{"id":187,"date":"2015-03-02T08:01:00","date_gmt":"2015-03-02T07:01:00","guid":{"rendered":"http:\/\/www.podziemiezbrojne.pl\/2015\/03\/02\/piecioro-kolejnych-bohaterow-odzyskalo-nazwiska\/"},"modified":"2015-03-02T08:01:00","modified_gmt":"2015-03-02T07:01:00","slug":"piecioro-kolejnych-bohaterow-odzyskalo-nazwiska","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wcagowy.pl\/?p=187","title":{"rendered":"Pi\u0119cioro kolejnych bohater\u00f3w odzyska\u0142o nazwiska !"},"content":{"rendered":"

Pi\u0119cioro bohater\u00f3w (w tym Danuta Siedzik\u00f3wna "Inka"<\/a>)<\/span> odzyska\u0142o nazwiska – Warszawa, 1 marca 2015<\/span><\/h2>\n

\"\"\"\"<\/strong><\/h2>\n
\n
\n
\n

Na uroczysto\u015bci w Pa\u0142acu Prezydenckim, z udzia\u0142em Prezydenta RP Bronis\u0142awa Komorowskiego, rodziny pi\u0119ciu os\u00f3b – ofiar terroru komunistycznego odebra\u0142y noty identyfikacyjne swoich ekshumowanych wcze\u015bniej krewnych.\u00a0<\/strong><\/p>\n

Zidentyfikowani to:\u00a0Marian Kaczmarek<\/a>,\u00a0J\u00f3zef Koz\u0142owski<\/a>,\u00a0Stanis\u0142aw Kutryb<\/a>,\u00a0Edward Pytko<\/a> i\u00a0Danuta Siedzik\u00f3wna<\/a>.\u00a0<\/strong><\/p>\n

W przem\u00f3wieniu, wyg\u0142oszonym podczas uroczysto\u015bci w Pa\u0142acu Prezydenckim, Prezes IPN \u0141ukasz Kami\u0144ski przypomnia\u0142, jak dosz\u0142o do uchwalenia przez Sejm RP ustawy o Narodowym Dniu Pami\u0119ci \u017bo\u0142nierzy Wykl\u0119tych. Przedstawi\u0142 dorobek Instytutu Pami\u0119ci Narodowej w zakresie bada\u0144 naukowych nad polskim podziemiem niepodleg\u0142o\u015bciowym i popularyzacji tego zagadnienia. Wymieni\u0142 tu dwie bardzo wa\u017cne publikacje: „Atlas polskiego podziemia niepodleg\u0142o\u015bciowego” pod redakcj\u0105 S\u0142awomira Poleszaka i Rafa\u0142a Wnuka oraz „\u015aladami zbrodni” pod redakcj\u0105 Tomasza \u0141abuszewskiego.<\/p>\n

Dr \u0141ukasz Kami\u0144ski m\u00f3wi\u0142 r\u00f3wnie\u017c o projekcie poszukiwa\u0144 miejsc poch\u00f3wku ofiar komunizmu, realizowanym wsp\u00f3lnie przez IPN, Rad\u0119 Ochrony Pami\u0119ci Walk i M\u0119cze\u0144stwa, Ministerstwo Sprawiedliwo\u015bci i inne instytucje. Pokr\u00f3tce przedstawi\u0142 efekty dzia\u0142ania Polskiej Bazy Genetycznej Ofiar Totalitaryzm\u00f3w, utworzonej przez IPN i Pomorski Uniwersytet Medyczny.<\/p>\n

„Pu\u0142kownik \u0141ukasz Ciepli\u0144ski, rotmistrz Witold Pilecki i inni bohaterowie polskiego podziemia niepodleg\u0142o\u015bciowego wysoko postawili przed nami idea\u0142 cz\u0142owiecze\u0144stwa i patriotyzmu. Warto mie\u0107 ten wz\u00f3r przed oczyma, aby\u015bmy i my mogli kiedy\u015b powt\u00f3rzy\u0107 proste s\u0142owa Danuty Siedzik\u00f3wny »Inki«,\u00a0\u017ce zachowali\u015bmy si\u0119 jak trzeba” – podkre\u015bli\u0142, ko\u0144cz\u0105c swoje wyst\u0105pienie, Kami\u0144ski (pe\u0142ny tekst wyst\u0105pienia w za\u0142\u0105czniku<\/a>).<\/p>\n

\n

\"\"
Marian Kaczmarek<\/a> (1904–1953)<\/strong> ps. „Pawe\u0142”, maszynista kolejowy, kurier emigracyjnego o\u015brodka wywiadowczego w Barkhausen.<\/strong><\/span><\/p>\n

Urodzi\u0142 si\u0119 7 pa\u017adziernika 1904 r. w miejscowo\u015bci Kornowo, pow. Leszno. Z wykszta\u0142cenia by\u0142 \u015blusarzem. Do 1939 r. pracowa\u0142 jako monter w Polskich Kolejach Pa\u0144stwowych w Poznaniu. W czasie okupacji w dalszym ci\u0105gu by\u0142 pracownikiem kolei. W tym czasie pom\u00f3g\u0142 w ucieczce dw\u00f3m sowieckim je\u0144com, skierowanym do pracy przy parowozach. Po zako\u0144czeniu wojny uczestniczy\u0142 w odbudowie polskiego kolejnictwa w Poznaniu. Obs\u0142ugiwa\u0142 poci\u0105gi osobowe jako pilot-maszynista na trasie Pozna\u0144 – Frankfurt nad Odr\u0105. Od wiosny 1949 r. do kwietnia 1952 r. by\u0142 zwi\u0105zany z o\u015brodkiem wywiadowczym Barkhausen, podlegaj\u0105cym polskim w\u0142adzom emigracyjnym w Londynie. Jako kurier przewozi\u0142 przez granic\u0119 pomi\u0119dzy Polsk\u0105 a NRD osoby kierowane do niego przez ekspozytur\u0119 o\u015brodka w Berlinie. Transportowa\u0142 i dostarcza\u0142 pod wskazane adresy poczt\u0119 wywiadowcz\u0105. Jego kontaktem by\u0142a Maria Ginter, b\u0119d\u0105ca kolejnym ogniwem komunikacyjnym pomi\u0119dzy central\u0105 o\u015brodka wywiadowczego w Barkhausen a Marianem Kaczmarkiem. Aresztowany przez UB 6 kwietnia 1952 r. w swoim pozna\u0144skim mieszkaniu. Proces zosta\u0142 utajniony i odbywa\u0142 si\u0119 bez udzia\u0142u obro\u0144cy. Wyrokiem Wojskowego S\u0105du Rejonowego w Warszawie pod przewodnictwem por. Jerzego Godlewskiego 7 listopada 1952 r. Marian Kaczmarek zosta\u0142 skazany na kar\u0119 \u015bmierci. Rada Pa\u0144stwa decyzj\u0105 z 30 marca 1953 r. nie skorzysta\u0142a z prawa \u0142aski. Wyrok wykonano 7 kwietnia 1953 r. w wi\u0119zieniu mokotowskim w Warszawie.\u00a0<\/p>\n

S\u0105d Najwy\u017cszy – Izba Wojskowa postanowieniem z 9 listopada 1990 r. uzna\u0142a za niewa\u017cny wyrok wydany w sprawie Mariana Kaczmarka przez WSR w Warszawie w listopadzie 1952 r.<\/p>\n

\n

\"\"
J\u00f3zef Koz\u0142owski <\/a>(1910–1949)<\/strong> ps. „Las”, „Vis”, „J. Kawecki”, komendant Okr\u0119gu XVI NZW.<\/strong><\/p>\n

Urodzi\u0142 si\u0119 19 marca 1910\u00a0r. w Demeniu na \u0141otwie, syn Micha\u0142a i Teodory z domu Jurkjan. W latach 1931-1932\u00a0s\u0142u\u017cy\u0142 w 5 pp leg w Wilnie uzyskuj\u0105c stopie\u0144 podoficerski. Pracowa\u0142 jako gajowy\u00a0w pow. Stara Wilejka. Od 1940 r. w szeregach organizacji konspiracyjnej na\u00a0terenie okupowanej Wile\u0144szczyzny, p\u00f3\u017aniej w ZWZ-AK. Z ko\u0144cem 1943 r. zosta\u0142\u00a0zmobilizowany przez w\u0142adze okupacyjne do bia\u0142oruskiej formacji policyjnej,\u00a0kt\u00f3rej zadaniem by\u0142a ochrona miejscowej ludno\u015bci przed sowieck\u0105 partyzantk\u0105\u00a0(prawdopodobnie poszed\u0142 tam skierowany przez AK). Pododdzia\u0142 tej grupy kwateruj\u0105cy\u00a0w Starej Wilejce, sk\u0142adaj\u0105cy si\u0119 w znacznym stopniu z Polak\u00f3w, nazywano potocznie\u00a0„Legionem Polskim”. Jednostka ta, szybko ewakuowana przez Niemc\u00f3w na zach\u00f3d,\u00a0nie zd\u0105\u017cy\u0142a do\u0142\u0105czy\u0107 do partyzanckich brygad AK w czasie akcji „Burza” na\u00a0Wile\u0144szczy\u017anie. Uczyni\u0142a to dopiero na terenie powiatu Ostro\u0142\u0119ka, gdzie\u00a0zlikwidowa\u0142a niemieckiego dow\u00f3dc\u0119 i do\u0142\u0105czy\u0142a do oddzia\u0142u partyzanckiego 5 pu\u0142ku\u00a0u\u0142an\u00f3w AK, dowodzonego przez ppor. Kazimierza Stefanowicza ps. „As”. J\u00f3zef\u00a0Koz\u0142owski na czele swych kresowych podkomendnych uczestniczy\u0142 w walkach z\u00a0Niemcami w ramach operacji „Burza” w okolicach miejscowo\u015bci Jazgarka, Karaska i\u00a0Charciba\u0142da. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 niepodleg\u0142o\u015bciow\u0105 kontynuowa\u0142 nast\u0119pnie w ramach\u00a0Obwodu AK-AKO Ostro\u0142\u0119ka, uczestnicz\u0105c w wielu akcjach z zakresu samoobrony\u00a0przed komunistycznym aparatem represji.<\/p>\n

Jesieni\u0105 1945 r. przeszed\u0142 wraz z podkomendnymi do „XVI”\u00a0Okr\u0119gu NZW dowodzonego przez kpt. Zbigniewa Kulesz\u0119 „M\u0142ota”. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 szefa\u00a0Pogotowia Akcji Specjalnej na terenie powiatu ostro\u0142\u0119ckiego, a nast\u0119pnie na\u00a0ternie ca\u0142ego „XVI” Okr\u0119gu NZW „Mazowsze”. Dowodzi\u0142 wieloma akcjami bojowymi\u00a0przeciwko si\u0142om UB, KBW i MO. Po ujawnieniu si\u0119 kpt. „M\u0142ota” zosta\u0142 w dniu 20\u00a0maja 1946 r. wybrany przez kadr\u0119 dow\u00f3dcz\u0105 \u015bredniego szczebla na stanowisko\u00a0komendanta „XVI” Okr\u0119gu NZW (zmieni\u0142 kryptonim okr\u0119gu na „Orze\u0142”). Przyj\u0105\u0142 w\u00f3wczas\u00a0nowy pseudonim – „Vis”. Zreorganizowa\u0142 „XVI” Okr\u0119g NZW, powo\u0142uj\u0105c siedem Komend\u00a0Powiatowych, kt\u00f3rych sztaby dzia\u0142a\u0142y jako ruchome grupy partyzanckie. Uruchomi\u0142\u00a0akcj\u0119 informacyjno-propagandow\u0105, zwalcza\u0142 przest\u0119pczo\u015b\u0107 pospolit\u0105. W wyniku\u00a0donosu agenta UB pseud. „Zadro\u017cny” zosta\u0142 25 czerwca 1948 r. otoczony wraz z swym\u00a0sztabem w bunkrach nieopodal wsi Gleba (gm. Kadzid\u0142o). W akcji przeciwko\u00a0kilkunastoosobowej grupie partyzant\u00f3w bra\u0142o udzia\u0142 ponad 50 pluton\u00f3w 1 i 2\u00a0Brygady KBW, tj. ponad 1500 \u017co\u0142nierzy, 4 samoloty i artyleria. Po ca\u0142odziennej\u00a0walce i nieudanej pr\u00f3bie przebicia si\u0119, obrona partyzancka zosta\u0142a prze\u0142amana\u00a0(czterech poleg\u0142o, dziewi\u0119ciu – w tym 2 rannych – oraz dwie kobiety i dziecko\u00a0wpad\u0142o w r\u0119ce komunist\u00f3w). Ranny J\u00f3zef Koz\u0142owski zosta\u0142 przewieziony do\u00a0Warszawy, gdzie przeszed\u0142 ci\u0119\u017ckie \u015bledztwo. Zosta\u0142 29 kwietnia 1949 r. skazany\u00a0przez Wojskowy S\u0105d Rejonowy w Warszawie na sesji wyjazdowej w Ostro\u0142\u0119ce pod\u00a0przewodnictwem mjr. Mieczys\u0142awa Widaja na kar\u0119 \u015bmierci. Boles\u0142aw Bierut nie\u00a0skorzysta\u0142a z prawa \u0142aski. J\u00f3zef Koz\u0142owski zosta\u0142 zamordowany 12 sierpnia 1949\u00a0r. w wi\u0119zieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie (wraz z nim zgin\u0119li jego\u00a0najbli\u017csi wsp\u00f3\u0142pracownicy: Czes\u0142aw Kania „Na\u0142\u0119cz”, Boles\u0142aw Szyszko „Klon” i\u00a0Piotr Macuk „S\u0119p”).<\/p>\n

\n

\"\"
Stanis\u0142aw Kutryb<\/a> (1925–1949)<\/strong> ps. „Ry\u015b”, „Rekin”, \u017co\u0142nierz Narodowego Zjednoczenia Wojskowego.<\/strong><\/p>\n

Ur. 7 maja 1925 r. w Oborczyskach, gm. Baranowo, pow. Przasnysz, syn Stanis\u0142awa i Marii z Durzak\u00f3w. We wrze\u015bniu 1946 r., po otrzymaniu karty powo\u0142ania do „ludowego” WP zacz\u0105\u0142 si\u0119 ukrywa\u0107, a w dwa miesi\u0105ce p\u00f3\u017aniej do\u0142\u0105czy\u0142 do oddzia\u0142u partyzanckiego PAS „XI” Okr\u0119gu NZW dowodzonego przez J\u00f3zefa Koz\u0142owskiego „Lasa”. W styczniu 1947 r. przydzielony do patrolu Boles\u0142awa Szyszko „Klona”, operuj\u0105cego w powiatach Ostro\u0142\u0119ka i Przasnysz. Okresowo pe\u0142ni\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 ochronn\u0105 przy sztabie „XVI” Okr\u0119gu NZW. Po reorganizacji okr\u0119gu, maj\u0105cej miejsce wiosn\u0105 i latem 1947 r., skierowany do patrolu PAS Komendy Powiatu NZW krypt. „Or\u0142owo”, dowodzonego przez Wac\u0142awa M\u00f3wi\u0144skiego „Szczyg\u0142a”. W lipcu 1948 r. Stanis\u0142aw Kutryb przeszed\u0142 do patrolu KP „P\u0142omie\u0144”. Ukrywa\u0142 si\u0119 wraz ze Stanis\u0142awem B\u0105czkiem „Wiewi\u00f3rk\u0105” w le\u015bnym „bunkrze” na terenie gminy Baranowo. Obaj partyzanci, zadenuncjowani przez TW „B\u0142yskawica”, zostali uj\u0119ci 3 pa\u017adziernika 1948 r. przez grup\u0119 operacyjn\u0105 UB. Kutryba osadzono w areszcie PUBP w Przasnyszu, sk\u0105d 14 grudnia 1948 r. zosta\u0142 przeniesiony do wi\u0119zienia mokotowskiego w Warszawie. Po pokazowej rozprawie na sesji wyjazdowej w Przasnyszu 15 stycznia 1949 r. Wojskowy S\u0105d Rejonowy w Warszawie pod przewodnictwem kpt. Stanis\u0142awa Wotoczka skaza\u0142 go na kar\u0119 \u015bmierci. Najwy\u017cszy S\u0105d Wojskowy utrzyma\u0142 wyrok w mocy. Boles\u0142aw Bierut decyzj\u0105 z dnia 13 maja 1949 r. nie skorzysta\u0142 z prawa \u0142aski. Stanis\u0142aw Kutryb zosta\u0142 zamordowany 19 maja 1949 r. w wi\u0119zieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. Uj\u0119ty wraz z nim Stanis\u0142aw B\u0105czek „Wiewi\u00f3rka” zosta\u0142 tak\u017ce skazany na kar\u0119 \u015bmierci i zamordowany w wi\u0119zieniu mokotowskim w maju 1949 r.<\/p>\n

\n

\"\"
Edward Pytko<\/a> (1929–1952)<\/strong> podporucznik – pilot instruktor w Oficerskiej Szkole Lotniczej nr 5 w Radomiu.<\/strong><\/p>\n

Urodzi\u0142 si\u0119 14 wrze\u015bnia 1929 r. w miejscowo\u015bci Wiewi\u00f3rka (powiat D\u0119bica), gdzie uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Powszechn\u0105. Kontynuowa\u0142 nauk\u0119 w Gimnazjum Przemys\u0142owo-Radiotechnicznym w Dier\u017coniowie. W 1949 r. jako ochotnik wst\u0105pi\u0142 do wojska. Zosta\u0142 skierowany do Oficerskiej Szko\u0142y Lotniczej, gdzie uko\u0144czy\u0142 kurs pilota\u017cu, a nast\u0119pnie w 1951 r. kurs pilota\u017cu na samolotach my\u015bliwskich. Od 26 sierpnia 1951 r. na stanowisku pilota instruktora w Oficerskiej Szkole Lotniczej nr 5 w stopniu chor\u0105\u017cego, z dniem 30 kwietnia 1952 r. awansowany do stopnia podporucznika. W dniu 7 sierpnia 1952 r., w trakcie odbywania lotu treningowego na samolocie Jak-9, zdecydowa\u0142 si\u0119 na ucieczk\u0119 na Zach\u00f3d, przez Czechos\u0142owacj\u0119 chc\u0105c dotrze\u0107 do ameryka\u0144skiej strefy okupacyjnej w Austrii. Wyl\u0105dowa\u0142 w strefie radzieckiej na lotnisku Wiener Neustadt – prawid\u0142ow\u0105 nawigacj\u0119 uniemo\u017cliwi\u0142y mu g\u0119ste chmury. Zosta\u0142 zatrzymany przez wojska radzieckie i przekazany w\u0142adzom w Polsce. Decyzj\u0105 S\u0105du Wojsk Lotniczych pod przewodnictwem mjr. Ludwika Felsa z dnia 18 sierpnia 1952 r. zosta\u0142 skazany na kar\u0119 \u015bmierci. Najwy\u017cszy S\u0105d Wojskowy na posiedzeniu w dniu 21 sierpnia 1952 r. nie uwzgl\u0119dni\u0142 skargi rewizyjnej i utrzyma\u0142 wyrok w mocy. Boles\u0142aw Bierut decyzj\u0105 z dnia 28 sierpnia 1952 r. nie skorzysta\u0142 z prawa \u0142aski. Wyrok wykonano 29 sierpnia 1952 r. o godzinie 19.00 w wi\u0119zieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie.<\/p>\n

\n

\"\"
<\/img>
Danuta Siedzik\u00f3wna<\/a> (1928–1946)<\/strong> ps. „Inka”, sanitariuszka V Wile\u0144skiej Brygady AK.<\/strong><\/p>\n

Wst\u0105pi\u0142a w struktury Armii Krajowej wraz z siostr\u0105 Wies\u0142aw\u0105 w grudniu 1943 r. Kilka miesi\u0119cy p\u00f3\u017aniej uko\u0144czy\u0142a kurs sanitariuszki. Dzia\u0142a\u0142a w siatce konspiracyjnej AK kierowanej przez le\u015bniczego Stanis\u0142awa Wo\u0142oncieja ps. „Konus” z Narewki. W pa\u017adzierniku 1944 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 jako kancelistka w nadle\u015bnictwie w Narewce. W czerwcu 1945 r. wraz z pracownikami nadle\u015bnictwa zosta\u0142a aresztowana przez NKWD i UBP pod zarzutem wsp\u00f3\u0142pracy z podziemiem niepodleg\u0142o\u015bciowym. Uwolniona z konwoju aresztant\u00f3w przez oddzia\u0142 5 Wile\u0144skiej Brygady AK, do kt\u00f3rego do\u0142\u0105czy\u0142a. Zosta\u0142a sanitariuszk\u0105 w oddziale „Konusa”, potem w szwadronach: por. Jana Mazura ps. „Piast” i por. Marcina Pluci\u0144skiego ps. „M\u015bcis\u0142aw” w plutonie Zdzis\u0142awa Badochy ps. „\u017belazny”. Po rozformowaniu oddzia\u0142u we wrze\u015bniu 1945 r. podj\u0119\u0142a nauk\u0119 w gimnazjum w Niero\u015bnie (gm. D\u0105browa Bia\u0142ostocka). W marcu 1946 r. „Inka” do\u0142\u0105czy\u0142a ponownie do oddzia\u0142u, kt\u00f3ry operowa\u0142 na terenie Pomorza Gda\u0144skiego. Dosta\u0142a przydzia\u0142 sanitariuszki do szwadronu dowodzonego przez Zdzis\u0142awa Badoch\u0119 ps. „\u017belazny”. Wykonywa\u0142a r\u00f3wnie\u017c zadania \u0142\u0105czniczki, a czasem tak\u017ce zwiadowcy. W trakcie wielu akcji przeprowadzonych przez szwadron udziela\u0142a pomocy medycznej kolegom z oddzia\u0142u oraz jednemu z rannych milicjant\u00f3w. Ostatni\u0105 misj\u0105 „Inki” by\u0142a podr\u00f3\u017c po zaopatrzenie medyczne do Malborka, Gda\u0144ska i Olsztyna, zlecona przez Olgierda Christ\u0119 ps. „Leszek”. Aresztowana w lokalu konspiracyjnym w nocy z 19 na 20 lipca 1946 r. w Gda\u0144sku-Wrzeszczu. Brutalne \u015bledztwo, opieraj\u0105ce si\u0119 na poni\u017caniu i torturach, mia\u0142o na celu wydobycie z niej informacji na temat dzia\u0142alno\u015bci oddzia\u0142u mjr. Zygmunta Szendzielarza ps. „\u0141upaszka”. Wyrokiem Wojskowego S\u0105du Rejonowego w Gda\u0144sku z dnia 3 sierpnia 1946 r. zosta\u0142a skazana na dwukrotn\u0105 kar\u0119 \u015bmierci. Boles\u0142aw Bierut nie skorzysta\u0142 z prawa \u0142aski. Czekaj\u0105c na wykonanie wyroku, z wi\u0119zienia karno-\u015bledczego przy ul. Kurkowej w Gda\u0144sku przekaza\u0142a krewnym gryps: „Jest mi smutno, \u017ce musz\u0119 umiera\u0107. Powiedzcie mojej babci, \u017ce zachowa\u0142am si\u0119 jak trzeba”. Wyrok na niespe\u0142na osiemnastoletniej „Ince” wykonano 28 sierpnia 1946 roku. Wed\u0142ug relacji przymusowego \u015bwiadka egzekucji, ks. Mariana Prusaka, ostatnie s\u0142owa „Inki” to: „Niech \u017cyje Polska! Niech \u017cyje »\u0141upaszko«!”.<\/p>\n

Wydzia\u0142 IV Karny S\u0105du Wojew\u00f3dzkiego w Gda\u0144sku postanowieniem z 10 czerwca 1991 r. uzna\u0142 za niewa\u017cny wyrok wydany w sprawie „Inki” przez WSR w Gda\u0144sku w sierpniu 1946 r.<\/p>\n

* * *<\/strong><\/span><\/p>\n

Do tej pory w ca\u0142ym kraju uda\u0142o si\u0119 ekshumowa\u0107 szcz\u0105tki kilkuset os\u00f3b. W\u015br\u00f3d zidentyfikowanych byli m.in. Hieronim Dekutowski, Stanis\u0142aw Kasznica, Boles\u0142aw Kontrym, Stanis\u0142aw Mieszkowski, Antoni Olechnowicz, Marian Orlik i Zygmunt Szendzielarz.<\/p>\n

W latach 1944–1956 wskutek terroru komunistycznego w Polsce \u015bmier\u0107 ponios\u0142o oko\u0142o pi\u0119\u0107dziesi\u0119ciu tysi\u0119cy os\u00f3b, straconych na mocy wyrok\u00f3w s\u0105dowych, zamordowanych i zmar\u0142ych w siedzibach Urz\u0119d\u00f3w Bezpiecze\u0144stwa i Informacji Wojskowej, wi\u0119zieniach i obozach, zabitych w walce lub w trakcie dzia\u0142a\u0144 pacyfikacyjnych. Znaczn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 ofiar stanowili cz\u0142onkowie antykomunistycznego ruchu oporu, kontynuuj\u0105cy walk\u0119 zbrojn\u0105 do pocz\u0105tku lat pi\u0119\u0107dziesi\u0105tych.<\/p>\n

Prace ekshumacyjno-identyfikacyjne prowadzi interdyscyplinarny zesp\u00f3\u0142 naukowy, tworzony przez antropolog\u00f3w, archeolog\u00f3w, genetyk\u00f3w, historyk\u00f3w i medyk\u00f3w s\u0105dowych pod kierownictwem dr. hab. Krzysztofa Szwagrzyka, naczelnika Samodzielnego Wydzia\u0142u Poszukiwa\u0144 IPN. Badania genetyczne koordynuje dr Andrzej Ossowski z Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego. Zesp\u00f3\u0142 grupuje specjalist\u00f3w z Instytutu Pami\u0119ci Narodowej, Instytutu Ekspertyz S\u0105dowych z Krakowa, Polskiej Bazy Genetycznej Ofiar Totalitaryzm\u00f3w oraz Zak\u0142ad\u00f3w Medycyny S\u0105dowej ze Szczecina i Wroc\u0142awia<\/p>\n

Og\u00f3lnopolski projekt badawczy „Poszukiwania nieznanych miejsc poch\u00f3wku ofiar terroru komunistycznego 1944–1956” jest efektem wsp\u00f3\u0142dzia\u0142ania wielu instytucji pa\u0144stwowych, przede wszystkim IPN, Rady Ochrony Pami\u0119ci Walk i M\u0119cze\u0144stwa, Ministerstwa Sprawiedliwo\u015bci oraz Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie i Uniwersytetu Medycznego we Wroc\u0142awiu. Ich wsp\u00f3\u0142praca ma na celu ustalenie lokalizacji grob\u00f3w straconych i zamordowanych w latach stalinizmu, ekshumacj\u0119 i identyfikacj\u0119 odnajdywanych szcz\u0105tk\u00f3w. Dzia\u0142ania te s\u0105 finansowane z bud\u017cetu pa\u0144stwa.<\/p>\n

Wi\u0119cej o programie poszukiwa\u0144:<\/strong>
http:\/\/poszukiwania.ipn.gov.pl\/<\/strong><\/a><\/p>\n<\/div>\n

\n
\u0179r\u00f3d\u0142o: Instytut Pami\u0119ci Narodowej<\/a><\/strong><\/span><\/p>\n
Strona g\u0142\u00f3wna><\/a>
Prawa autorskie><\/a><\/strong><\/span><\/div>\n
Wsparcie><\/strong><\/span><\/a><\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"