroletnim \u015bledztwie wyrokiem z dnia 26 czerwca 1952 r. S\u0105du Wojew\u00f3dzkiego dla m. st. Warszawy pod przewodnictwem Czes\u0142awa Kosima zosta\u0142 skazany na kar\u0119 \u015bmierci. Rada Pa\u0144stwa decyzj\u0105 z dnia 27 grudnia 1952 r. nie skorzysta\u0142a z prawa \u0142aski.
Wyrok wykonano 2 stycznia 1953 r. w wi\u0119zieniu mokotowskim w Warszawie.
Wyrokiem S\u0105du Wojew\u00f3dzkiego dla m.st. Warszawy z dnia 3 grudnia 1957 r. zosta\u0142 zrehabilitowany.
Szcz\u0105tki Boles\u0142awa Kontryma zosta\u0142y odnalezione 24 maja 2013 roku w kwaterze „\u0141" Cmentarza Pow\u0105zkowskiego Wojskowego w Warszawie.
<\/font><\/p>\n

\n

\"Dionizy
Dionizy Sosnowski (1929–1953) <\/b>ps. „Zbyszek", „J\u00f3zef", absolwent kursu radiotelegrafist\u00f3w Delegatury Zagranicznej Zrzeszenia „Wolno\u015b\u0107 i Niezawis\u0142o\u015b\u0107", zrzucony na spadochronie do Polski w 1952 r., kapral podchor\u0105\u017cy.
Pochodzi\u0142 z Goni\u0105dza, szko\u0142\u0119 \u015bredni\u0105 uko\u0144czy\u0142 w Bia\u0142ymstoku. W 1948 r. przyjecha\u0142 do Warszawy i podj\u0105\u0142 studia na Akademii Medycznej, jednak wkr\u00f3tce z powodu zarzut\u00f3w politycznych musia\u0142 je przerwa\u0107 i zacz\u0105\u0142 prac\u0119 jako wychowawca w o\u015brodku szkoleniowo-wychowawczym dla m\u0142odzie\u017cy.
Wiosn\u0105 1951 r. zosta\u0142 jako niezrzeszony wytypowany przez ZMP na Zlot M\u0142odzie\u017cy w Berlinie, co postanowi\u0142 wykorzysta\u0107 do ucieczki na Zach\u00f3d. Gdy wiadomo\u015b\u0107 ta dotar\u0142a do Urz\u0119du Bezpiecze\u0144stwa, w czerwcu 1951 r. nawi\u0105za\u0142 z nim kontakt agent Ministerstwa Bezpiecze\u0144stwa Publicznego. Sosnowski zosta\u0142 wci\u0105gni\u0119ty do operacji „Cezary", czyli pozorowania przez MBP dzia\u0142alno\u015bci w kraju Zrzeszenia „Wolno\u015b\u0107 i Niezawis\u0142o\u015b\u0107" (tzw. V Komenda WiN).
By\u0142 nie\u015bwiadomy prowokacyjnego charakteru organizacji. Jego wyjazd do Berlina zosta\u0142 zablokowany, lecz 5\/6 stycznia 1952 r. zosta\u0142 przerzucony przez zielon\u0105 granic\u0119 do Niemiec. Trafi\u0142 na zorganizowany przez Delegatur\u0119 Zagraniczn\u0105 WiN we wsp\u00f3\u0142pracy z polskimi w\u0142adzami wojskowymi na uchod\u017astwie i przy pomocy ameryka\u0144skich instruktor\u00f3w kurs radiotelegrafist\u00f3w z elementami szkolenia dywersyjnego. Uko\u0144czy\u0142 go w sierpniu 1952 r. W nocy 4\/5 listopada 1952 r. zosta\u0142 zrzucony na spadochronie na Pomorzu (wraz ze Stefanem Skrzyszowskim vel Januszem Pater\u0105). Po skoku zosta\u0142 awansowany przez polskie w\u0142adze wojskowe na uchod\u017astwie na stopie\u0144 kaprala podchor\u0105\u017cego rezerwy i odznaczony Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi z Mieczami. Przywieziony sprz\u0119t, wyposa\u017cenie i pieni\u0105dze przej\u0119\u0142a „V Komenda WiN".
W ramach likwidacji operacji „Cezary" zosta\u0142 aresztowany 6 grudnia 1952 r. Po pokazowej rozprawie 18 lutego 1953 r. WSR w Warszawie pod przewodnictwem pp\u0142k. Mieczys\u0142awa Widaja skaza\u0142 go na \u015bmier\u0107. Dionizy Sosnowski zosta\u0142 zamordowany w wi\u0119zieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie 15 maja 1953 r.18 pa\u017adziernika 2000 r. Wojskowy S\u0105d Okr\u0119gowy w Warszawie na mocy ustawy z 23 lutego 1991 r. uzna\u0142 za niewa\u017cny wyrok WSR i postanowienie NSW wobec Dionizego Sosnowskiego, kt\u00f3ry pad\u0142 ofiar\u0105 prowokacji MBP, a motywem jego dzia\u0142alno\u015bci by\u0142a ch\u0119\u0107 walki o niepodleg\u0142y byt Pa\u0144stwa Polskiego.
Szcz\u0105tki Dionizego Sosnowskiego odnaleziono 14 maja 2013 r. w kwaterze „\u0141" Cmentarza Pow\u0105zkowskiego Wojskowego w Warszawie.
<\/font><\/p>\n

\n

\"ZygmuntZygmunt Szymanowski (1910-1950) <\/b>ps. „Jezierza", „Lis", „Bez", „Cis", „61", porucznik AK, oficer Okr\u0119gu Wile\u0144skiego Armii Krajowej.
Urodzi\u0142 si\u0119 15 sierpnia 1910 r. w Motulach, gm. Filip\u00f3w, pow. Suwa\u0142ki; syn W\u0142adys\u0142awa i Felliksy z d. Ciszewskiej. Szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 uko\u0144czy\u0142 w Motulach, nauk\u0119 kontynuowa\u0142 w szkole \u015bredniej w Suwa\u0142kach. We wrze\u015bniu 1928 r. wyjecha\u0142 do Lwowa i tam w kwietniu 1931 r. zda\u0142 matur\u0119.
W sierpniu 1931 r. powo\u0142any do s\u0142u\u017cby wojskowej, zosta\u0142 przydzielony do Szko\u0142y Podchor\u0105\u017cych Rezerwy Piechoty
w Krakowie. Uko\u0144czy\u0142 j\u0105 w 1932 r. w stopniu plutonowego podchor\u0105\u017cego i zosta\u0142 skierowany do 19. Pu\u0142ku Piechoty we Lwowie.
Czynn\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 zako\u0144czy\u0142 we wrze\u015bniu 1932 r. (w 1935 r. podczas \u0107wicze\u0144 rezerwy otrzyma\u0142 stopie\u0144 ppor., a w styczniu 1939 r. por.). W 1934 r. rozpocz\u0105\u0142 studia w Akademii Handlu Zagranicznego we Lwowie i na Politechnice Lwowskiej. W czerwcu 1939 r. uzyska\u0142 dyplom magistra nauk ekonomiczno-handlowych i absolutorium na Politechnice. We wrze\u015bniu 1939 r. jako dow\u00f3dca kompanii ckm w 19. pp 5. DP, bra\u0142 udzia\u0142 w walkach pod W\u0142oc\u0142awkiem, Kutnem, Sochaczewem, \u0141odzi\u0105, P\u0142ockiem, broni\u0142 Modlina. Zosta\u0142 dwukrotnie ranny – pod P\u0142ockiem i w Palmirach. Od 20 wrze\u015bnia 1939 r. przebywa\u0142 w szpitalu w Modlinie, sk\u0105d trafi\u0142 do obozu jenieckiego w Dzia\u0142dowie, sk\u0105d zbieg\u0142 do Suwa\u0142k, gdzie zosta\u0142 ponownie aresztowany. Po kolejnej ucieczce osiad\u0142 na Wile\u0144szczy\u017anie i prawdopodobnie zosta\u0142 cz\u0142onkiem ZWZ.
W 1942 r. rozpocz\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w AK jako szef kom\u00f3rki wywiadowczej wywiadu kolejowego w Wilnie. U\u017cywa\u0142 ps. „Jezierza", „Lis", pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 tak\u017ce nazwiskami: Antoni Piwowarski, Jan Sadowski. 20 wrze\u015bnia 1944 zosta\u0142 aresztowany przez NKWD i wyniku \u015bledztwa skazany za dzia\u0142alno\u015b\u0107 w AK na 10 lat pozbawienia wolno\u015bci. 15 marca 1945 r. uda\u0142o mu si\u0119 uciec i ukrywa\u0142 si\u0119 w Wilnie, sk\u0105d 30 kwietnia 1945 r. wyjecha\u0142 do Suwa\u0142k. Od wrze\u015bnia 1947 r. pod ps. „Lis", „Bez", dzia\u0142a\u0142 w O\u015brodku Mobilizacyjnym Wile\u0144skiego Okr\u0119gu AK, tworz\u0105c siatk\u0119 wywiadowcz\u0105 – zbiera\u0142 informacje o dzia\u0142alno\u015bci politycznej, gospodarczej i nastrojach spo\u0142ecznych.
Aresztowany 22 czerwca 1948 r. w Szklarskiej Por\u0119bie w ramach Akcji „X" maj\u0105cej na celu rozbicie struktur Okr\u0119gu Wile\u0144skiego AK na pocz\u0105tku lipca 1948 r. zosta\u0142 osadzony w wi\u0119zieniu na Mokotowie. 24 stycznia 1950 r. Wojskowy S\u0105d Rejonowy w Warszawie, pod przewodnictwem s\u0119dziego mjra Mieczys\u0142awa Widaja, skaza\u0142 go na kar\u0119 \u015bmierci. Prezydent Boles\u0142aw Bierut decyzj\u0105 z dnia 25 maja 1950 r. nie skorzysta\u0142 z prawa \u0142aski.
Wyrok wykonano 31 maja 1950 r. w wi\u0119zieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie.
Postanowieniem z 12 maja 1992 r. S\u0105d Warszawskiego Okr\u0119gu Wojskowego uzna\u0142 za niewa\u017cny wyrok WSR w Warszawie wydany wobec Zygmunta Szymanowskiego.
Szcz\u0105tki por. Zygmunta Szymanowskiego odnaleziono 27 maja 2013 r. w kwaterze „\u0141" Cmentarza Pow\u0105zkowskiego Wojskowego w Warszawie.
<\/font><\/p>\n

\n

\"Ludwik
Ludwik Jan \u015awider (1893-1952) <\/b>ps. „Johann Puk", major, oficer zawodowy Wojska Polskiego.
W czasie I wojny \u015bwiatowej s\u0142u\u017cy\u0142 w armii Austro-W\u0119gier. W 1918 r. wst\u0105pi\u0142 do Wojska Polskiego. S\u0142u\u017cy\u0142 w 26 pp. By\u0142 dow\u00f3dc\u0105 kompanii, a p\u00f3\u017aniej tak\u017ce batalionu. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. By\u0142 ranny w walce. Odznaczony Krzy\u017cem Walecznych. W 1926 r. przeniesiony do 27 pp. w Cz\u0119stochowie. W 1928 r. odznaczony Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i awansowany do stopnia majora.
W 1929 r. powierzono mu obowi\u0105zki dow\u00f3dcy batalionu. W 1931 r. przesuni\u0119ty na stanowisko kwatermistrza. W 1935 r. zosta\u0142 komendantem Powiatowej Komendy Uzupe\u0142nie\u0144 w Tarnopolu.
W 1937 r. Wojskowy S\u0105d Okr\u0119gowy nr I w Warszawie skaza\u0142 go na osiem miesi\u0119cy wi\u0119zienia, zaliczaj\u0105c pobyt w areszcie jako odbycie kary. W 1938 r. przeniesiony w stan spoczynku. W rzeczywisto\u015bci zatrudniony na stanowisku kierownika agentury w Samodzielnym Referacie Informacyjnym Dow\u00f3dztwa Okr\u0119gu Korpusu nr IV w \u0141odzi, gdzie pracowa\u0142 do wybuchu wojny.
We wrze\u015bniu 1939 r. wraz ze swoj\u0105 jednostk\u0105 internowany w Rumunii. Od 1941 r. wi\u0119ziony w niemieckich obozach jenieckich dla polskich oficer\u00f3w. Po wojnie przebywa\u0142 w obozach dla przesiedle\u0144c\u00f3w (dipis\u00f3w).
W 1949 r. zaanga\u017cowany przez mjr. Franciszka Miszczaka ps. „Stefan Reda" do pracy w o\u015brodku wywiadowczym w Quackenbr\u00fcck, kt\u00f3ry podlega\u0142 naczelnym w\u0142adzom RP na uchod\u017astwie. W 1950 r., wraz z ca\u0142\u0105 plac\u00f3wk\u0105 (w tym czasie pod kierownictwem mjr. Stanis\u0142awa Laurentowskiego ps. „Stanis\u0142aw Lorenz"), przeniesiony do Barkhausen.
W po\u0142owie 1950 r. wyznaczony na kierownika ekspozytury o\u015brodka w Berlinie, kt\u00f3r\u0105 ulokowano w siedzibie Towarzystwa Pomocy Polakom. W tym czasie pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 nazwiskiem Johann Puk. Zajmowa\u0142 si\u0119 przes\u0142uchiwaniem uciekinier\u00f3w, werbowaniem wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w i organizowaniem dr\u00f3g \u0142\u0105czno\u015bci z krajem.
W dniu 23 lipca 1951 r., w porozumieniu z MBP, aresztowany przez s\u0142u\u017cby sowieckie na terenie Berlina. Dopiero w lutym 1952 r. przekazany do dyspozycji Departamentu \u015aledczego MBP. Wyrokiem Wojskowego S\u0105du Rejonowego w Warszawie z 23 czerwca 1952 r. skazany na kar\u0119 \u015bmierci. Rada Pa\u0144stwa nie skorzysta\u0142a z prawa \u0142aski. Wyrok wykonano 19 grudnia 1952 r.
Szcz\u0105tki Ludwika \u015awidra odnaleziono 23 maja 2013 r. w kwaterze „\u0141" Cmentarza Pow\u0105zkowskiego Wojskowego w Warszawie.
<\/font><\/p>\n

\n

\"Aleksander
Aleksander Tomaszewski (1904-1949) <\/b>ps. „Al", „Bo\u0144cza", nazwisko konspiracyjne Tomasz Aleksandrowski, porucznik AK, oficer Okr\u0119gu Wile\u0144skiego Armii Krajowej.
Urodzi\u0142 si\u0119 12 grudnia 1904 r. w Wilnie, syn Albina i Marii z d. Romanowskiej. W 1926 r. zosta\u0142 powo\u0142any do czynnej s\u0142u\u017cby wojskowej w 86. pp w Mo\u0142odecznie.
Po uko\u0144czeniu szko\u0142y oficerskiej w Bydgoszczy w 1932 r. zosta\u0142 przydzielony do pe\u0142nienia s\u0142u\u017cby w 5. pp stacjonuj\u0105cym w Wilnie. By\u0142 tam dow\u00f3dc\u0105 plutonu w stopniu porucznika.
W czasie okupacji niemieckiej oraz po wkroczeniu Sowiet\u00f3w do Wilna pe\u0142ni\u0142 w strukturach Okr\u0119gu Wilno AK funkcj\u0119 komendanta 1. Rejonu Dzielnicy D oraz komendanta Dzielnicy E Garnizonu Miasta Wilna. Zreorganizowa\u0142 \u0142\u0105czno\u015b\u0107, zabezpieczy\u0142 archiwa oraz magazyny broni i amunicji. Pod koniec 1945 r. wyjecha\u0142 do Polski.
Pocz\u0105tkowo zamieszka\u0142 w Jeleniej G\u00f3rze, nast\u0119pnie we Wroc\u0142awiu. Po nawi\u0105zaniu kontaktu z pp\u0142k. Antonim Olechnowiczem zdecydowa\u0142 si\u0119 pozosta\u0107 w konspiracji. Dzia\u0142a\u0142 w O\u015brodku Mobilizacyjnym Wile\u0144skiego Okr\u0119gu AK, gdzie prowadzi\u0142 legalizacje i wywiad wojskowy. Ponadto utrzymywa\u0142 \u0142\u0105czno\u015b\u0107 z grupami m\u0142odzie\u017cowymi dzia\u0142aj\u0105cy na Dolnym \u015al\u0105sku, Gda\u0144sku i \u0141odzi. Od marca 1947 r. nale\u017ca\u0142 do \u015bcis\u0142ego sztabu Komendy Okr\u0119gu Wile\u0144skiego AK. Kierowa\u0142 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 wywiadowcz\u0105 oraz kontrwywiadowcz\u0105 prowadzon\u0105 przez \u017co\u0142nierzy AK. Jego
\n mieszkanie we Wroc\u0142awiu by\u0142o lokalem kontaktowym i miejscem przechowywania cz\u0119\u015bci archiwali\u00f3w konspiracji wile\u0144skiej.
Aresztowany 26 czerwca 1948 r. wraz z pp\u0142k. Olechnowiczem przez funkcjonariuszy WUBP w swoim mieszkaniu we Wroc\u0142awiu w wyniku og\u00f3lnopolskiej operacji MBP o krypt. „Akcja X", skierowanej przeciwko \u017co\u0142nierzom polskiego podziemia niepodleg\u0142o\u015bciowego z Wile\u0144szczyzny. Na pocz\u0105tku lipca 1948 r. zosta\u0142 osadzony w wi\u0119zieniu na Mokotowie. 20 stycznia 1949 r. wyrokiem WSR w Warszawie pod przewodnictwem mjra J\u00f3zefa Badeckiego zosta\u0142 skazany na kar\u0119 \u015bmierci. Prezydent Boles\u0142aw Bierut decyzj\u0105 z dnia 3 czerwca 1949 r. nie skorzysta\u0142 z prawa \u0142aski.
Wyrok wykonano 13 czerwca 1949 r. w wi\u0119zieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. Postanowieniem z 13 wrze\u015bnia 1991 r. S\u0105d Warszawskiego Okr\u0119gu Wojskowego w Warszawie uzna\u0142 za niewa\u017cny wyrok WSR w Warszawie skazuj\u0105cy Aleksandra Tomaszewskiego.
Szcz\u0105tki por. Aleksandra Tomaszewskiego odnaleziono 20 maja 2013 r. w kwaterze „\u0141" Cmentarza Pow\u0105zkowskiego Wojskowego w Warszawie.<\/font><\/p>\n

\u0179r\u00f3d\u0142o: Instytut Pami\u0119ci Narodowej<\/a><\/b><\/font>
Strona g\u0142\u00f3wna><\/span><\/font><\/a>
Prawa autorskie><\/a><\/font><\/b><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"