{"id":1124,"date":"2008-06-29T23:13:10","date_gmt":"2008-06-29T21:13:10","guid":{"rendered":"http:\/\/www.podziemiezbrojne.pl\/?p=1124"},"modified":"2019-03-22T23:15:12","modified_gmt":"2019-03-22T22:15:12","slug":"gdzie-pochowano-ognia-czesc-9","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wcagowy.pl\/?p=1124","title":{"rendered":"Gdzie pochowano „Ognia”? – cz\u0119\u015b\u0107 9"},"content":{"rendered":"\n

Bohaterowie s\u0105 zm\u0119czeni<\/span><\/span>

W domu Kurasi\u00f3w bywa\u0142 ks. prof. J\u00f3zef Tischner. – No\u015bcie pi\u0119knie to nazwisko – powiedzia\u0142 kiedy\u015b wnuczkom J\u00f3zefa Kurasia.<\/span>

O \u201eOgniu\u201d i jego \u017co\u0142nierzach pisano – \u201eprostaczki\u201d, \u201ebandyci\u201d, \u201eanalfabeci\u201d. Tymczasem wielu z nich mia\u0142o przedwojenn\u0105 matur\u0119. Rodzice \u201eogniowc\u00f3w\u201d byli nauczycielami, urz\u0119dnikami, drobnymi przedsi\u0119biorcami, W ich domach nigdy nie brakowa\u0142o ksi\u0105\u017cek. Dzie\u0142a Mickiewicza, Sienkiewicza, \u017beromskiego sta\u0142y obok Katechizmu Ko\u015bcio\u0142a Katolickiego i Biblii.<\/span>

Potomkowie partyzant\u00f3w z Podhala \u2013 Kurasiowie, \u015awidrowie – podobnie jak ich ojcowie, dziadowie i stryjowie s\u0105 lud\u017ami wykszta\u0142conymi i pracowitymi. Z szacunku wobec przodk\u00f3w, ale te\u017c aby udowodni\u0107, \u017ce nie byli oni prostakami, bandytami i analfabetami, staraj\u0105 si\u0119 odnale\u017a\u0107 wszystkie, brakuj\u0105ce puzzle rodzinnej historii. A nade wszystko chc\u0105 wiedzie\u0107, co si\u0119 sta\u0142o ze szcz\u0105tkami ich bliskich. M\u00f3wi\u0105, \u017ce nie spodziewali si\u0119, i\u017c b\u0119dzie to tak trudne zadanie. Przyznaj\u0105, \u017ce czasami czuj\u0105 si\u0119 zm\u0119czeni.

Syn J\u00f3zefa Kurasia \u201eOgnia\u201d Zbigniew ma obecnie 58 lat i mieszka w Nowym Targu. Razem z \u017con\u0105 Helen\u0105 pochodz\u0105c\u0105 z okolic Makowa Podhala\u0144skiego oraz dwiema c\u00f3rkami: Mart\u0105 i Ew\u0105, tworz\u0105 niezwykle udan\u0105 rodzin\u0119. Zajmuj\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 kamienicy w pobli\u017cu nowotarskiego rynku, w kt\u00f3rej wychowywa\u0142a si\u0119 matka Zbyszka Czes\u0142awa Polaczyk, druga \u017cona majora Kurasia. Jej rodzice, dziadkowie Zbigniewa, prowadzili tu bar. Najstarsi wiekiem mieszka\u0144cy Podhala wspominaj\u0105 ich jako osoby pracowite, zacne, g\u0142\u0119boko wierz\u0105ce.
W barze u pa\u0144stwa Polaczyk\u00f3w mo\u017cna by\u0142o w czasie okupacji spotka\u0107 majora J\u00f3zefa Kurasia, kt\u00f3ry po kl\u0119sce wrze\u015bniowej przyst\u0105pi\u0142 do Konfederacji Tatrza\u0144skiej i pod pseudonimem \u201eOrze\u0142\u201d walczy\u0142 z niemieckim okupantem. Wtedy zapewne nie przypuszcza\u0142 jeszcze, \u017ce za kilka lat zostanie zi\u0119ciem Polaczyk\u00f3w.
Kazimierz Mozdyniewicz, emerytowany kierowca z Nowego Targu, w 1946 roku jako 14-letni ch\u0142opak spotka\u0142 si\u0119 twarz\u0105 w twarz z \u201eOgniem\u201d w\u0142a\u015bnie w barze pa\u0144stwa Polaczyk\u00f3w.
– By\u0142 dzie\u0144 targowy. Mama kaza\u0142a mi tam szuka\u0107 ojca<\/span> – wspomina pan Kazimierz. – Moj\u0105 uwag\u0119 zwr\u00f3ci\u0142 wysoki, barczysty m\u0119\u017cczyzna oparty o kontuar. Zapyta\u0142 mnie: – Czego tu szukasz, synku? Powiedzia\u0142em, kim jestem i \u017ce przyszed\u0142em po ojca. Wtedy ten m\u0119\u017cczyzna te\u017c si\u0119 przedstawi\u0142, a polem pog\u0142adzi\u0142 mnie po g\u0142owie swoim pot\u0119\u017cnym \u0142apskiem i powiedzia\u0142: – Id\u017a do domu. Twojego taty tutaj nie ma. – Ci\u0119\u017caru jego r\u0119ki nie zapomn\u0119 do dzi\u015b. Potem, gdy ju\u017c by\u0142em doros\u0142y, dowiedzia\u0142em si\u0119, o co walczy\u0142 i jak zgin\u0105\u0142 \u201eOgie\u0144\u201d. Jako mieszkaniec Podhala wiem, \u017ce ta posta\u0107 budzi\u0142a i budzi kontrowersje. Jednak dla mnie \u201eOgie\u0144\u201d jest bohaterem, patriot\u0105, kt\u00f3ry walczy\u0142 o woln\u0105 Polsk\u0119.
<\/span>Kazimierz Mozdyniewicz uwa\u017ca za bardzo prawdopodobn\u0105 wersj\u0119, \u017ce szcz\u0105tki majora Kurasia pogrzebano pod fa\u0142szywym nazwiskiem na cmentarzu Rakowickim razem ze zw\u0142okami partyzant\u00f3w, kt\u00f3rzy zgin\u0119li w ma\u0142o znanej historykom akcji w Lasku. Podaje interesuj\u0105ce szczeg\u00f3\u0142y tej operacji, kt\u00f3r\u0105 rozpracowywa\u0142 na w\u0142asn\u0105 r\u0119k\u0119.
– Chcia\u0142bym kiedy\u015b zapali\u0107 \u015bwieczk\u0119 na grobie \u201eOgnia\u201d – m\u00f3wi na zako\u0144czenie naszej rozmowy.

<\/span>Zbigniew Kura\u015b, syn \u201eOgnia\u201d, ma podobne marzenie, chocia\u017c trudno mu wyartyku\u0142owa\u0107 to, co czuje. Nie dlatego, \u017ce nie szanuje ojca, ale dlatego, \u017ce jego dusza mo\u017ce \u0142ka\u0107, a nawet krwawi\u0107 zraniona, ale o tym b\u0119dzie wiedzia\u0142 tylko on sam. Nikt postronny. Ten m\u0119\u017cczyzna sprawia wra\u017cenie twardego cz\u0142owieka. Musia\u0142 by\u0107 twardy. W jego \u017cyciu nie by\u0142o miejsca na sentymenty. Przez wiele lat udowadnia\u0142 przecie\u017c, \u017ce ma nerwy ze stali.
Bo na legend\u0119 majora J\u00f3zefa Kurasia \u201eOgnia\u201d sk\u0142ada si\u0119 nie tylko cz\u0119\u015b\u0107 pe\u0142na chwa\u0142y, ale i ta – gorzka, szeptana, a czasem wykrzyczana w twarz Zbyszkowi. Przy ka\u017cdej okazji. Nawet wtedy, gdy pozna\u0142 Helen\u0119, swoj\u0105 \u017con\u0119. By\u0142 wyra\u017anie skonfundowany, gdy powt\u00f3rzy\u0142a mu, \u017ce kole\u017canki, dowiedziawszy si\u0119, z kim umawia si\u0119 na randki, zapyta\u0142y \u015bciszonym i pe\u0142nym trwogi g\u0142osem, czy wie, \u017ce to syn \u201eOgnia\u201d… Wiem. No i co z tego? <\/span>– tak\u0105 odpowied\u017a da\u0142a kumom. P\u00f3\u017aniej t\u0105 sam\u0105 formu\u0142k\u0119 powtarza\u0142a wielokrotnie. – Dzisiaj jestem dumna z siebie, ze Zbyszka, z naszych c\u00f3rek, \u017ce nie za\u0142amali\u015bmy si\u0119 i przetrwali\u015bmy ten okres. Jeste\u015bmy wdzi\u0119czni dziennikarzom, historykom, pracownikom IPN, \u017ce odkrywaj\u0105 coraz to nowe fakty z dzia\u0142alno\u015bci \u201eOgnia\u201d. Dopiero teraz okazuje si\u0119, \u017ce ci, kt\u00f3rzy s\u0105dzili, \u017ce ich krewni zgin\u0119li z r\u0119ki \u201eogniowc\u00f3w\u201d, byli w b\u0142\u0119dzie, \u017ce to by\u0142a sprawka milicji i UB<\/span> – m\u00f3wi Helena Kurasiowa.

\u017bona Zbigniewa Kurasia jest nauczycielk\u0105. On sam uko\u0144czy\u0142 technikum weterynaryjne. Wielu podhala\u0144skich gospodarzy pozna\u0142o jego sprawne r\u0119ce, zawodowy spryt i otwart\u0105 g\u0142ow\u0119. Dzisiaj zajmuje si\u0119 prywatnym biznesem – prowadzi kwiaciarni\u0119 na parterze kamienicy, kt\u00f3rej jest wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem. Ojciec zapewne by\u0142by z niego dumny. A jeszcze bardziej ze swoich wnuczek. Starsza – Marta to wykapany dziadek. Nie dosta\u0142a si\u0119 na medycyn\u0119, wi\u0119c wybra\u0142a chemi\u0119 na UJ. By\u0142a bardzo dobr\u0105 studentk\u0105. Zna\u0142a j\u0119zyki. W ten spos\u00f3b zapracowa\u0142a na studia w Pary\u017cu. Obecnie jest stypendystk\u0105 rz\u0105du francuskiego. M\u0142odsza, Ewa, dziewczyna o artystycznej duszy, absolwentka zakopia\u0144skiego Liceum im. Kenara, r\u00f3wnie\u017c cz\u0119sto przebywa za granic\u0105. Ma przyjaciela Holendra, kt\u00f3ry jest lotnikiem. Z podr\u00f3\u017cy po \u015bwiecie przywioz\u0142a ca\u0142\u0105 mas\u0119 gad\u017cet\u00f3w, kt\u00f3re s\u0105 ozdob\u0105 urz\u0105dzonego ze smakiem mieszkania rodziny Kurasi\u00f3w. Najbardziej wyeksponowane w tym mieszkaniu s\u0105 pami\u0105tki po \u201eOgniu\u201d (fotografie, oprawione przez Ew\u0119), ksi\u0105\u017cki oraz przedwojenne meble i bibeloty, charakterystyczne dla kultury podhala\u0144skiej.

W domu Kurasi\u00f3w bywa\u0142 ks. prof. J\u00f3zef Tischner. Bardzo lubi\u0142 Mart\u0119 i Ew\u0119. Gdy pod koniec \u017cycia ksi\u0119dza profesora Kurasi\u00f3wny odwiedzi\u0142y go, po\u017cegna\u0142 si\u0119 z nimi, m\u00f3wi\u0105c – No\u015bcie pi\u0119knie to nazwisko<\/span>. Nosz\u0105, a nawet obnosz\u0105 si\u0119 z tym nazwiskiem. S\u0105 z niego dumne. Tak samo jak ze swojego pochodzenia – polskiego, podhala\u0144skiego. Marta i Ewa Kurasi\u00f3wny zawsze z zainteresowaniem s\u0142ucha\u0142y opowie\u015bci o dziadku. Jeszcze jako ma\u0142e dziewczynki nie mog\u0142y zrozumie\u0107, dlaczego w \u015awi\u0119to Zmar\u0142ych nie id\u0105 do dziadka na cmentarz.
Dlatego wprowadzi\u0142em obyczaj rodzinnej w\u0119dr\u00f3wki w tym dniu do lasu, na bac\u00f3wk\u0119, tam, gdzie by\u0142a jedna z kryj\u00f3wek ojca – wspomina Zbyszek Kura\u015b. – Tam \u015bwiecili\u015bmy dziadkowi, znicze. Do bac\u00f3wki cz\u0119sto te\u017c chodzi\u0142em sam. Po to, aby na\u0142adowa\u0107 akumulatory. Pewnego razu na skraju lasu zobaczy\u0142em mglist\u0105 posta\u0107 m\u0119\u017cczyzny. By\u0142 wysoki i barczysty. Zupe\u0142nie jak ojciec z nielicznych, zachowanych do dzi\u015b fotografii. Zbyszek Kura\u015b wierzy, \u017ce szcz\u0105tki jego ojca pr\u0119dzej czy p\u00f3\u017aniej zostan\u0105 odnalezione. Niech\u0119tnie wspomina swoje starania o poznanie tej tajemnicy.
– Wielu ludzi obiecywa\u0142o pomoc. Czasem by\u0142o to zwyk\u0142e podpuszczanie, innym razem jawna kpina z moich uczu\u0107. Po latach zostawi\u0142em t\u0119 spraw\u0119 swojemu biegowi. Nadzieje od\u017cy\u0142y na pocz\u0105tku dekady, gdy IPN rozpocz\u0105\u0142 \u015bledztwo m.in. w tej sprawie. Dobrze, \u017ce w\u015br\u00f3d tych \u015bledztw s\u0105 i sprowokowane przez ludzi, kt\u00f3rzy uwa\u017caj\u0105, \u017ce m\u00f3j ojciec by\u0142 przyczyn\u0105 nieszcz\u0119\u015b\u0107 ich rodziny. Uwa\u017cam, \u017ce wszystkie w\u0105tki powinny by\u0107 dog\u0142\u0119bnie wyja\u015bnione. I ojciec – tam, gdzie jest – i ja – b\u0119dziemy wtedy spa\u0107 spokojnie<\/span> – m\u00f3wi Zbigniew Kura\u015b.

Stanis\u0142aw \u015awider, 40-letni lekarz ZOZ w Jordanowie, bratanek \u201ePucu\u0142y\u201d, jednego z \u017co\u0142nierzy \u201eOgnia\u201d, jest tego samego zdania, chocia\u017c nazwisko, kt\u00f3re nosi, nie budzi\u0142o na Podhalu wi\u0119kszych emocji. J\u00f3zef \u015awider ps. \u201ePucu\u0142a\u201d, nale\u017ca\u0142 do grupy Ochrony Sztabu i by\u0142 zast\u0119pc\u0105 Henryka G\u0142owi\u0144skiego, ps. \u201eGro\u017any\u201d, dow\u00f3dcy 3 kompanii. Po \u015bmierci J\u00f3zefa Kurasia w lutym 1947 roku i decyzji Jana Kolasy \u201ePowichra\u201d o ujawnieniu si\u0119 \u201eogniowc\u00f3w\u201d Stanis\u0142aw \u015awider, kt\u00f3ry nie pogodzi\u0142 si\u0119 z t\u0105 decyzj\u0105, zorganizowa\u0142 oddzia\u0142 partyzancki \u201eWiarusy\u201d i przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201eM\u015bciciel\u201d.
W\u0142adys\u0142aw \u015awider, 77-letni dzi\u015b brat \u201eM\u015bciciela\u201d, ojciec Stanis\u0142awa, w lecie 1946 roku zosta\u0142 wys\u0142any przez matk\u0119 do obozu \u201eogniowc\u00f3w\u201d na Turbaczu. Mia\u0142 przekona\u0107 brata do kapitulacji. Gdy tam przebywa\u0142, ob\u00f3z zosta\u0142 otoczony przez funkcjonariuszy milicji i UB. Jego misja by\u0142a tym bardziej uzasadniona. Ale, jak si\u0119 okaza\u0142o, nadaremna. – Stryjek postawi\u0142 si\u0119 ojcu. Powiedzia\u0142, \u017ce nie b\u0119dzie s\u0142u\u017cy\u0142 dw\u00f3m bogom<\/span> – przytacza s\u0142owa, kt\u00f3re us\u0142ysza\u0142 z rodzinnego przekazu Stanis\u0142aw \u015awider, usprawiedliwiaj\u0105c ojca, \u017ce b\u0119d\u0105c w podesz\u0142ym wieku, nie wszystko pami\u0119ta. W\u0142adys\u0142aw \u015awider zapami\u0119ta\u0142 jednak rozpacz matki, gdy dowiedzia\u0142a si\u0119, \u017ce jej syn J\u00f3zek nie zamierza z\u0142o\u017cy\u0107 broni. I chce pom\u015bci\u0107 \u201eOgnia\u201d, swojego dow\u00f3dc\u0119. – Widzieli\u015bmy go jeszcze tylko raz, gdy oddzia\u0142 \u201eWiarus\u00f3w\u201d przechodzi\u0142 przez Chab\u00f3wk\u0119. Pomacha\u0142 nam z daleka. Nie przypuszczali\u015bmy w\u00f3wczas, \u017ce to b\u0119dzie po\u017cegnanie<\/span> – wspomina W\u0142adys\u0142aw \u015awider.
\"\"
J\u00f3zef \u015awider jako „M\u015bciciel” kontynuowa\u0142 dzie\u0142o „Ognia”.<\/span><\/span>

\u201eM\u015bciciel” zgin\u0105\u0142 18 lutego 1948 roku, niemal dok\u0142adnie rok od \u015bmierci \u201eOgnia\u201d. Poleg\u0142 w potyczce z funkcjonariuszami UB i KBW we wsi Lubie\u0144. W\u0142adys\u0142aw \u015awider mia\u0142 jecha\u0107 identyfikowa\u0107 cia\u0142o brata. W ko\u0144cu uznano, \u017ce jest za m\u0142ody. Obowi\u0105zek ten powierzono Stefanowi. Od znajomego rodziny dowiedzieli si\u0119, \u017ce zw\u0142oki le\u017ca\u0142y najpierw jaki\u015b czas niemal pod p\u0142otem; na terenie miejscowej cegielni. P\u00f3\u017aniej przewieziono je do siedziby UB w My\u015blenicach. Tam odby\u0142a si\u0119 identyfikacja. Podobno by\u0142y tak zmasakrowane, \u017ce Stefan z trudem rozpozna\u0142 brata.
– Nasza mama nigdy nie pogodzi\u0142a si\u0119 z tym, \u017ce J\u00f3zek zgin\u0105\u0142. Uczepi\u0142a si\u0119 my\u015bli, \u017ce to jednak nie by\u0142 on. Snu\u0142a nawet domys\u0142y, \u017ce mo\u017ce uda\u0142o mu si\u0119 przedosta\u0107 na Zach\u00f3d przez zielon\u0105 granic\u0119<\/span> – m\u00f3wi W\u0142adys\u0142aw \u015awider. Rodzina \u201eM\u015bciciela\u201d do dzisiaj nie wie, co si\u0119 sta\u0142o z jego cia\u0142em. – Kto\u015b, kto mia\u0142 jakie\u015b kontakty w UB, doni\u00f3s\u0142 nam, \u017ce cia\u0142o J\u00f3zka przewieziono z My\u015blenic do Krakowa. By\u0107 mo\u017ce brat i \u201eOgie\u0144\u201d trafili w to samo miejsce – do prosektorium Akademii Medycznej. Jestem pewien, \u017ce nie zosta\u0142 po chrze\u015bcija\u0144sku pochowany, bo oprawcy z UB nigdy nie przywi\u0105zywali wagi do naszej tradycji <\/span>– dywaguje W\u0142adys\u0142aw \u015awider.

Dr Stanis\u0142aw \u015awider uzupe\u0142nia t\u0119 dramatyczn\u0105, rodzinn\u0105 histori\u0119 o szczeg\u00f3\u0142y z ostatniej dekady. M\u00f3wi, \u017ce gdy tylko przysz\u0142a wolno\u015b\u0107, w lutym 1990 roku rodzina \u015awidr\u00f3w, a konkretnie wuj Stefan, zacz\u0119\u0142a upomina\u0107 si\u0119 o ubeckie akta operacyjne, zwi\u0105zane z dzia\u0142alno\u015bci\u0105 \u201eWiarus\u00f3w\u201d, \u0142udz\u0105c si\u0119, \u017ce dzi\u0119ki nim b\u0119dzie mo\u017cna trafi\u0107 im trop szcz\u0105tk\u00f3w wuja J\u00f3zefa. Stanis\u0142aw \u015awider pokazuje pismo ilo archiw\u00f3w pa\u0144stwowych. Wojew\u00f3dzkiego Urz\u0119du Bezpiecze\u0144stwa w Krakowie z pro\u015bb\u0105 o ustalenie okoliczno\u015bci \u015bmierci i miejsca poch\u00f3wku J\u00f3zefa \u015awidra.
– Wujek Stefan otrzyma\u0142 lakoniczn\u0105 odpowied\u017a, \u017ce w aktach by\u0142ego Wojskowego S\u0105du Rejonowego w Krakowie znajduje si\u0119 tylko szkic sytuacyjny miejsca, gdzie \u017co\u0142nierze KBW stoczyli walk\u0119 z oddzia\u0142em \u201eM\u015bciciela\u201d. Na szkicu zaznaczono, \u017ce tu i tu poleg\u0142 m\u00f3j wujek. Z kolei w archiwum WUSW znalaz\u0142 si\u0119 zapis o identyfikacji zw\u0142ok przez Stefana \u015awidra. Nigdzie jednak – tak nas poinformowano – nie znaleziono adnotacji o miejscu poch\u00f3wku \u201eM\u015bciciela\u201d <\/span>– informuje dr \u015awider.
W 2001 roku, po powstaniu Instytutu Pami\u0119ci Narodowej, wraz z ojcem postanowi\u0142 kontynuowa\u0107 dzie\u0142o Stefana i zainteresowa\u0107 spraw\u0105 \u201eM\u015bciciela\u201d Instytut Pami\u0119ci Narodowej. – Ojciec przeczyta\u0142 w prasie, \u017ce prof. Witold Kulesza przekaza\u0142 kombatantom spis 186 miejsc poch\u00f3wk\u00f3w ofiar aparatu bezpiecze\u0144stwa z lat 1944-56. Pomy\u015bla\u0142em, \u017ce warto upomnie\u0107 si\u0119 o J\u00f3zka.<\/span>
Maj\u0105c obecnie 73 lala i \u017cyj\u0105c w innym kraju ni\u017c totalitarny PRL chcia\u0142bym chocia\u017c symbolicznie pomodli\u0107 si\u0119 na grobie bliskiego mi brata lub wsp\u00f3lnej mogile, w kt\u00f3rej spoczywaj\u0105 szcz\u0105tki doczesne jego i jemu podobnych patriot\u00f3w – tak W\u0142adys\u0142aw \u015awider zako\u0144czy\u0142 sw\u00f3j list do IPN, w kt\u00f3rym kr\u00f3tko opisa\u0142 histori\u0119 \u201eWiarus\u00f3w\u201d i \u201eM\u015bciciela\u201d.
Jego syn Stanis\u0142aw \u015awider m\u00f3wi, \u017ce byli bardzo rozczarowani odpowiedzi\u0105:
– Przedstawiciele IPN w Krakowie radzili nam post\u0119powa\u0107 zgodnie z przyj\u0119t\u0105 procedur\u0105, wedle kt\u00f3rej, poszukuj\u0105c miejsca poch\u00f3wku danej osoby, nale\u017cy wype\u0142ni\u0107 odpowiedni kwestionariusz: z\u0142o\u017cy\u0107 go osobi\u015bcie w IPN, a do niego do\u0142\u0105czy\u0107 dokumenty potwierdzaj\u0105ce \u015bmier\u0107 stryja J\u00f3zefa. Szkopu\u0142 w tym, \u017ce ubecy nie wystawiali takim jak stryj akt\u00f3w zgonu. \u017badnego zapisu na temat \u015bmierci \u201eM\u015bciciela\u201d nie ma te\u017c, co oczywiste, w ksi\u0119gach parafialnych. Dlatego, mimo \u017ce wype\u0142ni\u0142em wniosek, trzymam go nadal w szufladzie i staram si\u0119 na w\u0142asn\u0105 r\u0119k\u0119 zbiera\u0107 wszelkie mo\u017cliwe informacje o okoliczno\u015bciach \u015bmierci stryja. Po publikacjach na temat \u201eOgnia\u201d w \u201eDzienniku\u201d na nowo wst\u0105pi\u0142a w nas nadzieja, \u017ce by\u0107 mo\u017ce przy okazji zostanie rozwik\u0142ana nasza rodzinna tajemnica<\/span> – m\u00f3wi Stanis\u0142aw \u015awider.

W stoj\u0105cym na uboczu Chab\u00f3wki nowo wzniesionym domu dr. Stanis\u0142awa \u015awidra jest pe\u0142no ksi\u0105\u017cek o historii Polski i regionu podhala\u0144skiego. S\u0105 mapy, dokumenty, archiwalne kroniki i fotografie. Materia\u0142y na temat \u201eOgnia\u201d oraz jego \u017co\u0142nierzy, w tym \u201eWiarus\u00f3w\u201d, zajmuj\u0105 dwa obszerne skoroszyty. Co, opr\u00f3cz wi\u0119zi z ojcem i uderzaj\u0105cego podobie\u0144stwa do stryja, powoduje, \u017ce lekarz internista, maj\u0105c czas zaj\u0119ty do ostatniej minuty prac\u0105 etatow\u0105 i dy\u017curami, po\u015bwi\u0119ca rzadkie wolne chwile na wype\u0142nianie pustych miejsc rodzinnej historii?
Stanis\u0142aw \u015awider d\u0142ugo si\u0119 zastanawia. Wreszcie si\u0119ga po jeden z dokument\u00f3w. To kserokopia artyku\u0142u z \u201eEcha Krakowa\u201d z lutego 1948 roku. Tytu\u0142 tej publikacji brzmi: \u201eKoniec bandyckiej epopei \u00bbM\u015bciciela\u00ab\u201d. – Prosz\u0119 przeczyta\u0107, co pisano w\u00f3wczas o moim stryju. Nazwano go tutaj bandyt\u0105, p\u00f3\u0142g\u0142\u00f3wkiem, analfabet\u0105. A przecie\u017c stryj W\u0142adys\u0142aw mia\u0142 matur\u0119. Zapewne wyra\u017ca\u0142 si\u0119 \u0142adniej po polsku ni\u017c niejeden ubek czy milicjant. I w przeciwie\u0144stwie do nich na pewno lepiej zna\u0142 histori\u0119 swojego kraju<\/span> – konstatuje Stanis\u0142aw \u015awider.
Na zako\u0144czenie naszej rozmowy dodaje, \u017ce ma nadziej\u0119, i\u017c te zak\u0142amane czasy ju\u017c nigdy nie powr\u00f3c\u0105. A jego c\u00f3rka nie b\u0119dzie nara\u017cona na szykany, tak jak rodzice i brat, kt\u00f3remu w latach 70. zablokowano dobrze rozwijaj\u0105c\u0105 si\u0119 karier\u0119.

GRA\u017bYNA STARZAK<\/span>, gstarzak@dziennik.krakow.pl , tel: 606-28-58-79<\/span>
Dziennik Polski, Nr 118 (18214), 21.05.2004<\/span>

Gdzie pochowano \u201eOgnia\u201d? – 8 <<\/a> cz\u0119\u015b\u0107 >10<\/a>
<\/span><\/span>Gdzie pochowano „Ognia”? – cz\u0119\u015b\u0107 1><\/a>
<\/span><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Bohaterowie s\u0105 zm\u0119czeni W domu Kurasi\u00f3w bywa\u0142 ks. prof. J\u00f3zef Tischner. – No\u015bcie pi\u0119knie to nazwisko – powiedzia\u0142 kiedy\u015b wnuczkom J\u00f3zefa Kurasia.O \u201eOgniu\u201d i jego \u017co\u0142nierzach pisano – \u201eprostaczki\u201d, \u201ebandyci\u201d, \u201eanalfabeci\u201d. Tymczasem wielu z nich mia\u0142o przedwojenn\u0105 matur\u0119. Rodzice \u201eogniowc\u00f3w\u201d byli nauczycielami, urz\u0119dnikami, drobnymi przedsi\u0119biorcami, W ich domach nigdy nie brakowa\u0142o ksi\u0105\u017cek. Dzie\u0142a Mickiewicza, Sienkiewicza, […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[32],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1124"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1124"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1124\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1125,"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1124\/revisions\/1125"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1124"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1124"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wcagowy.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1124"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}