Major Józef Kuraś ps. "Ogień"

63 lat temu, 22 lutego 1947 r. w wyniku zdrady Stanisława Byrdaka, Antoniego Twaroga i Stefanii Kruk, w Ostrowsku na Podhalu został otoczony przez obławę UB-KBW major Józef Kuraś ps. "Ogień", dowódca Zgrupowania Partyzanckiego "Błyskawica". Nie widząc szansy wyrwania się z okrążenia, ostatnią kulę przeznaczył dla siebie. W latach 1945-47 w oddziałach majora "Ognia" walczyło kilkuset partyzantów, kilka tysięcy ludzi współpracowało z oddziałami, które skutecznie przeciwstawiały się nowej okupacji w Małopolsce.
GLORIA VICTIS !

Więcej na temat mjr "Ognia" i Zgrupowania Partyzanckiego "Błyskawica" czytaj:

• 60 rocznica śmierci majora Józefa Kurasia ps. "Ogień">
• 61 rocznica śmierci mjr. "Ognia">
• Zaproszenie na uroczystość 62 rocznicy śmierci mjr. Józefa Kurasia "Ognia">
  
• Mjr Józef Kuraś „Ogień” i Zgrupowanie Partyzanckie „Błyskawica”>
• Oni wydali "Ognia" – po konferencji IPN i PTH…>
• Gdzie pochowano „Ognia”? – cykl artykułów Grażyny Starzak>
• Wokół legendy „Ognia”. Opór przeciw zniewoleniu: Polska – Małopolska – Podhale 1945 – 1956>
• Jak likwidowano „Wiarusów”>
• Maciej Korkuć, Horror podmalowany>
• Partyzant nie nadstawia policzka – z dr. Maciejem Korkuciem (IPN) rozmawiają Wojciech Bonowicz i Michał Kuźmiński>
• Fundacja "Pamiętamy" – pomnik mjr. "Ognia" i jego żołnierzy w Zakopanem [zdjęcia i artykuły]>
  
• Maciej Korkuć, Za Wolność i Niepodległość. Zgrupowanie partyzanckie Józefa Kurasia „Ognia” w latach 1945-1947 [publikacja Fundacji "Pamiętamy" w PDF]>
• Maciej Korkuć, Zgrupowanie "Ognia", [w:] "Biuletyn IPN", nr 1-2/2010 (PDF – 543 KB)>
• Niepodległość pod wierchami. Z Maciejem Korkuciem i Wojciechem Szatkowskim rozmawia Dawid Golik (PDF – 540 KB)>
  
• WARTO PRZECZYTAĆ… (24) – Maciej Korkuć, "Zostańcie wierni tylko Polsce…" Niepodległościowe oddziały partyzanckie w Krakowskiem (1944-1947)>

Zainteresowanych historią mjr. "Ognia" i jego Zgrupowania odsyłam do najnowszego "Biuletynu IPN" nr 1-2/2010, poświęconemu w całości Podhalu. Oprócz wielu ciekawych artykułów na ten temat, „Biuletyn IPN” zawiera również bezpłatny dodatek – płytę DVD z programem „Siła bezsilnych – »Ogień«” i filmem dokumentalnym „My, Ogniowe dzieci”.

W podwójnym numerze „Biuletynu IPN” przedstawiono najnowsze dzieje Podhala – od dwudziestolecia międzywojennego aż po czasy „Solidarności” i stanu wojennego. W numerze zarysowano plany niemieckiego okupanta wobec regionu, kolaborację i mocną odpowiedź struktur Polskiego Państwa Podziemnego. Na szczególną uwagę zasługują teksty o oporze wobec wszelkich prób komunizowania Podhala. Stron 208, cena 8 zł.

Strona główna>

_

Mjr. Franciszek Jaskulski "Zagończyk" i kpt. Stanisław Sojczyński "Warszyc".

19 lutego 1947 r., na trzy dni przed wejściem w życie ustawy amnestyjnej, w dwóch różnych więzieniach stracono dowódcę oddziałów Związku Zbrojnej Konspiracji, mjr. „Zagończyka” (w Kielcach) i twórcę Konspiracyjnego Wojska Polskiego, kpt. „Warszyca” (w Łodzi). Ci dwaj oficerowie Wojska Polskiego, Armii Krajowej i powojennej partyzantki niepodległościowej, to jedni z najbardziej bohaterskich żołnierzy Polskiego Państwa Podziemnego i najwspanialsze postacie antykomunistycznego oporu przeciwko sowietyzacji Polski.

Protokół wykonania wyroku śmierci na mjr. Franciszku Jaskulskim ps. "Zagończyk"

Protokół wykonania wyroku śmierci na kpt. Stanisławie Sojczyńskim ps. "Warszyc"
GLORIA VICTIS !

Więcej na temat mjr. "Zagończyka" i kpt. "Warszyca" czytaj:

• Mjr Franciszek Jerzy Jaskulski "Zagon", "Zagończyk" (1913 – 1947)>
• Kpt. Stanisław Sojczyński "Warszyc" i Konspiracyjne Wojsko Polskie (KWP)>
• Kpt. "Warszyc" – Generałem Brygady !>
  
• Tragiczna rocznica… >
• 61 rocznica śmierci mjr. „Zagończyka” i kpt. "Warszyca”>
• Mjr "Zagończyk" i Kpt. "Warszyc" – GLORIA VICTIS !!!>
  
• KONSPIRACYJNE WOJSKO POLSKIE "WARSZYC">
• Na poligonie na Brusie trwają poszukiwania szczątków Stanisława Sojczyńskiego – "Warszyca" i jego żołnierzy>
• Ksawery Jasiak, Działalność partyzancka Konspiracyjnego Wojska Polskiego. Z dziejów II Konspiracji w środkowej Polsce w latach 1945-1955>
• Tomasz Toborek, Stanisław Sojczyński i Konspiracyjne Wojsko Polskie>
• Fundacja "Pamiętamy" – pomnik mjr. "Zagończyka i jego żołnierzy w Radomiu>
  
• "Czy
  warto było tak żyć?" – film Aliny Czerniakowskiej  o życiu i walce kpt.
  Stanisława Sojczyńskiego "Warszyca", dowódcy Konspiracyjnego Wojska
  Polskiego>

Strona główna>

[kliknij w obrazek aby powiększyć]

Są grupą pasjonatów, przede wszystkim historii oraz idei Narodowych Sił Zbrojnych, a także historii polskiego i europejskiego oręża w XX wieku.
Mimo pochodzenia z różnych rejonów Polski, różnych środowisk, wieku czy zawodu, połączyła ich wspólna pasja oraz świadomość konieczności przekazywania jej innym. Swoje zainteresowania i wiedzę postanowili zaprezentować w formie bardzo popularnego dziś reenacting’u czyli tzw. „odtwórstwa historycznego”.
Grupa Rekonstrukcji Historycznej Narodowych Sił Zbrojnych (GRH NSZ) nie jest związana z żadną organizacją polityczną, a za podstawę swojej działalności przyjmują wyłącznie obiektywne źródła historyczne oraz uznany dorobek naukowy współczesnych historyków.

Większość założycieli GRH NSZ ma za sobą często wieloletni wolontariat w Związku Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych, są i tacy, którzy zawodowo zajmują się badaniem dziejów formacji zbrojnych Ruchu Narodowego.
Docelowo postawili przed sobą ambitne zadanie sformowania w ramach GRH NSZ, sekcji zajmujących się rekonstruowaniem oddziałów:

• Związku Jaszczurczego,
• Narodowych Sił Zbrojnych, w tym: Brygady Świętokrzyskiej, lokalnych oddziałów Pogotowia Akcji Specjalnych NSZ, Kompanii Warszawianka zgrupowania Chrobry II, pułku „Sikory” i Brygady Dyspozycyjnej – Zmotoryzowanej „Koło” z Powstania Warszawskiego,
• Narodowej Organizacji Wojskowej,
• Narodowego Zjednoczenia Wojskowego.

Przedmiotem tych rekonstrukcji są zarówno oddziały zbrojne jak i szczególne wydarzenia oraz postacie wspomnianego okresu 1939–1956 czyli zarówno okupacji niemieckiej jak i sowieckiej. Za pośrednictwem widowisk i inscenizacji historycznych prezentują  „żywą historię”. Skrupulatnie badają, a następnie odtwarzają umundurowanie rekonstruowanych oddziałów, wojskowe regulaminy, instrukcje, struktury konspiracyjnych oddziałów, co w wypadku organizowania inscenizacji i rekonstrukcji historycznych, pozwala zachować najwyższy poziom profesjonalizmu i prawdy historycznej.

Poza działalnością z zakresu rekonstrukcji historycznych za główny cel stawiają sobie kultywowanie tradycji i oddanie honoru żołnierzom ZJ, NOW, NSZ, NZW, stąd członkowie grupy zobowiązani są do udziału w uroczystościach rocznicowych oraz patriotycznych jako poczty sztandarowe ZG ZŻ NSZ oraz okręgów ZŻ NSZ.
Za szczególny obowiązek uznają też wystawianie pocztów sztandarowych w czasie ostatniego pożegnania ich starszych Kolegów odchodzących na Wieczną Wartę.

Dodatkową działalnością wynikającą z kultywowania tradycji NSZ są wszelkie prowadzone przez GRH NSZ projekty edukacyjne (spotkania z młodzieżą, spotkania ze świadkami historii, prelekcje i wykłady) skierowane do młodzieży, a także działania skierowane na łączenie pokoleń. Jednym z celów Grupy jest więc wytwarzanie więzi między bohaterami walk o wolność i młodymi ludźmi, często bezskutecznie szukającymi autorytetów czy korzeni swej tożsamości.

Patronat nad inicjatywą GRH NSZ objął Zarząd Główny Związku Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych co uważają za szczególne wyróżnienie, a zarazem szczególne zobowiązanie do należytego wypełniania postawionych przed grupą zadań.

Osoby zainteresowane kontaktem z Grupą Rekonstrukcji Historycznych Narodowych Sił Zbrojnych proszone są o kierowanie korespondencji na adres mailowy:

Strona główna>

59 lat temu, 8 lutego 1951 roku  komunistyczni oprawcy zamordowali mjr. Zygmunta Szendzielarza  ps. "Łupaszka", jednego z najwybitniejszych oficerów Wojska Polskiego i Armii Krajowej, dowódcę 5 Brygady Wileńskiej AK, dwukrotnego kawalera  orderu Virtuti Militari.

Major
"Łupaszka" został aresztowany przez UB 26 czerwca 1948 r. w Zakopanem i po ciężkim śledztwie, 2 listopada 1950 r. skazany przez Wojskowy Sąd
Rejonowy w Warszawie, pod przewodnictwem sędziego Mieczysława Widaja [czyt.: Stalinowski sędzia…, Zmarły, nieosądzony] na 18-krotną karę śmierci. Wyrok wykonano 8 lutego
1951 r. w więzieniu na Rakowieckiej – strzałem w tył głowy.
Wraz z nim zamordowano trzech innych oficerów wileńskiej Armii Krajowej: ppłk Antoniego Olechnowicza ps. "Pohorecki", ppor. Lucjana Minkiewicza ps. "Wiktor" i kpt. Henryka Borowego – Borowskiego ps. "Trzmiel". Ich ciała posypano wapnem i wdeptano w ziemię w nieznanym miejscu…

Ppłk Antoni Olechnowicz ps. "Pohorecki"

Ppor. Lucjan Minkiewicz ps. "Wiktor"

W czwartek, 8 lutego 1951 r. kat wywołał z celi majora „Łupaszkę”. Za chwilę miał się znaleźć na schodach krwawej mokotowskiej piwnicy. Wszystkie piwnice są do siebie podobne, więc mokotowska pewnie nie różniła się zbytnio od tej w Twerze, w siedzibie NKWD przy ul. Sowieckiej 5, gdzie w kwietniu i w maju 1940 r. na polskich majorów czekał w gumowym fartuchu i z naganem w łapie major NKWD Błochin. Jak się nazywał morderca z Mokotowa, który tego dnia „pełnił służbę” i przyłożył majorowi „Łupaszce” nagana do karku? Nie wiemy, są tylko przypuszczenia, ale to nie ważne, bo i on, i Błochin to dzieci tego samego diabła. A propos dzieci: pewnie je dobrze wykształcił, bo miały dużo dodatkowych punktów na egzaminach wstępnych. Może te dzieci i ich dzieci są teraz sędziami albo prokuratorami? Pewnie ojciec miał w tej branży znajomości. Major powiedziałby na to wszystko tak, jak zwykł mawiać w podobnych okolicznościach: „Kat z nimi!”. Zanim wyszedł ze zbiorowej celi, stanął przez chwilę nieruchomo, popatrzył po raz ostatni na swoich towarzyszy niedoli i – jak relacjonował potem najmłodszy więźień z celi, o pseudonimie „Młodzik” – powiedział głośno: „Czołem, Panowie!”.
Czołem, Panie Majorze! Polacy pamiętają.*

GLORIA VICTIS !!!

• 57 rocznica śmierci mjr. "Łupaszki">
• 58 rocznica śmierci mjr. "Łupaszki">
• Mjr Zygmunt Szendzielarz ps. "Łupaszko" – część 1>
• Mjr Zygmunt Szendzielarz ps. "Łupaszko" – część 2>
• Działalność V i VI Brygady Wileńskiej AK 1944-1952 – część 1>
• Działalność V i VI Brygady Wileńskiej AK 1944-1952 – część 2>
• Bitwa w Miodusach Pokrzywnych – 18 sierpień 1945 rok>
• Ppor. Zdzisław Badocha ps. "Żelazny" (1923-1946)>
  
• Rajd patrolu "Tygrysa">
• Szlakiem "Młota" i "Łupaszki" (cz. I – XII)>
• Mjr "Łupaszka" – głos zza grobu…>
• Pogrobowcy UB w akcji>
• „Łupaszko” – mazurskie tropy>
• Brygady "Łupaszki" i "Młota">

Strona główna>

Dwie Msze Święte w intencji Żołnierzy Wyklętych zostaną odprawione w Kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa w Olsztynie, ul. Mickiewicza 10.

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Olsztynie

• 28 grudnia 2009 r. o godz. 7:30 – Msza Św. w intencji Żołnierzy Wyklętych.
• 29 grudnia 2009 r. o godz. 8:00 – Msza Św. w intencji Zygmunta Olechnowicza ps. "Zygma", żołnierza Nowogródzkiego Okręgu Armii Krajowej, w oddziale partyzanckim pod dowództwem ppor. Czesława Zajączkowskiego ps. "Ragner", a po jego śmierci w walce z sowietami, adiutanta ppor. Anatola Radziwonika ps. "Olech" w Obwodzie nr 49/67 (Szczuczyn-Lida), przy boku którego walczył z sowiecka nawałą na Kresach do jego śmierci podczas próby przebicia się z okrążenia NKWD w dniu  12 maja 1949 r.

 

Zygmunt Olechnowicz "Zygma", "Grom", żołnierz IV batalionu 77 pp AK, adiutant ppor. Anatola Radziwonika „Olecha”, ciężko ranny i ujęty przez NKWD 12 maja 1949 r., skazany na 25 lat łagrów. Nigdy nie powrócił do Polski…

Więcej o żołnierzach i dowódcach kresowych oddziałów Antysowieckiego Powstania przeczytasz w kategorii:

• KRESOWI STRACEŃCY>

Strona główna>

W najnowszym numerze magazynu Templum Novum ukazał się 39-stronicowy komiks o Narodowych Siłach Zbrojnych, autorstwa Krzysztofa Burdona, Sławomira Zajączkowskiego (scenariusz) i Artura Suchana (rysunki) zatytułowany "Jedną nogą w grobie".

Sławomir Zajączkowski o projekcie:

Historia, jaką opowiada komiks, jest w 100% fikcyjna. W odróżnieniu np. od "Łupaszki" 1939 i innych historycznych komiksów na rynku, zmyślone są wszystkie postacie i ich przygody. To kolejny głos w dyskusji o tym, jak można robić komiksy historyczne.

Fabularnie to historia grupki przyjaciół – oddziału NSZ kapitana Rury, który ma za zadanie ocalić Skarb Narodowy. Zadanie jest trudne, a droga daleka, bo wiedzie z Leśnej pod Białą Podlaską aż w Góry Świętokrzyskie. I czasem niekomfortowa, bo prowadzi m.in. przez warszawskie kanały. Nic w tym dziwnego, mamy wszak sierpień 1944 roku.

A w tle odbicia więźniów, słuchanie starych płyt, bieganie po dachach, wieczorki poetyckie, ciacho w cukierni, rozmowy o przyszłości, czyli "normalne" okupacyjne życie. Sporo humoru, trochę wzruszeń, trudnych wyborów… Graficznie czarno-biała ostra kreska w stylu modnych ostatnio graphic novels.

Jak dotąd tematyka NSZ w ogóle nie była tematem obecnym w popkulturze. Amię Krajową kojarzą wszyscy, a NSZ, drugą co do wielkości (po AK) organizację zbrojną w okupowanej Polsce niewielu. Dlaczego?

WSTĘP DO KOMIKSU

Historia, którą opowiadamy w niniejszym zeszycie, jest przede wszystkim fikcją literacką. Główni bohaterowie symbolizują grupy polskiej inteligencji o konkretnych przekonaniach politycznych. Niemniej jednak opisywane wydarzenia mają oparcie w historiach osób żyjących naprawdę. Każdy z naszych bohaterów łączy w sobie wątki co najmniej kilku autentycznych życiorysów. Z tego też powodu zdecydowaliśmy się nadać niektórym z nich nazwiska lub pseudonimy podobne do nazwisk niektórych z ich pierwowzorów.
Pierwowzory głównych bohaterów współtworzyły już przed wojną pewien narodowo-katolicki ośrodek polityczny, lub przynajmniej działały na rzecz tej samej cywilizacji łacińskiej. Emanacją tych cywilizacyjnych dążeń był ów polityczny ośrodek, który podczas niemiecko-sowieckiej okupacji zorganizował samodzielnie oddziały wojskowe.
Naturalnie chodzi o Obóz Narodowo-Radykalny (ONR) a właściwie o stojącą za nim tajną Organizację Polską. ONR domagał się przed wojną wprowadzenia „narodowego ustroju politycznego i gospodarczego”. Miał on się opierać na własności prywatnej głównie na powszechnie istniejących małych i średnich warsztatach pracy i gospodarstwach chłopskich. Prawodawstwo miało w nim zapewniać poszanowanie zasad katolickich w życiu politycznym i gospodarczym a także w wychowaniu młodzieży.
Prawa publiczne w postulowanym przez ONR państwie polskim mogliby posiadać tylko „dziedzice cywilizacji polskiej” (w tym Rusini i Białorusini), ale nie Żydzi. Władzę w tym państwie miała sprawować hierarchiczna Organizacja Polityczna Narodu, w której zajmowanie wyższego stanowiska wiązało się z przyjęciem przez jej członka większych obowiązków i większej odpowiedzialności. Ideologia ONR była wymierzona przeciwko międzynarodowym organizacjom komunistycznym, kapitalistycznym i masońskim.
Komiks jest oparty na scenariuszu filmowym napisanym na konkurs zorganizowany w 2006 roku przez Muzeum Powstania Warszawskiego i Polski Instytut Sztuki Filmowej.

Na forum magazynu Templum Novum można znaleźć dyskusję o tym komiksie.

Magazyn można kupić m.in. w sklepach sieci EMPIK i księgarni komiksowej INCAL.

Strona główna>

Fundatorem pomnika jest Fundacja "Pamiętamy", zaś autorem projektu rzeźbiarz z Radomia, absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, Marek Szczepanik, twórca również innych pomników Fundacji.
Lista nazwisk, które znajdują się na pomniku, została opracowana przez współpracujących z Fundacją pracowników warszawskiego oddziału Instytutu Pamięci Narodowej.

Uroczystość rozpoczęła się mszą świętą w kościele p.w. św. Idziego. Koncelebrowali ją ks. biskup Stanisław Stefanek, ks. Henryk Kietliński i o. Grzegorz Szymanik. Oprawę muzyczną mszy wzbogaciła Orkiestra Reprezentacyjna Wojsk Lądowych z Warszawy-Wesołej. Gości i mieszkańców (bardzo licznie były reprezentowane szkoły) powitał burmistrz Grzegorz Nowosielski. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego reprezentował Paweł Wypych, sekretarz stanu Kancelarii Prezydenta RP.
W kazaniu biskup Stefanek stawiał pytania o sens śmierci w kategoriach ofiarnych – za wolność, za prawdę.
– Pomnik, który dziś święcimy, i cała historia, która przy tej okazji dziś wraca, to są fakty, które powinny się znaleźć w programie edukacji obywatelskiej. Nie dla wszystkich ta postawa jest jasna, trzeba ją przemyśleć. Można zastosować dwa myślenia.
Jedno jest takie, że nie widzimy sensu umierania za wolność. Można być
niewolnikiem, byle być sytym. Po, co stawiać opór, skoro można
zniszczyć zabytek czy doprowadzić do śmierci niewinnych ludzi. To
trudny problem społeczny – mówił.
Stanisław Stefanek dodał też, że czasy po II wojnie światowej nie były proste.
– Jesteśmy słabi. Często kieruje nami zdrada, zemsta i nienawiść.
Program uwalniania od nich powinien być w wychowaniu obywatelskim – podsumował.
W czasie nabożeństwa dary dla parafii na ręce biskupa przekazali: minister Paweł Wypych – od Prezydenta Lecha Kaczyńskiego platerowany ryngraf z bursztynami oraz burmistrz Grzegorz Nowosielski i jego zastępczyni Teresa Trzaska – kielich  do przechowywania Najświętszego Sakramentu i kwiaty.



Kazimierz Krajewski, historyk z warszawskiego IPN, przybliżył postacie uczestników walk o niepodległość w latach 1945 – 1952, mieszkańców Ziemi Wyszkowskiej  – głównie Jana i Franciszka Kmiołków, Zygmunta Dąbkowskiego, Władysława Grudzińskiego i Stanisława Łaneckiego oraz ich dokonania w tym okresie. Po mszy rozdawana była broszura autorstwa Kazimierza Krajewskiego i Tomasza Łabuszewskiego "Żołnierze Wyklęci" Ziemi Wyszkowskiej 1944 – 1952.
Po błogosławieństwie księdza biskupa, prowadzeni przez wojskową orkiestrę, wojskową kompanię honorową i poczty sztandarowe, zgromadzeni przeszli pod pomnik na nadbużańskiej skarpie.
Uroczystości przed pomnikiem poprowadził aktor Jerzy Zelnik, którą rozpoczął odczytaniem fragmentu odezwy z 1945 r. kolportowanej na ziemi wyszkowskiej: „Nie ma takiej siły, która zabroniłaby nam być wolnymi”.
– Siła tego zdania uzmysławia, że pomnik, wokół którego się zgromadziliśmy, upamiętnia największe z możliwych świadectwo przywiązania do wartości wysokich, jakimi są niepodległość ojczyzny, wolność jednostki ludzkiej – podkreślił. – Świadectwo dane w najgłębszym mroku nocy terroru komunistycznego, w czasach brutalnego, pełnego triumfu systemu, który w dotychczasowych dziejach ludzkości był największym, jednocześnie najgroźniejszym zinstytucjonalizowanym wrogiem wolności. Świadectwo dane w czasach, w których za czynne wystąpienie w obronie niepodległości, wolności płaciło się życiem.

O odsłonięcie pomnika Jerzy Zelnik poprosił ministra Wypycha, burmistrza Nowosielskiego i Mariannę Włodarczyk, siostrę Jana i Franciszka Kmiołków, o poświęcenie – biskupa Stefanka. Potem jeszcze wiele i pięknie mówiono o partyzantach antykomunistycznego podziemia. Grzegorz Nowosielski przypomniał, że „mieszkańcy Ziemi Wyszkowskiej mogą szczycić się tym, że zawsze, od samego początku sprzeciwiali się wszelkim próbom narzucania im obcych, totalitarnych rozwiązań ustrojowych”.
– Za Polskę w pełni wolną od reżimu komunistycznego, w pełni niepodległą gotowi byli walczyć, a nawet w tej walce zginąć – zaznaczył. – Im zawdzięczamy ducha walki o pokój, który pozwolił nam jako pierwszym na świecie przeciwstawić się i zwyciężyć imperium zła. Pokoleniom, które walczyły o naszą wolność, winniśmy wdzięczność i pamięć. Bo nie ordery są najważniejsze. Najważniejsza jest pamięć o tamtych czasach i tamtych bohaterach. Od wielu lat w tym miejscu, na skarpie, stoi haubica, symbol wojny. Dziś gromadzimy się przed pomnikiem – symbolem pokoju i pamięci.
 
Jako wyraz pamięci i „w uznaniu zasług dla niepodległej Rzeczypospolitej” Lech Kaczyński nadał partyzantom, w większości już pośmiertnie, wysokie odznaczenia państwowe. Z rąk ministra Wypycha odebrali je najbliżsi poległych.
– Myślę, że dzisiejsze odznaczenia są dowodem tego, że pamięć o bohaterach nigdy nie zostanie wymazana – podkreślił minister, przekazując od prezydenta „najwyższe wyrazy uznania i szacunku”. Odczytał też list Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego, w którym przypominał on zasługi odznaczonych.
„Zasługuje na podkreślenie, że pomnik ten powstał w ramach szerokiego, ogólnopolskiego projektu, realizowanego przez Fundację „Pamiętamy” przy współpracy z Instytutem Pamięci Narodowej. Pragnę także wyrazić uznanie władzom samorządowym i mieszkańcom Wyszkowa, którzy pielęgnują pamięć o naszej dramatycznej historii” – chwalił w liście prezydent.


W czasie uroczystości odbyło się wręczenie odznaczeń nadanych przez prezydenta. Poprowadził je Adam Kwiatkowski z kancelarii prezydenta. Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Odrodzenia Polski pośmiertnie – za wybitne zasługi na rzecz niepodległości Polski – zostali odznaczeni Zygmunt Dąbkowski, Jan Kmiołek, Władysław Grudziński i Stanisław Łanecki. Z kolei Franciszek Ampulski, Krzysztof Ampulski, Franciszek Kmiołek, Stanisław Kowlaczyk, Bolesław Kulesza i Julian Nasiadko zostali pośmiertnie odznaczeni Krzyżami Oficerskimi Orderu Odrodzenia Polski. Marian Czajkowski osobiście z rąk Pawła Wypycha odebrał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski za wybitne działania na rzecz niepodległości Polski i na rzecz środowisk kombatanckich.
Paweł Wypych podsumował wręczenie odznaczeń słowami: – Mam nadzieję, że te odznaczenia są dla nas wszystkich takim znakiem, że pamięć buduje się od rodziny. Pamięć o bohaterach nigdy nie zostanie wymazana.

Okrutne czasy terroru komunistycznego wspominał odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Marian Czajkowski, żołnierz oddziału braci Kmiołków.
– Byłem wtedy bardzo młody – opowiadał. – Widziałem bezkarność i bezwzględność komunistów. Nie wahałem się, gdy Jan Kmiołek zaproponował przystąpienie do jego oddziału. Wspólnota losu, którą dzieliłem z kolegami z oddziału pozwoliła mi poznać, jakimi ludźmi byli. Głośno dzisiaj mówię, że byli to wspaniali ludzie, skromni, głęboko wierzący, odpowiedzialni, oddani bez reszty sprawie niepodległości ojczyzny i wolności człowieka.
– Z całego serca dziękuję wszystkim, którzy przyczynili się do upamiętnienia tych bohaterskich żołnierzy – kontynuował – do uświadomienia społeczeństwu, że oddziały podziemia antykomunistycznego, które walczyły na Ziemi Wyszkowskiej, to nie grupy bandyckie. To zaprzysiężone wojsko, bez koszar, gdzie za posłanie służyły często wiązka trawy na skrawku suchego gruntu wśród bagien. Pomnik ten niech będzie dla naszej młodzieży przypomnieniem, że o wolność trzeba walczyć. Nie zawsze z bronią w ręku, ale kulturą i pamięcią o tych, którzy zginęli za wolność i nigdy nie będą mieli własnych grobów. Niech to miejsce będzie symboliczną mogiłą wiernych synów ojczyzny. Teraz powierzę ją młodemu pokoleniu. Jestem pewien, że się nie zawiodę.




Uroczystość zakończył Apel
Poległych, który odczytał por. Rafał Szadura z kompanii honorowej wojsk lądowych, która następnie oddała salwę honorową. Po tym nastąpiło złożenie pod pomnikiem wieńców i kwiatów. W imieniu Fundacji „Pamiętamy” wraz z  jej prezesem Grzegorzem Wąsowskim wiązankę złożył były szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Mariusz Kamiński.

Po uroczystości w Urzędzie Miejskim odbyło się krótkie spotkanie Pawła Wypycha z mieszkańcami, które było też okazją do wyróżnienia kombatantów. Zrobił to Edmund Muszyński – prezes Światowego Związku Żołnierzy AK Okręgu Warszawa – Wschód. Przywiózł listy gratulacyjne dla członków organizacji. Otrzymali je: Danuta Rytel, Alfred Składanowski, Kazimierz Pióro, Genowefa Widlicka, Jan Estkowski oraz Tadeusz Balcerkiewicz.

Strona główna>